Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. D.B. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wznowienie postępowania zakończonego pismem Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...].
Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wznowienia postępowania zakończonego powyższym pismem Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2015 r. Jak wyjaśniło Kolegium w uzasadnieniu postanowienia, przyczyną takiego rozstrzygnięcia był po pierwsze brak wskazania przez wnioskodawczynię podstawy wznowienia, a po drugie brak przedmiotu wznowienia, tzn. brak w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej.
Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...] D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., kwestionując jego zasadność i zgodność z prawem oraz wnosząc o usunięcie naruszenia swego interesu prawnego wywołanego powyższym rozstrzygnięciem Kolegium.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że skarga została wniesiona na nieostateczne postanowienie tego organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Natomiast zgodnie z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie k.p.a.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Z kolei w myśl art. 144 k.p.a. w sprawach nie uregulowanych w rozdziale 11 działu II tej ustawy (dotyczącym zażaleń na postanowienia) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Powyższy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niewątpliwie środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wyczerpanie tego środka zaskarżenia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Prawidłowe zwrócenie się przez stronę do samorządowego kolegium odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązuje ten organ do wydania jednej z decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 k.p.a. i tylko decyzja wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego (M. Jaśkowska i A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, LEX 2013, t. 2 i 3 do art. 127 oraz powołane tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie wznowienia postępowania, zanim wyczerpała drogę zaskarżenia przewidzianą w powołanym powyżej art. 127 § 3 k.p.a. i to pomimo, iż zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia w trybie administracyjnym. Skarżącej przysługuje skarga dopiero na postanowienie Kolegium, wydane w następstwie rozpoznania jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z przyczyn innych aniżeli wymienione w pkt od 1 do 5a) tego przepisu. Jednym z tego rodzaju przypadków niedopuszczalności jest właśnie niewyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., w tym przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidzianego w art. 127 § 3 k.p.a.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.