Uzasadnienie
B.K. z dniem [...] sierpnia 1987 roku został zwolniony ze służby w Milicji Obywatelskiej w związku z uzyskaniem uprawnień emerytalnych. Decyzją Komendanta Rejonowego Policji z [...] maja 1998 roku nr [...], przyznano mu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
Powyższe świadczenie B.K. pobierał do 2005 roku, gdyż z dniem 1 stycznia 2006 roku weszły w życie przepisy nowelizujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku - W sprawie zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), które uchyliły § 8, pozbawiając tym samym uprawnień do tego równoważnika osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego i wobec powyższego organ zaprzestał mu wypłaty spornego równoważnika.
B.K. wnioskiem z dnia [...] marca 2009 roku wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu obejmujący lata 2006 – 2008, następnie uzupełnionym, za kolejne lata i to wraz z odsetkami.
Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia [...] marca 2009 roku nr [...], udzielił zainteresowanemu wyjaśnień co do obowiązującego stanu prawnego i stanowisko to podzielił w całości Komendant Wojewódzki Policji w piśmie z dnia [...] maja 2009 roku nr [...] wskazując dodatkowo, iż zdaniem organu sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej załatwianej w formie decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., B.K. zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji i Komendantowi Wojewódzkiemu Policji bezczynność w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej wypłaty powyższego równoważnika pieniężnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 30 lipca 2009 roku w sprawie II SAB/Go 28/09, zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] marca 2009 roku w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008, w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 marca 2010 roku w sprawie I OSK 1576/09, oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Komendanta Powiatowego Policji od wyroku pierwszoinstancyjnego.
Pismem z [...] kwietnia 2010 roku B.K. wniósł do Komendanta Powiatowego Policji żądanie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego obejmujący lata 2009 – 2010, zaś organ w odpowiedzi powiadomił, iż z uwagi na ten sam stan prawny wniosek zostanie dołączony do akt sprawy trwającego już postępowania administracyjnego w przedmiocie żądania wypłaty świadczenia za lata 2006 – 2008 i zostanie rozpoznany łącznie.
Następnie Komendant Powiatowy Policji decyzją z [...] lipca 2010 roku nr [...], cofnął B.K. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu przyznane decyzją z [...] maja 1998 roku nr [...], a po wniesieniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji decyzją z [...] sierpnia 2010 roku nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podkreślając, iż organ jest zobowiązany z urzędu cofnąć uprawnienie do świadczenia, jeżeli uzna, że na skutek nowych okoliczności, jego dalsze pobieranie jest bezzasadne.
Po złożeniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 2 grudnia 2010 roku w spr. II SA/Go 752/10, uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z zobowiązaniem nałożonym prawomocnym wyrokiem z 30 lipca 2009 roku w spr. II SAB/Go 28/09, organ powinien dokonać czynności materialno – technicznych ustalenia wysokości i wypłaty świadczenia, ewentualnie gdyby uznał, iż żądanie skarżącego o wypłatę równoważnika nie może być spełnione, wówczas powinien załatwić sprawę tego żądania przez wydanie decyzji administracyjnej stosownie do art. 104 § 1 lub art. 105 § 1 w związku z art. 61 § 1 k.p.a.
Wobec powyższego B.K. wnioskiem z dnia [...] lutego 2011 roku wystąpił z wnioskiem do Komendanta Powiatowego Policji o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2011 rok.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Powiatowy Policji decyzją z [...] marca 2011 roku nr [...] odmówił skarżącemu wypłaty przedmiotowego świadczenia za lata 2006 – 2011 z powodu niemożności ustalenia jego wysokości, a po wniesieniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 roku nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i wskazał w uzasadnieniu, że skoro od 1 stycznia 2006 roku przepisy dotyczące stawek, jak i sposób wyliczenia równoważnika przestały obowiązywać w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych, to brak jest podstaw prawnych do naliczenia i wypłaty równoważnika tym osobom.
Po złożeniu kolejnej skargi przez B.K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 14 lipca 2011 roku w sprawie II SA/Go 402/11, uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji z [...] marca 2011 roku nr [...], a w uzasadnieniu podał, że w przedmiotowej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. i wyrokiem o sygn. akt II SA/Go 752/10 dokonał oceny prawnej oraz wskazał na dwa możliwe sposoby działania organu w przyszłym postępowaniu administracyjnym tak, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Zaznaczył, że będąc związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. opinią prawną wyrażoną w wyroku z 17 listopada 2010 r. w całości podziela stanowisko w nim zawarte, iż ostateczna decyzja o przyznaniu B.K. równoważnika pieniężnego za remont lokalu pozostaje w obrocie prawnym i wiąże organy orzekające w sprawie.
