Uzasadnienie
Decyzją z [...] listopada 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na skutek odwołania inwestora – PT Sp. z o.o., uchyliło w całości decyzję Burmistrza z [...] września 2006 r. nr [...] w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, budowy stacji bazy telefonii komórkowej nr [...], na istniejącej stacji bazowej PT i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Powyższą ostateczną decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Burmistrz, wnosząc o jej uchylenie oraz oddalenie odwołania P Sp. z o.o.
W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty organu odwoławczego stanowiące podstawę uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, ponadto Burmistrz wskazał, iż na podstawie art. 50 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 16 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, które mają służyć społeczności, a nie stanowić obawy o zdrowie lub życie mieszkańców.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Organ podniósł, iż Burmistrz w przedmiotowej sprawie nie ma legitymacji strony postępowania. Z mocy bowiem przepisu art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2004 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn.zm.), jest organem jednostki samorządu terytorialnego, któremu powierzono właściwość do orzekania w sprawach indywidualnych w formie decyzji administracyjnej w sprawach dotyczących wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Umocowanie to wyłącza możliwość uruchomienia przez ten organ postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż dotyczy ono oceny jego działalności jako organu pierwszej instancji z punktu widzenia zgodności z prawem.
Ponadto odnosząc się do meritum sprawy Kolegium podtrzymało stanowisko co do wadliwości decyzji organu pierwszej instancji wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z przepisem art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Należy wskazać, iż ustawodawca nie przyznał legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organowi administracji publicznej, który rozstrzygał sprawę administracyjną w pierwszej instancji, uchyloną następnie orzeczeniem kasacyjnym organu odwoławczego.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2001 r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17; z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115; wyrok z dnia 16 lutego 2005 r. OSK 1017/04, niepubl., wyrok z 7 grudnia 2005 r. I OSK 521/05, LEX nr 189858) oraz doktrynie ukształtowany jest pogląd, zgodnie z którym rola jednostek samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym wyznaczona jest przepisami praw pozytywnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przypisują stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 5 § 2 pkt 3 Kpa.
Wtedy będzie on interesu tej jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego.
Sąd podziela ocenę prawną wyrażoną we wskazanych wyżej orzeczeniach.
Burmistrz – organ jednostki samorządu terytorialnego, na podstawie władzy udzielonej mu przez art. z art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn.zm.), jako organ administracji publicznej pierwszej instancji rozstrzygnął, decyzją z dnia [...] września 2006 r., o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej. Skoro ww. organ jednostki samorządu terytorialnego występował w przedmiotowej sprawie w roli organu orzekającego - wykonującego funkcję organu administracji publicznej, niedopuszczalne byłoby łączenie tej władczej roli z kompetencją do występowania w charakterze strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, które wszakże ma na celu kontrolę legalności działalności organów administracji publicznej w toku całego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Okoliczność ta wyłącza zatem możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę Burmistrza jako organu pierwszej instancji należało odrzucić z uwagi na brak legitymacji skargowej w przedmiotowym postępowaniu sądowym.