Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wydał w dniu [...] sierpnia 2020 r. decyzję znak [...], którą ustalił koszt świadczeń opieki zdrowotnej sfinansowanych ze środków publicznych, udzielonych A.M. w wysokości 583,27 zł jako osobie nieuprawnionej. Jednocześnie organ zobowiązał A.M. do pokrycia w/w wymienionych świadczeń w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, na rachunek bankowy Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.
Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 50 ust. 18 w związku z art. 50 ust. 16 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz.U.2021.1285 ze zm., aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2561, dalej jako u.ś.o.z.) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej jako k.p.a.).
W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił, iż Narodowy Fundusz Zdrowia sfinansował na rzecz A.M. świadczenia opieki zdrowotnej w postaci ambulatoryjnej opieki specjalistycznej w zakresie położnictwa i ginekologii na kwotę 56 zł oraz leków na kwotę 527,27 zł. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. organ poinformował stronę o możliwości i sposobie wstecznego zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego. Wyjaśnił ponadto, w jaki sposób można dokonać wstecznego zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego. Organ ustalił, że strona od 19 kwietnia 2015 r. do 13 października 2015 r. miała wypłacany zasiłek chorobowy po ustaniu tytułu ubezpieczenia.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. odmówił A.M. przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. Organ stwierdził, że strona nie miała prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w dniach [...].10.2015 r. i [...].10.2015 r.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A.M., w którym podniosła, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu. Skarżąca wskazała, że w 2015 r. uzyskała informację w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, że przez okres miesiąca od ustania prawa do zasiłku chorobowego w dalszym ciągu jest ubezpieczona.
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ przytoczył treść art. 50 ust. 16, ust. 18 u.ś.o.z. Wskazał, że w myśl art. 67 ust. 1 u.ś.o.z. obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego uważa się za spełniony po zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego osoby podlegającej temu obowiązkowi zgodnie z przepisami art. 74-76 ustawy o świadczeniach oraz opłaceniu składki w terminie i na zasadach określonych w ustawie. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 8a, oraz członków ich rodzin.
Ponadto osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego po zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego uzyskuje prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu, osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego ma obowiązek zgłosić do ubezpieczenia zdrowotnego członków rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy. Osoby, które nie zgłaszają się do ubezpieczenia zdrowotnego same, informują podmiot właściwy do dokonania zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego o członkach rodziny podlegających zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego, w terminie 7 dni od dnia zaistnienia okoliczności powodujących konieczność dokonania zgłoszenia. Członkowie rodziny uzyskują prawo do świadczeń opieki zdrowotnej od dnia zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego. Zgodnie z art. 74 u.ś.o.z.,, w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego osób objętych obowiązkowym lub dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym oraz członków ich rodzin stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zasad, trybu i terminu zgłaszania do ubezpieczeń społecznych lub do ubezpieczenia społecznego rolników oraz wyrejestrowywania z tych ubezpieczeń.
Kwestię tą reguluje art. 36 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 423, ze zm.), który stanowi, że zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych osób objętych obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi należy dokonywać w terminie 7 dni od daty powstania obowiązku ubezpieczenia społecznego. Członkiem rodziny zgodnie z definicją zawartą w art. 5 pkt 3 u.ś.o.z. są następujące osoby:
- a) dziecko własne, dziecko małżonka, dziecko przysposobione, wnuk albo dziecko obce, dla którego ustanowiono opiekę, albo dziecko obce w ramach rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka, do ukończenia przez nie 18 lat, a jeżeli uczy się dalej w szkole, zakładzie kształcenia nauczycieli, uczelni lub jednostce naukowej prowadzącej studia doktoranckie - do ukończenia 26 lat, natomiast jeżeli posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności lub inne traktowane na równi - bez ograniczenia wieku,
- b) małżonek,
- c) wstępni pozostający z ubezpieczonym we wspólnym gospodarstwie domowym. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 u.ś.o.z., status ubezpieczonego otrzymują członkowie rodzin, jeżeli nie są osobami podlegającymi obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, o których mowa w art. 66 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 2 i 3. Przytoczony przepis ustanawia tzw. "zasadę niekumulowania tytułu obowiązkowego ubezpieczenia z tytułem członka rodziny".