Ponadto Sąd odwołując się do poprzedniego wyroku wskazał, iż żaden przepis prawa nie daje organom administracji publicznej po dacie 1 stycznia 2006 roku nie tylko kompetencji do przyznania uprawnienia do przedmiotowego świadczenia emerytom (rencistom) policyjnym, lecz także do cofania uprawnień już wcześniej przyznanych.
Komendant Wojewódzki Policji pismem z [...] lutego 2012 roku zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Rejonowego Policji z [...] maja 1998 roku nr [...], po czym decyzją z [...] marca 2012 roku nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 ust. 2, art. 157 k.p.a., stwierdził jej nieważność, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Mając powyższe na uwadze Komendant Powiatowy Policji [...] lutego 2012 roku wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty B.K. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2012, ponieważ zainteresowany [...] stycznia 2012 roku wystąpił o wypłatę przedmiotowego świadczenia za 2012 rok. Orzeczenie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z [...] marca 2012 roku.
Decyzją z [...] maja 2012 roku nr [...] Komendant Główny Policji, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 ust. 2 oraz art. 157 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] w części "jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa", a w pozostałej części utrzymał ją w mocy.
Na powyższą decyzję B.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Postanowieniem z [...] maja 2012 roku Komendant Powiatowy Policji podjął w urzędu postępowanie zawieszone postanowieniem z [...] lutego 2012 roku, a następnie decyzją z [...] czerwca 2012 roku nr [...] odmówił wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006. 2007, 2008, 2009, 2010, 2011 i 2012. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że żądanie skarżącego o wypłatę spornego równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie może zostać spełnione, albowiem decyzja z [...] maja 1998 roku nr [...] przyznająca mu prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wobec stwierdzenia jej nieważności na podstawie 156 § 1 ust 2 i art. 157 k.p.a, została wyeliminowana z obrotu prawnego. Natomiast obowiązujące przepisy prawne przyznające określone świadczenia emerytom i rencistom policyjnym nie przyznają im prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
Decyzją nr [...] z [...] lipca 2012 roku Komendant Wojewódzki Policji rozpatrując odwołanie B.K. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu podzielono stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.
Składając skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji B.K. wniósł o skontrolowanie decyzji organu I i II instancji odmawiające mu wypłaty równoważnia, czy zostały one wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi. Skarżący wniósł także o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej; nadto o zobligowanie Komendanta Powiatowego Policji do wypłaty zaległego równoważnika za lata 2006 – 2012 wraz z należnymi odsetkami.
W uzasadnieniu skargi opisując dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wypłaty spornego równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego stwierdził, że organy administracyjne lekceważą wytyczne zawarte w dotychczas wydanych orzeczeniach sądowych, w których stwierdzono, że decyzja Komendanta Rejonowego Policji z [...] maja 1998 roku przyznająca mu prawo do tego świadczenia jest w obiegu prawnym.
Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując w niej argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 7 listopada 2012 roku w sprawie II SA/Go 747/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego pod sygn. akt II SA/Wa 1156/12 w sprawie legalności decyzji Komendanta Głównego Policji orzekającej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z [...] maja 1998 roku.
Zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne Sad podjął postanowieniem z 1 marca 2013 roku, wobec ustąpienia przyczyny, która była podstawą zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 listopada 2012 roku w sprawie II SA/Wa 1156/12 oddalił bowiem skargę B.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2012 r. nr [...]. Uzasadniając wyrok Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku - O Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący rozkazem personalnym Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych, z dniem [...] listopada 1987 roku został zwolniony ze służby w Milicji Obywatelskiej.
Zatem w dniu wydania decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, nie był już funkcjonariuszem – w ówczesnym czasie – Policji. Wobec powyższego, jako podstawy prawnej spornej decyzji nie mógł stanowić wskazany już wyżej przepis art. 91 ust. 1 ustawy. Prawdą natomiast jest, że § 12 ust. 1 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 roku - W sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (M. P. nr 76, poz. 708) i które to zarządzenie (§ 1) wskazano jako podstawę materialnoprawną decyzji z dnia [...] maja 1998 roku nr [...] stanowił, iż emerytom i rencistom policyjnym przyznaje się równoważniki pieniężne za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego lub za brak lokalu mieszkalnego w wysokości określonej w niniejszym zarządzeniu.
