Uzasadnienie
J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Po otrzymaniu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 30 czerwca 2011 r. (k. 28 akt sądowych).
Od powyższego postanowienia referendarza sądowego skarżący wniósł sprzeciw, nadając go przesyłką pocztową w dniu 8 lipca 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 30 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sprzeciw należało odrzucić.
Zgodnie z art. 259 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.).
Odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2011 r. został doręczony skarżącemu w dniu 30 czerwca 2011 r. (k. 28 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu od tego postanowienia rozpoczął swój bieg od dnia 1 lipca 2011 r. i upłynął z dniem 7 lipca 2011 r. Tymczasem skarżący złożył sprzeciw przesyłką pocztową w dniu 8 lipca 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 30 akt sądowych), tj. jeden dzień po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, co obliguje Sąd do odrzucenia tego środka prawnego.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.