Organ wskazał, że A.M. otrzymała świadczenia opieki zdrowotnej w dniach: [...] października 2015 r. oraz [...] października 2015 r. w łącznej wysokości 583,27 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz na podstawie danych zawartych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych (CWU) prowadzonym przez Narodowy Fundusz Zdrowia ustalono, że strona w dniach, kiedy udzielono jej świadczeń sfinansowanych ze środków publicznych, nie posiadała prawa do świadczeń bezpłatnej opieki zdrowotnej. Skarżąca w okresie od [...] grudnia 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. była zgłoszona do ubezpieczenia jako pracownik podlegający ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu w firmie R, następnie w okresie od [...] kwietnia 2015 r. do [...] października 2015 r. przebywała na zwolnieniu chorobowym. Następne zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego miało miejsce w okresie od [...] listopada 2015 r. do [...] listopada 2015 r. jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług na rzecz P sp. o. o. Organ wyjaśnił, że z treści art. 67 ust. 4 u.ś.o.z. wynika, że prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej ustaje po upływie 30 dni od dnia wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego (np. po ustaniu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę).
Strona pobierając zasiłek chorobowy miała prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie art. 67 ust. 6 u.ś.o.z., jedynie w okresie pobierania tego zasiłku tj. w okresie od [...] kwietnia 2015 r. do [...] października 2015 r. Nadto zdaniem organu A.M. w trakcie wyczekiwania na decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie świadczenia rehabilitacyjnego nie posiadała prawa do bezpłatnej opieki zdrowotnej, co wynika z treści art. 67 ust. 7 u.ś.o.z.
A.M. nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu i wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę, w której zarzuciła organowi celowe nękanie.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej do Sądu decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisu u.ś.o.z. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.ś.o.z. świadczeniobiorcy mają, na zasadach określonych w ustawie, prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie. Stosownie do treści art. 50 ust. 16 pkt 1a u.ś.o.z. w przypadku, gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku potwierdzenia prawa do świadczeń w sposób określony w ust. 3 osób, o których mowa w art. 52 ust. 1 osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia, z wyłączeniem osoby, której udzielono świadczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1. W myśl art. 15 ust. 2 pkt 1 u.ś.o.z. świadczeniobiorcy przysługują świadczenia gwarantowane z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej.
W myśl art. 50 ust. 17 obowiązku, o którym mowa w ust. 16, nie stosuje się do osoby, która w chwili przedstawienia innego dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Z przytoczonych powyżej przepisów u.ś.o.z. wynika ogólna zasada, zgodnie z którą osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej obowiązana jest ponieść koszty udzielonego świadczenia. Od tejże zasady ustawa przewiduje wyjątki. Obowiązek uiszczenia kosztów nie dotyczy osoby, której udzielono świadczenia gwarantowane z podstawowej opieki zdrowotnej (art. 15 ust. 2 pkt 1) oraz osoby, która działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej (art. 50 ust. 17).
Wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia prawa organu do orzekania, gdyż decyzja została wydana przez organ I instancji przed upływem pięcioletniego okresu wskazanego w art. 50 ust. 20 u.ś.o.z. Wymieniony przepis wyznacza termin do wydania konstytutywnej decyzji o ustaleniu obowiązku poniesienia kosztów świadczenia opieki zdrowotnej. Przedawnienie prawa do wydania decyzji w tym przedmiocie dotyczy decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, czyli Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Wobec tego, wydanie przez organ odwoławczy decyzji w sprawie obowiązku poniesienia kosztów świadczenia opieki zdrowotnej po upływie terminu wymienionego w art. 50 ust. 20 u.ś.o.z., nie stanowi jego naruszenia, jeżeli decyzja organu pierwszej instancji została wydana przed jego upływem (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 kwietnia 2023 r., I SA/Bd 566/22, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 marca 2023 r., I SA/Sz 46/23, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA).
