Uzasadnienie
Dnia 12 maja 2008 r. do Sądu wpłynął wniosek B.W. złożony na urzędowym formularzu "PPF" o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, samotnie wychowuje córkę. B.W. wskazała, że jej dochód wynosi 971,70 zł (zasiłek rodzinny, zatrudnienie w ramach przygotowania do zawodu) a koszt utrzymania mieszkania wynosi 160 zł. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada majątku ani oszczędności.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Wniosek o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie mógł zostać uwzględniony, już z tej tylko przyczyny, iż B.W. z mocy ustawy jest zwolniona od obowiązku uiszczenia tychże kosztów (art. 239 pkt 1 a p.p.s.a.). Dlatego też wniosek skarżącej w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony.
Uzasadniony jest natomiast wniosek B.W. o przyznanie pełnomocnika.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Regułą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych.
W świetle przedstawionych przez B.W. faktów należy uznać, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Skarżąca osiąga bowiem niewielki dochód (971,70 zł), samotnie wychowuje córkę, nie posiada majątku ani oszczędności. Zasady doświadczenia życiowego jednoznacznie przemawiają za wnioskiem, iż uzyskiwane środki pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącej oraz jej córki.
Konstatując należy stwierdzić, że B.W. nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.