Uzasadnienie
W dniu 28 stycznia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęło pismo zatytułowane,,odwołanie" z dnia [...] lipca 2015 r., w którego nagłówku wpisano W.W., a podpisane zostało przez M.W. dwukrotnie, w tym dodatkowo jako pełnomocnika. Pismo zaadresowane zostało do Sądu Okręgowego. Wniesiono w nim o,,rozpatrzenie wszystkich decyzji wydanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych" w tym wymieniono: decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...], postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...], decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. numer [...], decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. numer [...] i decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. numer [...].
Powyższe pismo przekazane zostało do WSA przez Sąd Okręgowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wraz z postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., sygn. akt [...], w którym Sąd uznając się za niewłaściwy do rozpoznania skargi na jedną z decyzji - Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...], przekazał ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp.
Organ – Zakład Ubezpieczeń Społecznych złożył do Sądu dwie odpowiedzi na skargę: w zakresie skargi M.W. na decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] wniósł o jej oddalenie, a w zakresie skargi W.W. o odrzucenie skargi, gdyż stroną postępowania w zakresie decyzji nr [...] jest wyłącznie M.W..
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 marca 2016 r. M.W. został wezwany do sprecyzowania kto jest stroną skarżącą w niniejszym postępowaniu i do złożenia dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu W.W. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przez sądami administracyjnymi oraz do wykazania, że pełnomocnik jest jedną z osób wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.).
Wezwanie M.W. pozostawił bez odpowiedzi, wobec Sąd przyjął, iż w sprawie skargi dotyczącej decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], działa on osobiście.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżona przez M.W. decyzja z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] doręczona została mu w dniu 13 lipca 2015 r.
Skarga M.W. wpłynęła do Sądu w dniu 28 stycznia 2016 r. (przekazana przez Sąd Okręgowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych), zaś przekazana została organowi – Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, celem nadesłania akt administracyjnych i udzielenia odpowiedzi na skargę, w dniu 2 lutego 2016 r.
W związku z nieusunięciem w terminie braku formalnego skargi przez W.W. Sąd postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. odrzucił jego skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Stosownie do regulacji art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm. zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien zatem złożyć skargę bezpośrednio do organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi w terminie wskazanym w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten winien przekazać skargę właściwemu organowi. Wówczas o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1768/11, Lex nr 948934).
W rozpoznawanej sprawie M.W. pismem z dnia [...] lipca 2015 r., zaskarżył decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w sprawie odmowy umorzenia odsetek od nieopłaconych składek, kierując ją do Sądu Okręgowego, za pośrednictwem organu.
Powyższa decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie 30 dni od daty jej doręczenia, została doręczona skarżącemu w dniu 13 lipca 2015r., co wynika z dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującego się w aktach administracyjnych.
Zatem skarga na tę decyzję mogła być wniesiona za pośrednictwem organu, który ją wydał do dnia 12 sierpnia 2015r. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, skarga została złożona za pośrednictwem organu w dniu 20 lipca 2015 r., ale nie do WSA w Gorzowie Wlkp. tylko do Sądu Okręgowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który w dniu 25 stycznia 2016 r. przesłał ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Następnie w związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 lutego 2016r. skarga została nadana w dniu 2 lutego 2016r. na adres Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, celem udzielenia odpowiedzi na skargę i przesłania skargi wraz z aktami administracyjnymi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje zatem data nadania przez tut.
Sąd przesyłki zawierającej skargę. Złożenie skargi do Sądu Okręgowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Rejonowego oraz przekazanie jej następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. nie może być więc uznane za skuteczne w świetle art. 54 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie podniesienia wymaga, że w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo poinformował skarżącego o sposobie i terminie wniesienia skargi. Ponadto, skarga wpłynęła do tut. Sądu w dniu 28 stycznia 2016 r., a zatem po znacznym upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Mając na względzie przedstawioną wyżej argumentację, stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd, uznając skargę za wniesioną z uchybieniem terminu, orzekł jak w sentencji postanowienia.