Uzasadnienie
W dniu 15 lutego 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga "J" Sp. z o.o., działającej przez profesjonalnego pełnomocnika, na informację Starosty z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy. Informacji tej pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił naruszenie:
- 1) art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2008r., nr 69, poz. 415 ze zm.),
- 2) § 5 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2009r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz. U. nr 16, poz. 84).
W uzasadnieniu skargi wskazał, że z uwagi na brak możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o obywateli polskich, w ostatnim okresie czasu Spółka coraz częściej ubiega się o zatrudnienie cudzoziemców. W przypadku objętym zakresem skargi strona zamierzała wystąpić do Wojewody z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemców, jednakże jednym z warunków wydania przez Wojewodę takiego zezwolenia jest uzyskanie informacji od Starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy. W zaskarżonej informacji Starosta podał, że pozyskanie pracowników na wskazane przez Spółkę stanowisko jest możliwe. Taka treść informacji, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, powoduje, że Wojewoda nie może wydać zezwolenia na pracę cudzoziemców. Tym samym Spółka została pozbawiona możliwości zatrudnienia potrzebnych jej pracowników, a co za tym idzie nie ma możliwości wywiązania się z zawartych wcześniej kontraktów.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu podniósł, że zaskarżona informacja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie jest obarczona wadami, jest rzetelna i zgodna ze stanem faktycznym. W związku z powyższym pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi Sąd ma obowiązek zbadać, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).
Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. Obejmuje on:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi Spółki jest informacja Starosty z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy. W pierwszej kolejności należało więc rozważyć, czy zaskarżone pismo - informacja jest aktem lub czynnością o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, iż nie stanowi ono decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 p.p.s.a.
W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było zatem to, czy zaskarżone pismo mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że akty te i czynności stanowią jedną z form działalności administracji publicznej, realizowaną w ramach kompetencji organu i mają charakter jednostronny i władczy. Przyjmuje się też, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki:
- 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia,
- 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu,
- 3) mają charakter publicznoprawny oraz
- 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). Konieczne jest więc odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Zaskarżona informacja Starosty nie posiada tej ostatniej cechy, brak jest bowiem bezpośredniego związku między jej treścią a sferą praw i obowiązków skarżącej Spółki. Stanowi tylko wyraz wiedzy organu, ustalonej na podstawie posiadanych rejestrów, co do możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych Spółki; nie przydaje Spółce żadnego uprawnienia, ani nie nakłada na nią obowiązków.
Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie powyższe ustalenia pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że informacja Starosty z dnia [...] listopada 2012r. nie stanowi żadnej z form działalności organów administracji podlegających kontroli Sądu, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a co za tym idzie nie może być przedmiotem oceny merytorycznej. Tym samym skład orzekający nie podzielił stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wyrażonego w postanowieniach o sygnaturach II SA/Go 666/12 i II SA/Go 667/12, w których przyjęto, że informacja Starosty udzielona w przedmiocie możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy stanowi inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i odrzucono skargę z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, jakie przysługiwały stronie skarżącej przed wniesieniem skargi do Sądu.
W konsekwencji, w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.