W niniejszej sprawie skarżąca otrzymała w dniach [...] października 2015 r. oraz [...] października 2018 r. świadczenia opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych. Zgodnie z art. 67 ust. 1 u.ś.o.z. obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego uważa się za spełniony po zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego osoby podlegającej temu obowiązkowi zgodnie z przepisami art. 74-76 oraz opłaceniu składki w terminie i na zasadach określonych w ustawie. Obowiązek opłacenia składki nie dotyczy osób, o których mowa w art. 66 ust.
1. Art. 67 ust. 2 u.ś.o.z. stanowi, że osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego po zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego uzyskuje prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej osób, o których mowa w ust. 2 i 3, ustaje po upływie 30 dni od dnia wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Z kolei według art. 67 ust. 6 u.ś.oz. osoba, o której mowa w ust. 2, pomimo wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia ma wraz z członkami rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6, prawo do świadczeń opieki zdrowotnej w okresie pobierania przez tę osobę zasiłku przyznanego na podstawie przepisów o ubezpieczeniu chorobowym lub wypadkowym, którego nie zalicza się do podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne. Osoba ubiegająca się o przyznanie emerytury lub renty pomimo wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia ma wraz z członkami rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6, prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego w okresie trwania postępowania o przyznanie tych świadczeń. Należy dodać, ze zgodnie z art. 67 ust. 7 u.ś.o.z. osoba ubiegająca się o przyznanie emerytury lub renty pomimo wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia ma wraz z członkami rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6, prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego w okresie trwania postępowania o przyznanie tych świadczeń.
Obydwa przepisy art. 67 ust. 4 i ust. 6 u.ś.o.z. mają charakter gwarancyjny. Po pierwsze art. 67 ust. 4 u.ś.o.z. daje prawo do korzystania z świadczeń opieki zdrowotnej w okresie 30 dni od wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Po drugie art. 67 ust. 6 u.ś.o.z. umożliwia, pomimo wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia, korzystanie ze świadczeń opieki zdrowotnej w okresie pobierania zasiłku chorobowego. Przepis art. 67 ust. 4 ww. ustawy umożliwia korzystanie ze świadczeń opieki zdrowotnej w ciągu 30 dni od wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego, a nie od ustania prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej.
Zatem po ustaniu prawa do świadczeń zdrowotnych na podstawie art. 67 ust. 6 ww. ustawy, strona nie mogła uzyskać prawa do ww. świadczeń na podstawie art. 67 ust. 4, gdyż do wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego nie doszło wraz z upływem okresu pobierania zasiłku chorobowego, lecz w wyniku ustania stosunku pracy (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2022 r., II SA/Rz 694/22, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA).
W niniejszej sprawie organ na podstawie danych zawartych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych ustalił, że A.M. podlegała ubezpieczeniu zdrowotnemu z uwagi na fakt, że była pracownikiem. W okresie od [...] kwietnia 2015 r. do [...] października 2015 r. pobierała zasiłek chorobowy. Następne zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego nastąpiło w okresie od [...] listopada 2015 r. do [...] listopada 2015 r. jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług na rzecz P sp. z o. o.
