Uzasadnienie
Decyzją [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. (dalej jako: PPIS), działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako Kpa), art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 roku, Nr 122,poz. 851 ze zm.) w związku z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 roku, Nr 132, poz. 1115 - dalej jako: rozporządzenie) orzekł, iż brak jest podstaw do rozpoznania u wnioskodawcy Z.C. choroby zawodowej -obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz - wymienionego w póz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w/w rozporządzeniu.
W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, iż w oparciu o orzeczenie lekarskie nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz na podstawie orzeczenia nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi nadesłanego 26 stycznia 2007 roku organ wydał w dniu 21 lutego 2007 roku o braku podstaw do stwierdzenia u wnioskodawcy choroby zawodowej, która została uchylona przez organ II instancji. PPIS przedstawiając przebieg ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie i zgromadzone dowody w jego toku dowody wskazał w szczególności na uzyskaną w wyniku polecenia WOMP opinię lekarską lekarza otolaryngologa- specjalisty audiologa stwierdzającą stan audiologiczny Z.C. stwierdzającą, iż badany nie spełnia kryteriów do orzeczenia choroby zawodowej.
W odwołaniu od tej decyzji Z. C. domagał się jej zmiany i stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu wywodził, iż jest ona niezgodna ze stanem faktycznym bowiem przez 30 lat pracował w warunkach przekraczających dopuszczalne normy hałasu przy rozładunku wagonów, jako kierowca ciągnika i ostatnio przez 10 lat jako kierowca autobusu. Kwestionował rzetelność pomiaru hałasu przeprowadzonego jego zdaniem w warunkach niż te w jakich on wykonywał pracę kierowcy autobusu.
Rozpoznając odwołanie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G. (dalej jako: PWIS), działając na podstawi art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz § 2 ust. 1 i § 8 ust.1 rozporządzenia, decyzją [...] utrzymał w mocy zaskarżony akt. Przedstawiając przebieg postępowania w sprawie organ II instancji zważył, iż zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby zawodowe określone w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem iż choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych narażeniem zawodowym. Wywiódł, iż zgodnie z § 8 ust 1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia na podstawie materiału dowodowego a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz oceny narażenia zawodowego pracownika.
Wskazał, iż organy inspekcji zawodowej mogą stwierdzić istnienie choroby zawodowej jedynie w wypadku łącznego spełnienia dwóch przesłanek tj. orzeczenia lekarskiego rozpoznającego chorobę zawodową i wyników dochodzenia epidemiologicznego wskazującego na istnienie związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a warunkami pracy. PWIS wskazał iż w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. oraz Instytut Medycyny Pracy w Łodzi wydały orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z obu orzeczeń lekarskich uzupełnionych opinią lekarza audiologa wynika, iż okolicznością wykluczającą stwierdzenie choroby zawodowej u Z.C. było stwierdzenie w 2003 roku nagłej utraty słuchu w uchu prawym i towarzyszące temu zawroty głowy oraz pogarszanie się słuchu w uchu
Sygn. akt II SA/Go 182/08 lewym po zaprzestaniu pracy zawodowej w 2005 roku. Organ II instancji uznał za wiarygodne stanowisko wyrażone przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi oraz specjalistę otolaryngologa- audiologa dynamika niedosłuchu wyraźnie odmienna dla ucha prawego (głuchota) i niedosłuch ucha lewego (43,3 dB do50 dB), postępujący niedosłuch ucha lewego po zaprzestani narażenia przemawiają za tym, że niedosłuch u Z.C. ma przyczynę inną niż zawodowa. Za przekonywujący uznał również wywód iż hałas nie uszkadza narządu równowagi i nie powoduje zawrotów głowy co miało miejsce w 2003 roku. W ocenie organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie nie ustalono związku schorzenia z warunkami pracy a wykazano, iż przyczyną choroby są czynniki pozazawodowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. C. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie u niego choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego warunkami pracy. W uzasadnieniu wywodził, iż decyzja utrzymująca w mocy orzeczenie organu l instancji jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Wskazywał iż podczas pobytu w szpitalu skarżył się na ból głowy i miał wykonane badanie rezonansu w wyniku którego nie stwierdzono żadnych innych schorzeń zatem nieuzasadnione jest wykluczenie w niego choroby zawodowej na podstawie orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy stwierdzającego całkowitą głuchotę ucha prawego powstałą nagle. Podkreślał ponownie, iż przez 30 lat pracował w warunkach przekraczających dopuszczalne normy hałasu, co świadczy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, iż jego głuchota nie powstała nagle, ale schorzenie słuchu jest spowodowane warunkami pracy.
