Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. D.B. zwróciła się do Dyrektora Centrum Usług Opiekuńczych o pomoc w formie darmowego przekazania świątecznej paczki żywnościowej oraz wstępu na Wigilię w CUO.
W odpowiedzi, pismem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Dyrektor Centrum Usług Opiekuńczych poinformował wnioskodawczynię, że placówka ta nie ma możliwości przyjęcia nowych osób na posiłki w stołówce, ponieważ stołówka ma komplet konsumentów. Ponadto paczki żywnościowe otrzymują tylko najubożsi seniorzy korzystający ze stołówki, dlatego D.B. nie może otrzymać tego rodzaju pomocy. CUO ma bardzo ograniczone środki finansowe i nie ma możliwości przygotowania większej ilości paczek. W ramach wyjątku zaproponowano natomiast D.B. udział w wieczerzy wigilijnej, która miała się odbyć 22 grudnia 2012 r. o godz. 13.30 w stołówce CUO.
Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. D.B. ponownie zwróciła się do Dyrektora CUO o wyjaśnienie, czy istnieje możliwość pobrania asortymentu przeznaczonego do konsumpcji na wynos oraz jaki byłby termin ewentualnego odbioru żywności. Nadto wniosła o ponowne przeanalizowanie, czy istnieje jakakolwiek realna możliwość zmiany zdania organu w omawianej kwestii i czy CUO będzie w stanie przekazać dodatkową jeszcze jedną nieodpłatną paczkę świąteczną.
W odpowiedzi, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Dyrektor Centrum Usług Opiekuńczych ponownie poinformował D.B. o terminie obiadu wigilijnego organizowanego przez Centrum. Jeżeli skarżąca nie byłaby zainteresowana udziałem we wspólnym obiedzie, zapewniono jej możliwość odbioru dań wigilijnych w stołówce tego samego dnia, w ilościach przysługujących każdemu konsumentowi. Nadto poinformowano adresatkę pisma, że Centrum Usług Opiekuńczych nie może przygotować paczki żywnościowej, ponieważ te przysługują jedynie seniorom – konsumentom stołówki.
Na pismo Dyrektora Centrum Usług Opiekuńczych z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionując jego zasadność i zgodność z prawem. Zdaniem skarżącej powyższe pismo stanowi przejaw bezczynności oraz nieprzychylnego traktowania, braku chęci zmiany poglądów, przysparza jej szkód i strat materialnych oraz nie podano w nim żadnego przepisu prawa. Wniosła o usunięcie naruszenia swego interesu prawnego wywołanego powyższym pismem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Centrum Usług Opiekuńczych wyjaśnił, iż Centrum obejmuje opieką około 600 osób dziennie, jednak ze względu na ograniczone fundusze paczki otrzymuje tylko niewielka część z nich, bo około 125 osób, głównie seniorzy oraz osoby znajdujące się w domu chorego, znajdujący się w najtrudniejszej sytuacji zdrowotnej i materialnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego.
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stało się nie tylko pismo Dyrektora Centrum Usług Opiekuńczych z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], ale również wcześniejsze pismo tego organu z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Go 153/13. To wcześniejsze pismo zostało zakwalifikowane jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Warunkiem dopuszczalności skargi na tego rodzaju czynność z zakresu administracji publicznej jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w oparciu o art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w powyższym przepisie, zostało zakwalifikowane pismo D.B. do Dyrektora CUO z dnia [...] listopada 2012 r. Odpowiedź na to wezwanie stanowiło właśnie zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Dyrektora CUO z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...].
Wniesienie do organu administracji publicznej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 3 p.p.s.a. stanowi jedynie warunek dopuszczalności skargi na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy. Nie wszczyna ono odrębnego i samodzielnego postępowania administracyjnego. Stanowisko organu w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma charakter wpadkowy, incydentalny i nie rozstrzyga ono o istocie sprawy.
Wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zdaniem skarżącej pismem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] stanowiło jedynie wypełnienie formalnego warunku dopuszczalności skargi na to pismo. Nie można zatem przyjąć, że na odpowiedź na to wezwanie stronie przysługuje odrębna skarga do sądu administracyjnego.
W świetle powyższych okoliczności skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w myśl którego skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych, aniżeli wymienione w pkt od 1 do 5 tego przepisu.
Na marginesie należy jednak zwrócić uwagę, że sprawa II SA/Go 153/13 została skierowana na rozprawę, której termin został wyznaczony na dzień 13 czerwca 2013 r. Na rozprawie tej Sąd zbada zgodność z prawem odmowy przyznania skarżącej pomocy w postaci świątecznej paczki żywnościowej. Zatem pomimo odrzucenia skargi w niniejszej sprawie całokształt działań Dyrektora CUO w zakresie omawianego wniosku D.B. zostanie poddany kontroli w sprawie II SA/Go 153/13.