Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] września 2019 r. R.S. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę nr [...] dotyczą zaległości w opłacaniu składek ZUS od wynagrodzeń finansowanych przez pracowników, które zgodnie z ustawą nie podlegają umorzeniu. Następnie wnioskodawca podniósł, że bankructwo prowadzonej przez niego firmy nastąpiło w pierwszych miesiąca działalności z powodu upadku kontrahenta – P., która wypożyczała od niego – jako agencji tymczasowej – około 100 pracowników. Wnioskodawca dodał, że z prowadzonej działalności nie osiągnął żadnych dochodów. Nie ma żadnych możliwości uregulowania zaległości. Aktualnie pracuje w firmie M. za stawkę minimalną, płaci alimenty na córkę w wysokości 400 zł miesięcznie, ze względu na schorzenie kręgosłupa jego praca ma charakter dorywczy i wynagrodzenie kształtuje się na poziomie minimalnym, zbieg egzekucji alimentacyjnej i administracyjnej może stanowić barierę w zatrudnieniu, dodał, że zamieszkuje wspólnie ze swoją matką i dokłada się do utrzymania ok. 200 zł miesięcznie.
Postanowieniem z dnia [...] pażdziernika 2019 r. nr [...] Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił R.S. umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Na skutek wniesionego przez stronę zażalenia Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił R.S. umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego celem wyegzekwowania należności z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych oraz Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych od kwietnia 2003 r. do sierpnia 2003 r. organ ustalił, że od [...] września 2018 r. skarżący zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę ze zmienną stawką wyższą niż minimalne wynagrodzenie. W oparciu o tytuły wykonawcze nr [...] organ wystawił zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę w M. sp. z o.o. Zawiadomienia o zajęciu doręczone zostały skarżącemu w dniu 28 sierpnia 2019 r.
Następnie organ przytoczył treść art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (DZ.U. z 2019 r. poz. 1438) dalej - u.p.e.a. - oraz stwierdził, że umorzenie postępowania egzekucyjnego nie może nastąpić, ponieważ skarżący nie spełnia żadnej z przesłanek określonych ustawą. Organ podniósł, że koncie skarżącego widnieje zadłużenie z tytułu składek finansowanych wyłącznie przez ubezpieczonych, które na podstawie art. 30 ustawy o ubezpieczeniach społecznych nie podlegają umorzeniu. Składki te są pod ochroną ponieważ dotyczą bezpośrednio pracowników i były naliczane oraz pomniejszane z ich wynagrodzenia. Organ wskazał, że w postępowaniu egzekucyjnym jest możliwość uzyskania kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne ponieważ pracodawca przyjął do realizacji zajęcia wynagrodzenia. Pracodawca przekazał na Konto ZUS: 9 września 2019 r. - 412,59 zł, 9 pażdziernika 2019 r. - 288,32 zł, 8 listopada 2019 r. - 692, 02 zł. Średnia wysokość wynagrodzenia z 10 miesięcy 2019 r. wynosiła 2.537,11 zł, czyli więcej niż najniższa wysokość wynagrodzenia za pracę. Dalej organ podniósł, że upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym doręczone skarżącemu w 2003 r. zachowują swoją skuteczność.
Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przedstawił zestawienie należności z tytułu nieopłaconych składek pracowniczych i podał, że łączna kwota do zapłaty przez płatnika wynosi 16 817,40 zł. Organ podniósł, że prowadzona egzekucja z majątku skarżącego nie narusza ogólnych zasad egzekucji administracyjnej, bowiem należności są wymagalne, nie zostały uregulowane, nie uległy przedawnieniu, nie są objęte umową ratalną, nie nastąpiło wygaśniecie zobowiązań. Organ przeprowadził analizę sytuacji osobistej i materialnej skarżącego i nie stwierdził, ażeby prowadzona egzekucja zagrażała jego minimum socjalnemu.
Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką osiągając łączny dochód w wysokości 5.425,38 zł, przy czym minimum socjalne dla gospodarstwa dwuosobowego wynosi 1.874,67 zł. Fakt zakończenia umowy o pracę organ uznał za sytuację przejściową, gdyż skarżący nie wykazał się orzeczeniem o niezdolności do pracy w stopniu uniemożliwiającym podjęcie kolejnego zatrudnienia. Z ustaleń organu wynika, że od [...] grudnia 2019 r. skarżący podjął zatrudnienie u innego pracodawcy.
Od powyższego postanowienia R.S. wniósł zażalenie. Skarżący wskazał, że postępowanie egzekucyjne trwa od 16 lat i dotychczas wyegzekwowano 3670,93 zł, a z tego 1302,93 – w 2019 r., koszty egzekucyjne to kwota 5 165,85 zł. Od czasu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej pracuje za najniższe wynagrodzenie nie podlegające egzekucji. Zaznaczył, że potrąceniu podlegają dodatki do wynagrodzenia w postaci ekwiwalentu za pranie odzieży i używanie własnego obuwia oraz wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej. Wskazał, że błąd pracodawcy nie usprawiedliwia organu w stosowaniu prawa chroniącego pracownika.
Następnie skarżący podniósł, że mieszka z matką i ze swojego wynagrodzenia dokłada się do kosztów eksploatacji lokalu, natomiast wspólne gospodarstwo prowadzi ze swoją córką oraz jej matką, która ma najniższe wynagrodzenie i mieszka ze swoją matką koło [...]. Dodał, że nie stać ich na samodzielne mieszkanie, natomiast wspólne zamieszkanie u jednej z rodzin nie jest możliwe. Skarżący wskazał na wysokość dochodu jego trzyosobowej rodziny osiągniętego w miesiącach wrzesień – listopad 2019 r. Następnie skarżący odniósł się do okoliczności związanych z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego jedynie lepsze warunki racy i wynagrodzenia mogą uczynić egzekucję skuteczną, natomiast w najbliższej perspektywie jego wynagrodzenie będzie kształtować się na najniższym poziomie.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 nr [...] Dyrektor Administracji Skarbowej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 kpa w zw. z art. 18 oraz art. 59 § 5 u.p.e.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. ustawodawca przewidział przesłanki obligatoryjnego oraz fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Stosownie do teści art. 59 § 2a w zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:
1)określonym w § 1 pkt 1, 4, 6 i 7 oraz § 2; 2)niespełnienia w zagranicznym tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy;
3)gdy zachodzi błąd co do zobowiązanego.
W myśl art. 59 § 4 organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego na żądanie zobowiązanego, wierzyciela albo z urzędu. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego zawiera informację o uchyleniu czynności egzekucyjnych zgodnie z art. 60 § 1 zdanie pierwsze.
Odnosząc powyższe do stanu faktycznego danej sprawy organ nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Przytoczony przepis nie pozostawia organowi wyboru, nakładając na niego prawny obowiązek podjęcia odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji w przypadku zaistnienia ku temu przesłanek. Umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. może nastąpić w przypadku wykazania zaistnienia wymienionej w tym przepisie przesłanki.
Ponadto biorąc pod uwagę publicznoprawny charakter należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oraz uwzględniając cele na jakie są one przeznaczane organy odpowiedzialne za ich pobór zobligowane są do szczególnej staranności i ostrożności w dysponowaniu nimi oraz dbałości w podejmowaniu działań zmierzających do ich wyegzekwowania. Organ wskazał, że orzeczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne jest na obecnym etapie przedwczesne, gdyż w sprawie nie zostały jeszcze wykorzystane wszystkie środki możliwe do zastosowania przy egzekwowaniu zobowiązania. Przy egzekwowaniu należności pieniężnych możliwe jest zastosowanie środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12a u.p.e.a. W myśl art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego.
Dalej organ zauważył, że na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 grudnia 2013 r. organ wydał decyzję umarzającą skarżącemu należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne – za ubezpieczenie własne skarżącego - w kwocie 14.412,06 zł oraz za ubezpieczenie pracowników finansowane przez płatnika - w kwocie 23.737, 62 zł. Po uwzględnieniu powyższych ulg na koncie skarżącego widnieje zadłużenie z tytułu składek finansowanych przez ubezpieczonych, które nie podlegają umorzeniu. Z akt sprawy wynika, że pracodawca przyjął do realizacji zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia i w okresie od [...] września 2019 r. do [...] listopada 2019 r. przekazał na konto wierzyciela łącznie 1.302,93 zł.