W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zaszły podstawy do zawieszenia postępowania. Zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002, Sygn. akt II SA /Go 182/08 Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powołana jako ppsa) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy schorzenie słuchu występujące u skarżącego może być zakwalifikowane jako choroba zawodowa. W przedmiotowej sprawie podstawą materialnoprawną orzeczeń organów obu instancji o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej były przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Kwestia zgodności z Konstytucją RP wskazanego aktu prawnego i art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku - Kodeks Pracy (Dz. U. z 1998 roku, Nr 21 poz. 94 ze zm.)tj przepisu na podstawie którego wydano powołane rozporządzenie, stała się przedmiotem pytania prawnego skierowanego postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 roku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie III SA/Kr 125/06.
Sąd ten wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie czy wskazany akt i przepis Kodeksu pracy zgodne są z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP (sygnatura sprawy w Trybunale Konstytucyjnym P 23/07). Zasadnicze wątpliwości sądu pytającego co do zgodności wskazanych norm z Konstytucją dotyczą charakteru prawnego delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia zawartej w art. 273 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy, co ma wpływ na konstytucyjność wydanego na jej podstawie rozporządzenia.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela wskazane wyżej wątpliwości sądu pytającego. Zdaniem Sądu, wypowiedzenie się przez Trybunał Konstytucyjny w przedmiocie konstytucyjności wskazanych norm mieć będzie znaczenie dla rozstrzygnięcia jakie zapadnie w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, iż w przypadku uznania niekonstytucyjności wskazanego przepisu i rozporządzenia, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej stworzy sytuację umożliwiającą sądowi orzekającemu odstąpienie od zasad wyznaczonych przez reguły określające moment (datę) na który ustala się stan prawny stanowiący podstawę oceny legalności zaskarżonej decyzji. Oznacza to, iż
Sygn. akt II SA /Go 182/08 skutkiem uznania przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przepisów stanowiących podstawę prawną badanych decyzji może być uchylenie zaskarżonych decyzji jako wydanych w warunkach uzasadniających wznowienie postępowania (art. 145a Kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa). Uznanie niekonstytucyjności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku może zmienić stan prawny w jakim powinno nastąpić rozstrzygnięcie sprawy bo spowodować pozostanie w systemie prawnym poprzednio obowiązującego rozporządzenia. Wskazania bowiem wymaga, iż kwestionowane rozporządzenie z dnia 30 lipca 2002 roku uchyliło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364). W obecnie obowiązującym rozporządzeniu jedyną chorobą zawodową narządu słuchu jest schorzenie wskazane pod póz. 21 wykazu chorób zawodowych tj. obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz z zastrzeżeniem, 2-letniego okresu w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego.
W okresie obowiązywania rozporządzenia z dnia z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych za chorobę zawodową uznane było schorzenie słuchu określone jako uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu (póz. 15 wykazu chorób zawodowych -stanowiącego załącznik do wskazanego rozporządzenia). Porównanie obu regulacji wskazuje, iż istnieje zasadnicza różnica między przepisami wskazanych aktów w zakresie dotyczącym kwalifikacji ubytku słuchu jako choroby zawodowej. O ile bowiem w rozporządzeniu z 18 listopada 1983 roku wymienia się jako chorobę zawodową uszkodzenie słuchu wywołane hałasem bez bliższego określenia rozmiaru ubytku słuchu i charakteru uszkodzenia narządu słuchu, to aktualnie obowiązujące rozporządzenie znacznie zaostrza kryteria diagnostyczne rozpoznania niedosłuchu jako choroby zawodowej (ubytek obustronny, trwały typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz).
Mając na względzie wskazane okoliczności Sąd uznał za konieczne zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny na pytania zadane w sprawie III SA/Kr 125/06 (P 23/07).