Uzasadnienie
Pismem [...] D.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. skargę na decyzję tego organu [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
Zgodnie z przepisami art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zmianami) skarżący został wezwany do uiszczenia, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, wpisu należnego od skargi w kwocie 200 zł z pouczeniem, że brak uiszczenia go w tym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wyznaczony przez Sąd 7 dniowy termin upłynął bezskutecznie.
Wobec tego postanowieniem z dnia 14 maja 2007 roku - w związku z brakiem uiszczenia przedmiotowego wpisu w zakreślonym terminie, Sąd na podstawie dyspozycji przepisu art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę. Postanowienie to jest prawomocne od 21 czerwca 2007 roku.
Pismem z dnia 19 maja 2008 roku D.P. wniósł o "przywrócenie terminu rozprawy oraz możliwość uiszczenia odpowiedniej opłaty". W związku z powyższym Sąd wezwał stronę do uzupełnienia tego wniosku poprzez dokonanie czynności, która nie została wykonana w terminie, to jest do uiszczenia wpisu sądowego oraz wykazania, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Braki te skarżący miał uzupełnić w ciągu 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku. Ponadto strona miała uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przywrócenia terminu.
Pismem z dnia 2 czerwca 2008 roku D.P. poprosił o rozłożenie wpisu na dwie raty oraz przedstawił okoliczności, z których nie wynika czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie oraz czy uchybienie nastąpiło bez winy skarżącego.
Ponadto z ustaleń Sądu wynika, że do dnia 7 sierpnia 2008 roku skarżący nie uiścił przedmiotowego wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) - zwana dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87§4p.p.s.a.).
Należy podkreślić, iż w myśl art. 87 § 5 p.p.s.a., możliwość przywrócenia terminu została ograniczona rocznym terminem liczonym od momentu uchybienia. Po jego upływie przywrócenie terminu może nastąpić tylko w wyjątkowym przypadku.
Pojęcie wyjątkowego przypadku, o którym mowa w ww. przepise, zostało pozostawione ocenie sądu, jednakże zgodnie z intencją ustawodawcy należy interpretować je ścieśniające (szerzej J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, LexisNexis 2006, str. 227).
Z treści wniosku wynika, że skarżący złożył wniosek ponad rok od momentu uchybienia czynności oraz jedenaście miesięcy po uprawomocnieniu się postanowienia o odrzuceniu skargi.
Wobec powyższego Sąd dokonując analizy pism nadesłanych przez D. P. stwierdził, iż wskazane we wniosku oraz w piśmie z dnia 2 czerwca 2008 roku okoliczności nie pozwalają na uznanie, że uchybienie terminowi nastąpiło w wyniku okoliczności niezawinionych przez stronę oraz że wniosek o jego przywrócenie nastąpił w ustawowym terminie, a tym bardziej, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z ww. wyjątkowym przypadkiem.
W terminie przewidzianym do uzupełnienia braków nie wpłynął również należny wpis sądowy.
Z przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. wynika, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy strony w uchybieniu terminu. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że brak winy w uchybieniu
Sygn. akt I! SA/Go 174/07 terminowi powinien być oceniany z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (postanowienie SN z 14 stycznia 1972 r., III CRN 448/71, OSPiKA 1972 nr 7-8, póz. 144, postanowienie SN z 29 października 1999 r., l CKN 556/98, LEX nr 50702; postanowienie SN z 12 stycznia 1999 r. II UKN 667/98, OSNAP 2000 nr 12, póz. 488). O braku winy można mówić jedynie wtedy, jeżeli strona nie mogła usunąć przeszkody skutkującej uchybieniem terminu nawet przy dochowaniu szczególnej staranności, a także przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/03, Monitor Prawniczy 2002 nr 23, s. 1059).
Trzeba podkreślić, że to na skarżącym spoczywa obowiązek dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i to on musi dostarczyć dowodów, które uzasadniałyby przywrócenie przedmiotowego terminu, czego w niniejszej sprawie D.P. nie uczynił.
Na marginesie należy wskazać, że na niekorzyść skarżącego przemawia dodatkowo fakt, iż od ponad roku wiedział, że od wniesionej przez niego skargi (później odrzuconej z powodu nieuiszczenia opłaty) należny wpis wynosi 200 zł, bowiem w dniu 12 kwietnia 2007 roku odebrał wezwanie do jego uiszczenia. Skoro więc skarżący byłby skłonny, jak sam pisze, wnieść wpis w dwóch ratach po 100 zł to jakieś możliwości finansowe ma i mógł przez rok środki na wniesienie wpisu zgromadzić.
Ponadto należy podkreślić, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje jedynie możliwość rozłożenia na raty należności już orzeczonych (np. w prawomocnym wyroku), kiedy to wnioskujący o rozłożenie płatności na raty jest dłużnikiem, a nie co do których Sąd dopiero wezwał stronę, bowiem te nie mogą być przymusowo od niej ściągnięte.
Z opisanych wyżej względów, na podstawie art. 86 § 1 a contrario ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.