Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną odwołaniem A.K. decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta w części dotyczącej odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka na N.K. i orzekło o przyznaniu jej dodatku z tytułu samotnego wychowywania N.K. w wysokości 170,00 zł miesięcznie na okres od [...] listopada 2014 r. do [...] października 2015 r., utrzymując decyzje organu I instancji w zakresie przyznania zasiłku rodzinnego oraz odpowiednio dodatków do tego zasiłku na dzieci – M.S. i N.K.. Decyzje doręczono A.K. dnia 3 lutego 2015 r.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprostowało powyższa decyzję w ten sposób, że w miejsce przyznanej kwoty świadczenia "170,00 zł" wpisał kwotę "250,00 zł". Postanowienie doręczono stronie dnia 3 marca 2015 r.
W dniu 27 lutego 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęła skarga A.K. na powyższą decyzję, w której strona zarzuciła organowi niezgodność przyznanej jej przez organ kwoty świadczenia.
Z kolei dnia 9 marca 2015 r. do organu wpłynęło pismo (z dnia [...] marca 2015 r.) strony skarżącej, którym wniosła o oddalenie złożonej przez nią skargi z uwagi na przyznanie jej żądanego świadczenia.
Oba w/w pisma przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. dnia 27 marca 2015 r.
Wezwaniem z dnia 7 kwietnia 2015 r. Sąd zwrócił się do A.K. do sprecyzowania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy pismo z dnia [...] marca 2015 r. stanowi cofnięcie skargi wniesionej na decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], pod rygorem uznania, że stanowi ono oświadczenie o cofnięciu skargi. Wezwanie sądu doręczono skarżącej dnia 9 kwietnia 2015 r. Po mimo upływu wyznaczonego na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, z późn. zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", skarżąca nie udzieliła odpowiedzi.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez uprawniony podmiot powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, w którym właściwy sąd administracyjny orzeka w przedmiocie sporu wywołanego wniesieniem skargi. Zgodnie jednak z przepisem art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Strona skarżąca w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. złożyła oświadczenie, iż cofa skargę wniesioną skargę, wskazując, iż pozytywnie rozpatrzono jej pismo.
Sąd po analizie akt sprawy oraz złożonego przez stronę oświadczenia stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. Skarżąca wnosząc skargę kwestionowała wysokość przyznanego jej przez Kolegium świadczenia w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego. Skarga ta wpłynęła do organu dnia 27 lutego 2015 r., a zatem przed doręczeniem jej przez organ postanowienia rektyfikacyjnego z dnia [...] lutego 2015 r., zmieniającego treść zaskarżonej decyzji, poprzez określenie wysokości przyznanego świadczenia w wysokości, oczekiwanej (żądanej) przez stronę w skardze.
W konsekwencji otrzymania wskazanego postanowienia, strona złożyła oświadczenie z dnia [...] marca 2015 r. wskazujące na brak woli podtrzymywania skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Jednocześnie strona nie udzieliła żadnej odpowiedzi na wezwanie Sądu, w którym określono rygor uznania, iż cofa ona skargę. W ocenie Sądu uznać zatem należało, że strona skutecznie cofnęła wniesioną w dniu 27 lutego 2015 r. skargę.
Tym samym związany cofnięciem skargi, postępowanie sądowe postanowił umorzyć. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo, iż cofnięcie skargi, służyć ma obejściu prawa.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.