Uzasadnienie
Wnioskiem [...] "E." S.A. z siedzibą w K. zwróciła się do Burmistrza Miasta Z. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na działanie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego w [...]. Pismem z dnia [...], powołując się na treść przepisu art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2007r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (DZ.U. z 2007r. Nr 127 póz. 880 -zwana dalej ustawą) Burmistrz Miasta Z. zwrócił się do wnioskodawcy o wyjaśnienie, czy spółka jest właścicielem wielkopowierzchniowego obiektu handlowego, którego dotyczy wniosek, a w wypadku gdy spółka nie jest jego właścicielem - o przedłożenie stosownego pełnomocnictwa pochodzącego od właściciela obiektu. Na powyższe wezwanie organu, w piśmie z dnia 29 października 2007r., pełnomocnik spółki wyraził stanowisko, zgodnie z którym zezwolenie na działanie wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (zwany dalej w skrócie -w.o.h.) nie jest uzależnione od posiadania przez wnioskodawcę prawa własności do terenu, na którym usytuowany jest w.o.h.
Decyzją [...] Burmistrz Miasta Z. odmówił "E." S.A. z siedzibą w K. wydania zezwolenia na działanie w.o.h. w [...].
W uzasadnieniu decyzji, powołując się na treść art. 17 ustawy, organ wskazał, że zezwolenie wydaje się właścicielowi albo działającemu w jego imieniu zarządcy lub administratorowi obiektu, natomiast w rozpatrywanej sprawie nie określono jaki podmiot występuje o wydanie zezwolenia, a także w zakreślonym terminie nie uzupełniono wymogu od którego zależy uzyskanie zezwolenia. Nadto organ stwierdził, że z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostę Powiatu Z. wynika, iż wnioskodawca nie jest właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym gruntów, na których posadowiony jest przedmiotowy obiekt w.o.h.
Od decyzji organu l instancji strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie. W ocenie pełnomocnika ustawa nie wiąże pojęcia właściciela w.o.h. z właścicielem terenu, na którym posadowiony jest w.o.h., a jedynie z tym podmiotem, który prowadzi działalność handlową. Dlatego też, zdaniem pełnomocnika, wniosek o wydanie zezwolenia na działanie w.o.h. winien złożyć właściciel w.o.h., czyli
Decyzją [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. Powołując się na konstytucyjną zasadę swobody działalności gospodarczej, której ograniczenie może nastąpić tylko w drodze ustawy i ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji RP), nadto na wynikającą z przepisów art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. zasadę działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, organ stwierdził, że wykładnia przepisu art. 17 ustawy winna zmierzać do ścisłego i zawężającego stosowania tegoż przepisu prawa, gdyż jest on przejawem reglamentacji w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę.
W konsekwencji organ wyraził pogląd, w myśl którego treść przepisu art. 17 ustawy pozwala na przyjęcie, że o zezwolenie na działanie w.o.h. musi starać się jedynie przedsiębiorca będący właścicielem tegoż obiektu (lub w jego imieniu podmioty wskazane w ustawie). A contrario z uwagi na to, iż inni przedsiębiorcy nie będący właścicielami obiektów, w momencie wejścia w życie ustawy takie działanie realizowali, uzyskanie stosownego zezwolenia w oparciu o przepis art. 17 ustawy może dotyczyć jedynie przedsiębiorców w nim wskazanych. W ocenie organu powyższe stanowisko znajduje oparcie w pozostałej treści ustawy, tj. art. 3 i art.
8. Reasumując organ stwierdził, że art. 17 ustawy dotyczy jedynie przedsiębiorców, którzy w chwili wejścia w życie ustawy byli jednocześnie właścicielami obiektu, nie dotyczy natomiast przedsiębiorców posiadających inny tytuł prawny niż prawo własności.
Od powyższej decyzji "E." z S.A. z siedzibą w K., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przytoczył argumentację, która znalazła się w odwołaniu od decyzji organu l instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga była zasadna.
Z dniem 18 września 2007r. weszła w życie ustawa z dnia 11 maja 2007r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (DZ.U. z 2007r.
