Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 stycznia 2010 r., S.S. jako strona skarżąca i przedstawiciel ustawowy M.S. została wezwana do uiszczenia solidarnie wpisu od wniesionej skargi w wysokości 100 zł. 29 stycznia 2010 r. do sądu wpłynął wniosek S.S. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. S.S. usunęła w wyznaczonym terminie brak formalny wniosku, poprzez jego podpisanie.
W uzasadnieniu wniosku S.S. podała, że jest zatrudniona na pół etatu w sklepie spożywczym, posiada na utrzymaniu trójkę dzieci.
Skarżąca oświadczyła, że z tytułu zatrudnienia, zasiłków rodzinnych oraz alimentów dysponuje miesięcznie dochodem w wysokości 2.030 zł.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Należy podkreślić, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W literaturze przedmiotu wskazuje sią, iż prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4,
- s. 36-39).
Z uwagi na fakt, że S.S. w postępowaniu działa jako przedstawiciel ustawowy małoletniej M.S., uznano, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy obu skarżących.
W niniejszej sprawie analiza sytuacji materialnej skarżących prowadzi do wniosku, że nie są one w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy wskazać, ze M.S. pozostaje na utrzymaniu swojej matki-S.S., która wychowuje samotnie trójkę dzieci.
Skarżąca z tytułu zatrudnienia, dodatków rodzinnych i alimentów dysponuje miesięcznie dochodem w wysokości 2.030 zł. Z treści formularza PPF wynika, że S.S. nie posiada oszczędności ani majątku.
W sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącej w przedmiocie jej sytuacji materialnej. Reasumując należy stwierdzić, że wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.