Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. odmawiającą przyznania skarżącemu jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] stycznia 2025 r. wezwano P. W. do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącego - pod rygorem odrzucenia skargi.
Zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało skarżącemu doręczone dnia [...] stycznia 2025 r.
W piśmie złożonym osobiście w siedzibie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w dniu [...] lutego 2025 r. skarżący wskazał swój numer PESEL.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się może wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga zaś, stosownie do dyspozycji art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), musi odpowiadać wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych oraz zawierać dodatkowe elementy określone w tym przepisie.
Jednym z wymogów dotyczącym pism procesowych, a dokładnie pierwszego pisma w sprawie, przewidzianym w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. jest konieczność wskazania numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku. Numer PESEL jest zatem obligatoryjnym elementem skargi jako pierwszego pisma w sprawie.
Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., w przypadku niezachowania warunków formalnych, uniemożliwiających nadaniu pismu prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym odnoszącym się do skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., na mocy którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia.
W rozpoznawanej sprawie, w związku z doręczeniem skarżącemu wezwania do usunięcia braku formalnego skargi w dniu [...] stycznia 2025 r., siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upływał z dniem [...] lutego 2025 r. Jak wynika z akt sprawy brak formalny skargi usunięty został dnia [...] lutego 2025 r., a więc z uchybieniem ww. terminu.
Wyjaśnić należy, że siedmiodniowy termin na uzupełnienie warunków formalnych wskazany w art. 49 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym i sąd nie ma możliwości rozpoznania skargi w sytuacji, gdy strona uchybiła - nawet nieznacznie - terminowi do dokonania tej czynności. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 85 p.p.s.a czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, stąd uzupełnienie braków formalnych skargi po terminie jest równoznaczne z nieuzupełnieniem ich w ogóle (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt III FZ 484/24).
Wobec powyższego Sąd zobligowany był odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Informacyjnie dodać jeszcze należy, iż na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a., w przypadku, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), uprawdopodabniając w nim okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).