Jednakże zauważyć należy, że powyższe zarządzenie zostało wydane na podstawie przepisu delegacyjnego zawartego w art. 91 ust. 2 ustawy - O Policji, w myśl którego szczegółowe zasady przyznawania i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1, oraz jego wysokość określa Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Finansów. Zatem po pierwsze, skoro uprawnione podmioty do otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, tj. tylko funkcjonariusze Policji, zostały ujęte w ustawie, a więc w akcie prawnym wyższego rzędu, to brak było jakiegokolwiek upoważnienia do obejmowania w zarządzeniu tym równoważnikiem również emerytów policyjnych.
Po drugie zaś skoro delegacja do wydania zarządzenia ograniczała się jedynie do uwzględnienia w nim tylko szczegółowych zasad przyznawania i zwracania równoważnika, to bezsporne jest, iż nie można było w zarządzeniu wpisać innych podmiotów uprawnionych do równoważnika i w konsekwencji zapis § 12 bez jakiegokolwiek wątpienia przekracza upoważnienie ustawowe, a w tej sytuacji organ słusznie uznał, iż brak było podstawy prawnej do przyznania skarżącemu spornego równoważnika, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym bardziej, że również ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 53, poz. 214 z późn. zm.) nie przewidywała dla emerytów policyjnych powyższego równoważnika, bowiem zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 1, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio Ministra Spraw Wewnętrznych lub Ministra Sprawiedliwości albo podległych im organów, w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby.
Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Resumując zatem, emerytom policyjnym przysługiwało jedynie prawo do lokalu mieszkalnego, a nie do równoważnika za jego remont.
Sąd dodał także, że sformułowanie "w pozostałej części utrzymuje w mocy" oznacza, że organ stwierdził nieważność decyzji, zaś – wbrew zarzutowi – stwierdzenie nieważności decyzji stanowi właśnie tryb nadzwyczajny postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest niesporny. Wynika z niego, że skarżącemu jako funkcjonariuszowi Policji na mocy decyzji Komendanta Rejonowego Policji z [...] maja 1998 roku nr [...] przyznano równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Bezsporne jest również i to, że decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] marca 2012 r. nr [...] stwierdzono nieważność tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja ta w następstwie rozpatrzenia złożonego od niej odwołania, została – decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2012 roku nr [...] – uchylona w części jako wydana z rażącym naruszeniem prawa a w pozostałej części utrzymana w mocy.
Natomiast prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 listopada 2012 roku w sprawie II SA/Wa 1156/12 oddalono skargę B.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2012 roku.
W literaturze prawniczej i orzecznictwie przyjmuje się, iż z literalnego brzmienia art. 156 § 1 k.p.a wynika, że decyzja zawierająca jedną z wad wymienionych w tym przepisie wiąże do chwili stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 157 i następne k.p.a tj. do chwili formalnego jej usunięcia z obrotu prawnego. Do chwili stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 157 i następne k.p.a jest decyzją w znaczeniu formalnym, a nie aktem nieważnym, który nie obowiązuje od samego początku. Wywiera skutki prawne z niej wynikające mimo, że wady skutkujące jej nieważność istnieją od chwili jej wydania. Taka decyzja obowiązuje dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego we właściwym trybie.
Tym samym na podstawie decyzji Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] maja 1998 roku nr [...] do chwili stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a skarżący nabył prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego mimo, że wada stanowiąca podstawę stwierdzenia jej nieważności istniała już w chwili jej wydania. Jednak w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 156 § 1 k.p.a utrata skuteczności prawnej – mocy prawnej – następuje z mocą wsteczną, czyli, że nie zaistniały w sferze normatywnej od samego początku.
Tym samym przyjmuje się, że w przypadku nabycia określonego uprawnienia przez daną osobę na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność w oparciu o przepis art. 156 § 1 k.p.a uprawnienie to utraciła i to z mocą wsteczną.
Przenosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, iż w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Rejonowego Policji z [...] maja 1998 roku skarżący utracił prawo do ekwiwalentu pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego i to z mocą wsteczną. Tym samym uprawnienie to nie przysługiwało mu między innymi w okresie od 2006 do 2012 roku zatem w okresie za który domaga się jego wypłaty. Została bowiem wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja administracyjna z mocą wsteczną, z której to decyzji wynikało sporne uprawnienie wnoszącego skargę.
Zdaniem Sądu również z obowiązujących przepisów prawnych dotyczących uprawnień emerytów i rencistów policyjnych według stanu prawnego po 1 stycznia 2006 roku nie wynika bezpośrednio uprawnienie tych osób do ekwiwalentu pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Analizując regulacje ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku - O Policji (Dz. U. z 2007 roku, nr 43, poz. 277 ze zm.), ustawy z dnia z dnia 18 lutego 1994 roku - O zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 roku, Nr 8, poz. 67 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku - W sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 roku, nr 100, poz. 919), prawo emeryta i rencisty policyjnego do równoważnika pieniężnego wywodzone było z przepisu § 8 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku.
Przepis § 8 tego rozporządzenia został uchylony z dniem 1 stycznia 2006 roku przez § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2008 roku zmieniającego rozporządzenie - W sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2005 roku nr 266, poz. 2246). W związku z dokonaną nowelizacją podkreślić należy, iż rozporządzenie zmieniające, na mocy którego uchylono § 8 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 roku nie zawierało norm prawnych, które określałyby następstwa wprowadzonej nowelizacji w zakresie stanów uregulowanych wcześniej w drodze wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Tym samym należy stwierdzić, że emerytom policyjnym nie przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 roku - O Policji, reguluje sytuację prawną funkcjonariuszy Policji. Ustawa ta w żadnym przepisie i w żaden sposób nie odnosi się i nie reguluje sytuacji prawnej emerytów policyjnych. Również w treści delegacji ustawowej zawartej w art. 91 ust. 2 ustawy będącej podstawą prawną wydania rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 roku brak jest przyzwolenia ustawodawcy na rozszerzenie zakresu podmiotowego rozporządzenia w stosunku do zakresu podmiotowego ustawy. Stąd też - zdaniem Sądu - należy stwierdzić, że § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 roku stanowiący, iż przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego, został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej.
Nadto rozważając sytuację prawną emeryta, rencisty policyjnego należy obowiązujące przepisy porównać z przepisami ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku - O zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (Dz. U. z 2004 roku, nr 8, poz. 67 ze zm.). Jest to bowiem podstawowy akt prawny, który określa nie tylko zasady nabycia prawa do emerytury, renty, ale również określa jakie świadczenia przysługują w ramach zaopatrzenia emerytalnego. Zgodnie z art. 2 pkt 2 lit. c powołanej ustawy, w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują im na zasadach określonych w ustawie takie uprawnienia jak prawo do lokalu mieszkalnego albo prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Uprawnienia te zostały sprecyzowane w przepisach art. 29 i art. 30 ustawy. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy stanowi, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych (...) w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby.
Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Z kolei przepis art. 30 ustawy stanowi, że emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Tym samym ustawa z dnia 18 lutego 1994 roku - O zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji uregulowała, że emeryci i renciści policyjni mogą korzystać z prawa do lokalu mieszkalnego i z prawa do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Natomiast wskazana wyżej ustawa nie wyposażyła emerytów i rencistów policyjnych w takie uprawnienia jak prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, czy prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu remontu zajmowanego lokalu mieszkalnego (zobacz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2010 roku w sprawie III SA/Kr 424/10).
W świetle przedstawionego stanu prawnego należy stwierdzić, że zarówno w ustawie z dnia 18 lutego 1994 roku - O zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), jak i w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 roku - O Policji brak jest podstawy prawnej, która pozwalałby przyznać emerytowi policyjnemu prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu lub prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu remontu zajmowanego lokalu. Tym samym obowiązujący do dnia 1 stycznia 2006 roku § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 roku - W sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, stanowiący, iż rozporządzenie stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego naruszał zarówno ustawę z dnia 6 kwietnia 1990 roku - O Policji jak i ustawę z dnia 18 lutego 1994 roku - O zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji.
Z uwagi jednak, że przedmiotowy § 8 rozporządzenia jak wyżej wskazano został uchylony z dniem 1 stycznia 2006 roku, kwestia rozważania jego zgodności z wymienionymi ustawami stała się bezprzedmiotowa, albowiem skarżący wnosił o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2012.
Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Jej uzasadnienie odpowiada warunkom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Kierując się powyższymi rozważaniami, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego, z tej to racji, powołując się na przepis art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.