Odnosząc się do sytuacji osobistej i materialnej skarżącego organ wskazał, że elementarne potrzeby bytowe należy określić przez pryzmat minimum socjalnego, które dla dwuosobowego gospodarstwa domowego wynosi 1.874,67 zł. Do [...] listopada 2019 r. skarżący zatrudniony był na umowę o pracę ze średnim miesięcznym wynagrodzeniem wynoszącym 2.537,11 zł., natomiast jego matka osiąga stały dochód z tytułu świadczenia emerytalnego w wysokości 2.888,27 zł miesięcznie. Organ wskazał, że nawet biorąc pod uwagę dobrowolnie opłacane alimenty w wysokości 400 zł, minimum socjalne skarżącego jest zapewnione. Od [...] grudnia 2019 r. skarżący podjął zatrudnienie u innego pracodawcy, wobec czego istnieje prawdopodobieństwo spłacenia zaległych zobowiązań. Zdaniem organu powyższe okoliczności wskazują, że nie nastąpiła przesłanka bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 59 § 2 u.p.e.a.
Od powyższego postanowienia z dnia [...] lutego 2020 nr [...] Dyrektora Administracji Skarbowej R.S. wniósł skargę. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego w stosunku do wynagrodzenia za pracę oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że obecnie pracuje na pełen etat na podstawie umowy o pracę do [...] września 2021 r. z wynagrodzeniem ze stawką godzinową w wysokości 15,50 zł. W 2019 r. osiągnął dochód w wysokości 21 663, 20 zł i jest to jego jedyny dochód, nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomości. Zamieszkuje u swojej matki wraz z bratem, jego żoną oraz dwójką ich dzieci. Ze swoich dochodów dokłada się do utrzymania lokum. Tworzy rodzinę ze swoją córką i jej matką, nie prowadzi gospodarstwa domowego ze swoją matką. W aktualnej sytuacji finansowej nie stać ich na samodzielne rozwiązanie sytuacji mieszkaniowej, a zamieszkanie przy którejś z rodzin nie powiodło się. W chili obecnej nie jest w stanie określić jak będzie się kształtowała wysokość wynagrodzenia za pracę, jeżeli wynagrodzenie będzie wzrastało wówczas wystąpi do wierzyciela z propozycją zawarcia układu ratalnego.
Skarżący zaznaczył, że ze względu na dobro rodziny nie chcą inicjować postępowania w kierunku uzyskania tytułu wykonawczego z tytułu alimentów na córkę. Dalej skarżący wskazał, że trudna sytuacja materialna jest przyczyną trudności w funkcjonowaniu jego rodziny, dodał że aktualnie regulowanie zaległości w systemie ratalnym stanowiłoby zbytnie obciążenie dla jego rodziny. Wskazał, że obecnie jego rodzina funkcjonuje na granicy minimum utrzymania i egzekucja administracyjna może ich doprowadzić do ruiny materialnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).
Przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie jest postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, stąd też kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona została w oparciu o odpowiednie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Stosownie do treści art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:
1)niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego;
2)niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym;
3)niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27; 4)śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek:
a)jest ściśle związany ze zobowiązanym, b)nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;
5)gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;
6)gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel;
7)gdy odrębne ustawy tak stanowią.
