Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. U. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 20000 zł za nieprzedstawienie przez przewoźnika środka transportu wraz z towarem w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju, celem przeprowadzenia kontroli, o którym mowa w art. 12a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, w związku z przewozem towarów objętych zgłoszeniem [...].
W treści skargi pełnomocnik strony skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z [...] maja 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej, zaznaczając wysokość wymierzonej przez organ I instancji kary, powołał się na zagrożenie płynności finansowej strony skarżącej w świetle spowolnienia gospodarczego i kryzysu ekonomicznego wywołanego pandemią COVID-19.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06).
Co istotne, obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z [...] maja 2020 r., nr [...], mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Weryfikacja twierdzenia, iż wykonanie objętej wnioskiem o wstrzymanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla płynności finansowej strony skarżącej, musi odbyć się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych, zdaniem Sądu, zarówno skarżąca jak i jej pełnomocnik nie przedłożyli.
Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy zauważyć, że obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11).
W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.