Uzasadnienie
D Sp. z o.o., reprezentowana przez r.pr. K.S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, za pośrednictwem Wojewody, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę.
Do powyższej skargi załączono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2008 r. nr [...] oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] maja 2010 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.),w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Jak wynika z powyższego art. 61 p.p.s.a. rozróżnia wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności przez organ administracyjny i przez sąd. W pierwszym wypadku jest to dozwolone do czasu przekazania skargi sądowi (może to nastąpić po upływie terminu określonego w art. 54 § 2, jeżeli akta wraz z skargą nie zostały jeszcze przekazane sądowi), w drugim od chwili wpływu aktu do sądu. Adresatem wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności, zawartego w skardze, w zależności od podstawy prawnej będzie albo organ, albo sąd.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, decyzji organu l instancji oraz decyzji Wójta Gminy nr [...] z dnia [...] września 2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podając w uzasadnieniu podstawę prawną - art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., wskazując tym samym jako adresata tego wniosku organ. Biorąc jednak pod uwagę treść uzasadnienia wniosku jako całości, Sąd stwierdził konieczność rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania.
Podkreślić w tym miejscu należy, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi.
Wskazać należy, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które - po myśli art. 61 § 3 p.p.s.a. - znajdują się "w granicach tej samej sprawy", na co również wskazuje wnioskodawca. Ustawodawca używając takiego sformułowania odsyła do rozumienia granic sprawy w znaczeniu materialnoprawnym. W takim zaś znaczeniu tożsamość sprawy wyznaczają trzy elementy: identyczność podmiotów stosunku administracyjnego, identyczność przedmiotu stosunku oraz identyczność podstaw - prawnej i faktycznej stosunku. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej nie umożliwia jednak sądowi wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia orzekającego o lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżonego aktu jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Kwestie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz ustalenie lokalizacji celu publicznego nie zachowują chociażby tożsamości podstaw prawnej i faktycznej.
Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadnienia stanowisko, że przede wszystkim z tych powodów decyzja Wójta Gminy nie może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mówi art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Powołany przepis zawiera wyczerpujący katalog przesłanek udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej. Oznacza to zatem, że możliwość uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie uzależniona jest od niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji.
Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania skarżonego aktu, inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia w dostatecznym stopniu okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje podmiotowi, który go składa. Niebezpieczeństwo wyrządzenia, na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności. Wobec tego musi istnieć realne i wymierne zagrożenie wyrządzenia szkody. To na skarżącym ciąży obowiązek uprawdopodobnienia takiego zagrożenia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2007r, l SA/Łd 1132/2007, LexPolonica nr 1793221). Wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji winien być wnikliwie uzasadniony, zawierać argumentację popartą faktami wraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą nie mogą natomiast stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku.
W ocenie Sądu wskazane przez skarżącą Spółkę okoliczności nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, gdyż strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała aby wykonanie przedmiotowych decyzji wiązało się z wyrządzeniem znacznej szkody, bądź powodowało niemożliwe do odwrócenia skutki. Ogólnikowe i lakoniczne stwierdzenie, że na zasadność wstrzymania wykonania wskazuje "związany z interesem prawnym interes majątkowy wnioskodawcy, wynikający z zamierzonych inwestycji", nie można utożsamiać z dostatecznym uprawdopodobnieniem okoliczności stanowiących o zasadności wniosku. To zbyt mało, by sąd mógł uwzględnić wniosek. Ogólnikowe powoływanie się na trudne do odwrócenia skutki realizacji inwestycji nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia, wskazuje jedynie na przypuszczalne skutki jej wykonania.
Na marginesie należy zaznaczyć, iż w myśl art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.