W myśl art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Z powołanych przepisów wynika, że wystąpienie zdarzeń określonych w przepisie art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej, obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego, natomiast w sytuacji określonej w art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne może zostać umorzone. Istotą umorzenia postępowania jest jego przerwanie, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o nieprowadzeniu już postępowania. Instytucja ta kończy postępowanie egzekucyjne z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku, wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. W takiej sytuacji administracyjne postępowanie egzekucyjne nie skutkuje realizacją tytułu wykonawczego i zaspokojeniem wierzyciela.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy podzielić stanowisko organu, że w badanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia należności wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ rozpatrzył szczegółowo stan faktyczny sprawy kontekście kolejnych przesłanek obligatoryjnego umorzenia postępowania zamieszczonych w w.w. przepisie ustawy.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia [...] września 2011 r. wystawionych przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Tytuły te obejmowały należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, które na podstawie art. 30 u.u.s. nie podlegają umorzeniu. Rozstrzygnięcie w zakresie odmowy umorzenia należności na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. ma oparcie w stanie faktycznym danej sprawy, w tym zakresie skarżący zresztą nie kwestionuje ustaleń organu.
Odnosząc się natomiast do przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego opartej na art. 59 § 2 u.p.e.a. wymaga stwierdzenia, że może mieć ona zastosowanie jeżeli zobowiązany nie posiada środków przewyższających wydatki egzekucyjne oraz, że stan ten ma charakter definitywny, czyli w świetle obiektywnych okoliczności nie ma podstaw do uznania, że w przyszłości środki takie zostaną przez zobowiązanego zgromadzone. Umorzenie możliwe jest zatem wówczas, gdy w ogóle nie można ustalić jakiegokolwiek majątku zobowiązanego (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 169/10 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej w sytuacji, gdy postępowanie to nie doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej koszty jego prowadzenia, następuje przy tym wedle uznania organów egzekucyjnych, które winny kierować się względami celowościowymi.
Organ egzekucyjny ma zatem prawo umorzenia postępowania, gdy zaistnieje opisana wyżej przesłanka. Jednocześnie należy jednak podkreślić, że nie ciąży na nim w tym zakresie żaden obowiązek. Co więcej, umorzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy ustalono, że zobowiązany nie posiada żadnego majątku, z którego możliwe byłoby skuteczne przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego.
Uznaniowy charakter omawianego przepisu oznacza, że organ egzekucyjny przy zaistnieniu w danym stanie faktycznym przesłanki bezskuteczności egzekucji może umorzyć postępowanie egzekucyjne, ale może i też odmówić jego umorzenia. Działanie to leży bowiem w granicach swobody wyboru organu zakreślonego przesłanką ustaloną w art. 59 § 2 u.p.e.a.
W niniejszej sprawie organy egzekucyjne nie dopatrzyły się zasadności zastosowania tej fakultatywnej podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego, albowiem nie stwierdzono, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ ustalił, że z tytułu zatrudnienia na umowę o pracę skarżący osiąga stałe dochody, w związku z czym w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego egzekucja z wynagrodzenia za pracę okazała się skuteczna (w okresie od [...] września 2019 r. do [...] listopada 2019 r. na konto wierzyciela wpłynęła kwota 1.302,93 zł).
Nadto podzielić należy stanowisko organu, zgodnie z którym umorzenie postepowania egzekucyjnego przed zastosowaniem pozostałych środków egzekucyjnych, przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, byłoby rozstrzygnięciem przedwczesnym. Jednocześnie analizując sytuację materialną skarżącego organ doszedł do wniosku, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie naruszy elementarnych potrzeb bytowych skarżącego, rozumianych przez pryzmat minimum socjalnego. Wskazać należy, że ustalenia organu w zakresie sytuacji materialnej skarżącego mają oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, nie są to zatem ustalenia dowolne, natomiast stanowisko skarżącego opiera się na odmiennej interpretacji okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Wskazać w tym miejscu ponownie należy, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. art. 59 § 2 u.p.e.a. opiera się na instytucji uznania administracyjnego.
Podsumowując Sąd stwierdza, że organy prawidłowo oceniły, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z okoliczności, która stanowiłaby podstawę obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie znajduje również uzasadnienia zgłoszony przez stronę zarzut braku umorzenia postępowania egzekucyjnego, ze względu na to że koszty postępowania przewyższają wysokość dochodzonej należności. Jak wyżej zaznaczono, twierdzenia w tym zakresie nie mają oparcia w okolicznościach faktycznych i prawnych danej sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym