Uzasadnienie
Dnia [...] lutego 2007r. (data prezentaty) M.G. złożył skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 roku, nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie przedmiotowej skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 marca 2007 roku skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od powyższej skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 23 marca 2007 roku skarżący odebrał odpis w/w zarządzenia.
Pismem z dnia [...] marca 2007 roku M.G. oświadczył, iż na podstawie art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cofa swoją skargę i wnosi o umorzenie przedmiotowego postępowania.
Pomimo upływu zakreślonego terminu M.G. do [...] marca 2007 roku nie uiścił wpisu sądowego, do którego była zobowiązany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga wniesiona jest skutecznie wtedy, gdy spełnione zostaną wszystkie przesłanki procesowe wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tą ustawą bezwzględnymi przesłankami procesowymi warunkującymi skuteczność wniesienia skargi są przede wszystkim warunki formalne jakim powinna odpowiadać skarga. Taką bezwzględną przesłanką procesową zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 w zw. z art. 220 § 1 i art. 212 p.p.s.a. jest także uiszczony wpis sądowy. Tylko przy skutecznie wniesionej skardze można badać możliwości skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero po wszczęciu postępowania. Nieskuteczne wniesienie skargi oznacza, że procesowe postępowanie sądowoadministracyjne jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można umorzyć postępowania, które nie istnieje (por. wyrok NSA z 16 września 2005 roku, sygn. akt FSK 2174/04). W związku z powyższym należy stwierdzić, że Sąd administracyjny może rozpatrzyć wniosek o cofnięcie skargi a także wniosek o umorzenie postępowania przed Sądem Administracyjnym z powodu uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego aktu przez organ administracji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a, dopiero po uiszczeniu wpisu przez skarżącego (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 roku, sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990/4/207 z glosą aprobującą; Tarno J.P. OSP 1990/4/207).
W związku z tym w przedmiotowej sprawie badanie przesłanek umorzenia postępowania ze względu na oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi poprzedzono kontrolą przesłanek procesowych wniesionej skargi.
Zgodnie z wskazanym wyżej art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Wpis sądowy jest opłatą w rozumieniu art. 220 § 1 w zw. z art. 212 p.p.s.a. Konsekwencją wymienionych przepisów jest zapis zawarty w art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., z którego wynika, iż od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis sądowy ażeby zgodnie z przytoczonym art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd mógł podjąć czynności na skutek wniesienia tych pism.
Na podstawie zacytowanych wyżej przepisów zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 marca 2007 roku skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został doręczony M.G. w dniu 23 marca 2007 roku, a zatem ostatnim dniem do uiszczenia przedmiotowego wpisu był 30 marca 2007 roku. Z ustaleń Sądu wynika także, iż skarżący mimo prawidłowego wezwania do 30 marca 2007 roku nie uiścił kwoty, do której był wzywany.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.