Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] Powiatowy Urząd pracy działając na podstawie art. 150 b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) w związku z art. 37 k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudni 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. z 2003 r. Dz. U. nr 58, poz. 514) oraz z art. 104 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odmówił przyznania stronie prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 09.11.2005 r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż pan H.K. spełnia przesłanki określone w art. 37 k ust. 9 pkt 1 – 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 01.01.2002 r. W dniu złożenia wniosku posiadał okres uprawniający do emerytury 31 lat, 9 miesięcy i 25 dni oraz wieku 60 lat, 8 miesięcy i 17 dni i zatrudnienia w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat. Jednakże powiat nie jest uznany za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym.
Od powyższej decyzji pan H.K. wniósł odwołanie wskazując, iż w Województwie stopa bezrobocia nie maleje, a wręcz ma tendencje wzrostowe, wiek i stan zdrowia wyklucza jego osobę z rynku pracy oraz podkreślił brak jakichkolwiek środków utrzymania od dwóch lat.
Decyzją z dnia [...].02.2006 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 150 b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) i art. 37 k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. nr 6, poz. 56 ze zm.) uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekł, że strona nie nabywa prawa do świadczenia przedemerytalnego, ponieważ w okresie od dnia [...] stycznia 2002 r. do dnia [...] lipca 2004 r. nie spełniała warunków określonych w art. 37 k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r.
W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji naruszył przepisy prawa proceduralnego, poprzez niewypełnienie przed wydaniem zaskarżonej decyzji obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego z treści, którego wynika, że "organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań".
Po wniesieniu stronę odwołania od decyzji Starosty Powiatu Powiatowy Urząd Pracy wezwał stronę do złożenia wyjaśnień dotyczących wniesionego odwołania oraz zapoznania się z aktami sprawy, co nastąpiło w dniu 17 stycznia 2006 roku. W związku z powyższym organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 KPA uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty.
W uzasadnieniu organ przywołał treść obowiązującego w dniu 1 stycznia 2002 roku przepisu art. 37 k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. nr 6 poz. 56 z późn. zm.), który to wymaga spełnienia łącznie 4 przesłanek. Skarżący spełnia trzy z nich, a nie spełnia warunku zamieszkiwania w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem.
Stąd też w ocenie organu nie nabył on praw do świadczenia przedemerytalnego, wobec stanu prawnego na dzień 1 stycznia 2002 r.
Organ I instancji błędnie określił datę, od której odmówił przyznania stronie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Świadczenie to nie przysługuje jeżeli nie zostały spełnione warunki do jego nabycia w okresie od dnia [...].01.2002 r. do [...].07.2004 r., a nie jak orzeczono w zaskarżonej decyzji – od dnia złożenia wniosku tj. [...] listopada 2005 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył pan H.K. podnosząc, iż decyzja nie jest zgodna z Konstytucją RP § 38 oraz 67 pkt 2 zgodnie z którym, ludzie powinni mieć zabezpieczone podstawowe środki do egzystencji a urzędnik państwowy winien rozwiązać problemy petenta. Państwo oraz jego organ nie powinny uchylać się od odpowiedzialności szczególnie w stosunku do byłych pracowników Państwowych Gospodarstw Rolnych. Tym bardziej gdy pomaga innym kategoriom zawodowym, np.: górnikom, których trud jest porównywalny do pracy na roli, a długość życia wynosi 55-60 lat.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z poźn..zm/ w brzmieniu na dzień złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego – [...] listopada 2005 r. i dzień wydania decyzji przez organ I instancji 1 grudnia 2005 r. w art. 150 b określała, że świadczenie przedemerytalne byłemu pracownikowi przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje jeżeli w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 lipca 2004 r. spełniał warunki określone w art. 37 k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzemieniu obowiązującym z dniu 2 stycznia 2002 r..
Z kolei przywołany przepis art. 37 k ust. 9 wymagał spełnienia przez byłego pracownika państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej posiadającego status bezrobotnego łącznie następujących warunków:
- - osiągnął wiek – co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna,
- - posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn,
- - był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat,
- - zamieszkiwał w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym,
Przy spełnieniu pierwszych trzech warunków przez skarżącego z treści art. 37 h cytowanej ustawy wynikała delegacja dla Rady Ministrów – przyjmując jako podstawowe kryteria stopę bezrobocia i przewidywany jego wzrost dla określenia w drodze rozporządzenia powiaty /gminy/ zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, w których na podstawie odrębnych przepisów mogą być stosowane szczególne instrumenty ekonomiczno-finansowe i inne preferencje w celu ograniczenia bezrobocia im jego skutków.
W dniu 21 grudnia 1999 r. Rada Ministrów na podstawie art. 37 h ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz. U. z 1997 r. Nr 25 poz. 128 z późn. zm/ wydała rozporządzenie w sprawie określenia powiatów /gmin/ zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym /Dz. U. Nr 110 poz. 1264/
Załącznik Nr 1 do tego rozporządzenia "Wykaz powiatów /gmin/ zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym" w pkt. 3 dotyczącym województwa nie wymienia powiatu słubickiego. Rozporządzenie to obowiązywało w takiej treści od 21 grudnia 1999 r. do 31 grudnia 2005 r. a więc obejmowało okres, o którym mowa w art. 150 b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Wobec wyraźnego brzemienia wyżej cytowanych przepisów co do łącznego spełnienia wszystkich czterech warunków nie można uznać, iż organy naruszyły prawo odmawiając przyznania skarżącemu świadczenia przedemerytalnego w sytuacji gdy nie zamieszkiwał on w powiecie zagrożonym strukturalnym bezrobociem mimo niewątpliwie istniejącego tam bezrobocia.
W tym stanie Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz.1270/ skargę oddalił.