Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia sędziego z dnia 18 lutego 2013 r. R.G. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Do wezwania został dołączony formularz PPF.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 marca 2013 r. przesyłka zawierająca wezwanie została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 6 marca 2013 r., a zatem siedmiodniowy termin upłynął 13 marca 2013 r.
Skarżący nie uzupełnił wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 257 i art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Go 21/13 pozostawił bez rozpoznania.
Zarządzenie to zostało stronie doręczone w dniu 22 marca 2013 r.
W dniu 29 marca 2013 r. do Sądu wpłynął sprzeciw R.G. od zarządzenia z dnia 19 marca 2013 r., w treści którego skarżący wyjaśnił swoją trudna sytuację życiową. Wskazał, że przebywa na dworcu, w szopach, a czasem u dobrych ludzi. Jest chory i z trudem się porusza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje:
Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Tym samym w wyniku złożenia przez R.G. sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 19 marca 2013 r., zarządzenie to utraciło moc prawną, obligując tym samym Sąd do rozpatrzenia złożonego przez niego wniosku.
Badając jednak złożony wniosek Sąd w pierwszej kolejności ocenia, czy spełnia on wymogi formalne. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w przypadku osób fizycznych na formularzu PPF. Konsekwencje nie złożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
R.G. złożył w niniejszej sprawie wniosek z uchybieniem wymogów formalnych, tj. nie na w/w formularzu urzędowym. Pomimo wezwania Sądu, nie uzupełnił tego braku. Nie uzupełnił go również wnosząc sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 19 marca 2013 r.
W tych okolicznościach sprawy, Sąd działając na podstawie art. 257 p.p.s.a. postanowił pozostawić wniosek R.G. bez rozpoznania.