Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Go 217/16 Wojewódzki Sad Administracyjny w Gorzowie Wlkp. powołując się na przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") odrzucił skargę E Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, wskazując, ze pełnomocnik skarżącej radca prawny K.L. – P. nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi, bowiem nie przesłała w wyznaczonym terminie dokumentów.
Sąd wskazał, że z zapisów odpisu z KRS wynika, że w przypadku zarządu trzyosobowego do pięcioosobowego do składania oświadczeń woli w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu łącznie (Dział 2, Rubryka 1, pkt 2. Sposób reprezentacji podmiotu). Zapis ten wprowadzono dnia [...] stycznia 2016 r. i obowiązywał w dacie podpisania w/w pełnomocnictwa. Z kolei z zapisów podrubryki 1 Działu 2 odpisu z KRS wynika, że spółka E Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiada trzyosobowy zarząd, w skład którego wchodzą K.R.S., Ł.P. oraz M.W.. Posiadanie przez skarżącą spółkę trzyosobowego zarządu oznacza, że reprezentować ją powinno co najmniej dwóch członków zarządu. Odnosi się to również do skutecznego udzielenia pełnomocnictwa do występowania w jej imieniu. Tymczasem radca prawny K.L. – P. na wezwanie sądu przedstawiła dokument pełnomocnictwa podpisany jedynie przez jednego Członka Zarządu M.W..
W konsekwencji Sąd uznał, że strona nie wykonała w sposób prawidłowy wezwania sądu bowiem nie usunęła braku formalnego skargi, polegającego na wykazaniu umocowania pełnomocnika do występowania w imieniu strony skarżącej.
Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Spółka zarzuciła Sądowi naruszenie art.. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a także z ostrożności procesowej podniosła zarzut naruszenia art. 201 § 1 kodeksu spółek handlowych oraz art. 49 § 1 p.p.s.a.
W uzasadnieniu zażalenia Spółka wskazała, iż wbrew twierdzeniom sądu, w dniu udzielenia pełnomocnikowi strony skarżącej pełnomocnictwa do działania, tj. w dniu [...] stycznia 2016 r. w skład zarządu wchodziły dwie osoby, co w konsekwencji powodowałoby konieczność podpisania dokumentu pełnomocnictwa przez jednego członka zarządu, co miało w niniejszej sprawie przez jednego członka zarządu. Tym samym Sąd błędnie uznał, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 179a p.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. W myśl art. 197 § 1 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2.
Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak przypadku istotne jest to, by zasadność skargi kasacyjnej była "oczywista", to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez konieczności dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze, należy odnotować, że z przedłożonego w terminie do wykonania wezwania do usunięcia braków formalnych skargi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego istotnie wynika – tak jak to wskazuje w zażaleniu strona skarżąca – iż spółka w dacie ustanowienia pełnomocnika, tj. w dniu [...] stycznia 2016 r. posiadała zarząd w składzie dwu osobowym, bowiem poprzez wpis dokonany w tym dniu w rejestrze, wykreślono ze składu tego organu K.R.S., natomiast wpisano Ł.P. oraz M.W.. To z kolei w świetle zapisu zawartego w Dziale 2, Rubryka 1, pkt 2. Sposób reprezentacji podmiotu, zgodnie z który w przypadku zarządu dwuosobowego do składania oświadczeń woli w imieniu spółki uprawniony jest każdy z członków zarządu samodzielnie, powoduje, że pełnomocnictwo udzielone przez M.W. radcy prawnemu K.L. – P. uznać należy za prawnie skuteczne. W konsekwencji zatem uznać należy, że strona skarżąca wywiązała się z obowiązku uzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. terminie.
Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 179a p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, Nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepis art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Koszty jakie wiązały się z wniesieniem zażalenia były kosztami niezbędnymi dla celowego dochodzenia praw strony i jako takie będą podlegać rozliczeniu w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe niniejszej sprawie.