Uzasadnienie
Dnia 13 lutego 2009 r. M.B. wniósł skargę na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za wyniki w nauce.
W uzasadnieniu skargi M.B. wskazywał, iż decyzja została wydana przez organ II instancji na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Wskazał, iż nieterminowe oddanie do dziekanatu indeksu i karty egzaminacyjnej, które legło u podstaw wydania w/w decyzji nastąpiło z winy Uniwersytetu. Podnosił, iż pisana przez niego praca dyplomowa wymagała przeprowadzenia szeregu badań naukowych, przy pomocy urządzeń pomiarowych, dostępnych dla studentów. Część z tych urządzeń, w okresie pisania pracy było uszkodzonych, a po ich naprawie zmuszony był wyczekiwać na ich dostępność z uwagi na długą listę innych wypożyczających studentów. M.B. podał, iż zdał wszystkie egzaminy i uzyskał wszystkie zaliczenia w terminie wymagane planem studiów.
Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Odwoławcza komisja stypendialna w trybie autokontroli uwzględniła w całości skargę M.B.. Stwierdzono iż zgodnie z art. 175 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164 póz. 1365 z późn zm.) stypendium za wyniki w nauce może otrzymywać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen. Stosownie zaś do §16 ust. 3 regulaminu pomocy materialnej dla pomocy materialnej dla studentów i doktorantów średnią ocen oblicza się na podstawie indeksu i kart egzaminacyjnych złożonych w dziekanacie w terminie ustalonym przez dziekana.
Stwierdzono, iż wydziałowa i odwoławcza komisja stypendialna nie ustaliła przyczyny zdania po terminie indeksu oraz karty egzaminacyjnej. Organ przyznał, iż nastąpiło to z przyczyn niezawinionych przez skarżącego wobec czego utrzymanie decyzji o odmowie przyznania stypendium naukowego było nieprawidłowe.
Pismem z dnia 7 kwietnia 2009 r. M.B. zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270) cofnął przedmiotową skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Cofnięcie skargi przez M.B. należało uznać za skuteczne.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, przy czym jej cofnięcie wiąże sąd. Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne tylko wtedy, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Odwoławcza komisja dyscyplinarna decyzją z dnia [...] marca 2009 r., działając w trybie autokontroli, uwzględniła w całości skargę M.B.. W związku z faktem, iż organ administracji publicznej postąpił zgodnie ze stanowiskiem strony skarżącej M.B. oświadczył, iż skargę cofa.
W ocenie Sądu cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, a także nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270) umarza postępowanie.