Nr 127 póz. 880). Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy utworzenie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego wymaga uzyskania zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na lokalizację wielkopowierzchniowego obiektu handlowego. Natomiast w myśl art. 17 ust. 1 ustawy w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorca będący właścicielem wielkopowierzchniowego obiektu handlowego albo działający w jego imieniu administrator lub zarządca takiego obiektu złoży do właściwego organu zezwalającego wniosek zawierający dane, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 i pkt 7 lit. a i b oraz ust. 2.
Wnioskiem z dnia 12 października 2007r. "E." S.A. z siedzibą w K. zwróciła się do Burmistrza Miasta Z. o wydanie zezwolenia na działanie w.o.h. położonego w Z. przy ul. Z.
- 4. Do wniosku strona dołączyła aktualny odpis KRS spółki.
Odmowę udzielenia zezwolenia organy obydwu instancji oparły na interpretacji przepisu art. 17 ust. 1 ustawy, w myśl której zezwolenie może być udzielone jedynie przedsiębiorcy, który jest właścicielem obiektu stanowiącego w.o.h., którego dotyczy wniosek.
Stanowisko powyższe jest błędne. W art. 17 ust. 1 ustawy nie chodzi o właściciela w.o.h. w znaczeniu czysto rzeczowym, lecz o podmiot (przedsiębiorcę), który jest właścicielem przedsiębiorstwa (lub jego części), w rozumieniu art. 55 1 kodeksu cywilnego, które ów w.o.h. stanowi lub wchodzi w jego skład. Legitymowanym do złożenia wniosku jest zatem przedsiębiorca, który prowadzi w.o.h. jako część lub całość swego handlowego przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym. Wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji, powyższa wykładnia przepisu art. 17 ust. 1 wynika z pozostałej treści ustawy.
Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca nie wymaga, aby we wniosku, który powinien zawierać dane wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 i pkt 7lit a i b, przedsiębiorca w jakikolwiek sposób dokumentował lub wskazywał tytuł prawny do obiektu stanowiącego w.o.h. Nadto w myśl art. 17 ust. 2 już sam wniosek, który spełnia wymogi formalne (zawiera dane o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 i pkt 7 lit. a i b), obliguje organ do wydania zezwolenia na działanie w.o.h. Użytego w przepisie art. 17 ust. 1 pojęcia: "przedsiębiorca będący właścicielem wielkopowierzchniowego obiektu handlowego", nie można zawężać jedynie do przedsiębiorców będących jednocześnie
* właścicielami w.o.h., albowiem pozostawałoby to w sprzeczności z celem i intencją
Sygn. akt 11 SA/Go 186/08 ustawy. W myśl art. 1 ustawy w celu ochrony interesu publicznego oraz realizacji zasady zrównoważonego rozwoju ustawa określa zasady i tryb wydawania zezwoleń na tworzenie i działanie wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. A zatem wyznacznikami rozstrzygnięć w sprawach wynikłych na tle ustawy powinny być -interes społeczny o realizacja zasady zrównoważonego rozwoju. Ta konstatacja wyklucza przyjęcie zawężającej interpretacji przepisu art. 17 ust. 1 ustawy, albowiem w konsekwencji oznaczałaby ona niemożność kontynuowania działalności w formie w.o.h. przez przedsiębiorców, którzy nie są jednocześnie właścicielami w.o.h., co przecież nie zawsze musi oznaczać realizację celu ochrony interesu publicznego oraz realizację zasady zrównoważonego rozwoju (art. 1).
Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że przepis art. 17 ustawy odnosi się do podmiotów już prowadzących działalność gospodarczą w formie w.o.h, która to okoliczność - z wyżej przedstawionych powodów - ma istotne znaczenie dla prawidłowej interpretacji treści tegoż przepisu ustawy, Obywatele, w tym również podmioty prowadzące działalność gospodarczą, w demokratycznym państwie prawa, nie mogą być zaskakiwani niekorzystnymi rozwiązaniami prawnymi. Jak słusznie podniósł organ II instancji, ograniczenie zasady swobody działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji RP). W ocenie Sądu powyższe zasady, treść art. 1 ustawy oraz pozostałych przepisów ustawy, przemawiają przeciwko zawężającej interpretacji przepisu art. 17 ustawy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r.Nr 159 póz. 1270 ze zm. - p.p.s.a.), decyzje organów obydwu instancji zostały uchylone. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.