Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.z 10 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Go 194/19

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] października 2018 r. nr [...], wydanym na zasadzie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1260) – "p.r.d." oraz art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.) – "u.k.p.", Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się do Starosty o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień w stosunku do A.A., z uwagi na to, że ww. w okresie od dnia [...] września 2016 r. do [...] sierpnia 2017 r., siedmiokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, przez co otrzymał 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

A.A. pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa przez usunięcie naruszeń i uaktualnienie jego danych we wpisie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

W odpowiedzi na wezwanie, Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. odmówił uwzględnienia żądania A.A.

A.A. wniósł skargę na wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. § 5 ust. 2 oraz § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, a także art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Skarżący wniósł o:

1. – dopuszczenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodów z dokumentów załączonych z akt postępowania toczącego się w Starostwie Powiatowym w sprawach [...], jak i akt Komendy Wojewódzkiej Policji prowadzonych w mojej sprawie, jako niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i niepowodujących nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie;
2. – ustalenie, iż Komendant Wojewódzki Policji nie miał podstaw do złożenia wniosków o sprawdzenie kwalifikacji i o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne, a ich złożenie nastąpiło z naruszeniem prawa oraz o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do cofnięcia tychże wniosków;
3. – zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych
4. – zwolnienie z kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, iż zaskarżona czynność nie mieści się w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), - "p.p.s.a." ewentualnie o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę należało odrzucić.

Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Jak wynika z akt sprawy, złożona przez A.A. skarga dotyczy wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...], adresowanego do Starosty o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Został wydany na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. oraz art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. Z przepisów tych wynika, że w sytuacji, gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych, właściwy wojewódzki komendant Policji zobligowany jest do wystąpienia do właściwego starosty z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy naruszającego zasady ruchu drogowego. W rezultacie otrzymania takiego wniosku właściwy starosta jest zobowiązany do skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy naruszającego zasady ruchu drogowego.

Należy stwierdzić, że wniosek stanowiący przedmiot niniejszej skargi nie stanowi decyzji administracyjnej ani postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani żadnych z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Nie jest także innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z aktem lub czynnością w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia, gdy odnosi się on do zewnętrznych, konkretnie imiennie oznaczonych podmiotów, co do których organ administracji działa w sposób władczy przez stwierdzenie, ustalenie lub potwierdzenie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego.

W niniejszym przypadku zaskarżony wniosek nie został skierowany do podmiotów znajdujących poza strukturami władzy państwowej czyli "na zewnątrz", w stosunku do organów administracji publicznej, lecz ich adresatem jest organ administracji publicznej (Starosta). Ponadto nie wywołuje on skutku w postaci potwierdzenia uprawnień lub nałożenia obowiązków na stronę. Zgodnie bowiem z treścią art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Z tego przepisu wynika zatem, że wniosek komendanta wojewódzkiego Policji inicjuje postępowanie w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji, jednak samo skierowanie następuje dopiero po wydaniu przez właściwego starostę decyzji w tym przedmiocie.

Wniosek komendanta wojewódzkiego Policji nie jest zatem decyzją, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. Nie ma on bowiem charakteru władczego i nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jednostki, a w konsekwencji nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego (vide: postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1124/15; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 806/15; postanowienie NSA z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 470/17 – opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżony wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji nie może być przedmiotem skutecznej skargi do sądu administracyjnego.

Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę postanowieniem, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, skargę należało odrzucić, o czym Sąd orzekł, jak w sentencji.