W świetle przedstawionej powyżej regulacji należy podzielić stanowisko organu, ze po upływie okresu pobierania zasiłku chorobowego skarżąca nie posiadała prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej. W świetle treści art. 67 ust. 7 u.ś.o.z. fakt złożenia przez skarżącą wniosku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego nie oznaczał, że przysługiwało jej w okresie trwania postępowania o przyznanie tego świadczenia prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej, co wynika z treści art. 67 ust. 4 u.ś.o.z. Z tych przyczyn skarżąca w okresie skorzystania ze świadczeń zdrowotnych tj. [...] października 2015 r. nie posiadała prawa do świadczeń z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Wymaga podkreślenia, jak już wyżej wskazano, że obowiązku uiszczenia kosztów świadczenia nie stosuje się do osoby, która w chwili przedstawienia określonego dokumentu lub oświadczenia działała w usprawiedliwionym błędzie co do posiadania prawa do świadczenia. W orzecznictwie podkreśla się, że pojęcie "usprawiedliwione przekonanie", o którym mowa w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych obejmuje sytuacje, gdy brak prawa do świadczeń wynika z działania (zaniechania) innych podmiotów niż osoba składająca oświadczenie, np. z przyczyn zawinionych przez płatnika składek bądź też innych osób, przy czym każdy przypadek należy traktować indywidualnie (por. wyroki NSA z dnia:
26 października 2021 r., II GSK 1828/21, 12 grudnia 2019 r., II GSK 1001/19, 2 grudnia 2020 r., II GSK 997/20, CBOSA). Organy z urzędu powinny rozważyć, czy okoliczności z art. 50 ust. 17 u.ś.o.z. w ogóle w sprawie wystąpiły. Zważyć trzeba, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nie zawiera analizy tego przepisu i oceny, z uwzględnieniem okoliczności niniejszej sprawy. Organy winny mieć na uwadze podniesione przez skarżącą okoliczności dotyczące złożenia wniosku o świadczenia rehabilitacyjne i uzyskania informacji od pracownicy ZUS o dalszym przysługiwaniu uprawnienia do ubezpieczenia zdrowotnego. Ocena przesłanki wyłączającej obowiązek uiszczenia kosztów świadczenia opieki zdrowotnej przez osobę, której mimo braku uprawnień świadczeń udzielono, winna odnosić się do przekonania tej osoby o prawie do świadczeń w dacie ich udzielania (wyrok NSA z dnia 6 listopada 2019 r., II GSK 1788/18, CBOSA).
Na organach obu instancji ciążył zatem obowiązek zbadania, czy skarżąca działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, składając w tym względzie stosowne oświadczenia. Organy nie przeprowadziły takiej indywidualnej oceny w niniejszej sprawie (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 września 2021 r., II SA/Go 528/21, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 kwietnia 2023 r., I SA/Bd 566/22, wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lutego 2023 r., III SA/Łd 595/22, wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2021 r., III SA/Łd 434/21, CBOSA).
Należy dodać, że organ winien pouczyć stronę o treści art. 50 ust. 17 u.ś.o.z. umożliwiając jej wykazanie spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie. W niniejszej sprawie skarżąca nie została o tym pouczona. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z [...] maja 2020 r. brak jest informacji o treści art. 50 ust.17 u.ś.o.z.
Zważyć również trzeba, że z uzasadnienia decyzji nie wynika charakter świadczeń udzielonych skarżącej, a w szczególności, czy świadczeniami tymi były świadczenia gwarantowane z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.ś.o.z., czy też inne świadczenia, nie podlegające zwolnieniu z obowiązku ich zapłaty. Do tego zagadnienia organy, w tym organ odwoławczy w ogóle się nie odniosły. Kwestii tych Sąd nie może się domyślać ani zakładać, że z pewnością skarżącej zostały udzielone świadczenia inne niż gwarantowane. W ocenie Sądu, to zagadnienie mogło mieć w sprawie istotne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, że udzielone skarżącej świadczenia opieki zdrowotnej miały charakter świadczeń gwarantowanych z podstawowej opieki zdrowotnej pozwoliłoby na przyjęcie, że po myśli art. 50 ust. 16 u.ś.o.z., skarżąca nie była zobowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia, co w konsekwencji czyniłoby niniejsze postępowanie bezprzedmiotowym. Brak wyjaśnienia charakteru udzielonych skarżącej świadczeń rzutuje na wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że w sprawie zostały naruszone przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 50 ust. 17 i art. 15 ust. 2 pkt 1 u.ś.o.z., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z podanych przyczyn, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie zobowiązany uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu, a także mieć na uwadze treść art. 50 ust. 20 u.ś.o.z. określający dopuszczalny termin na wydanie decyzji (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lutego 2023 r., III SA/Łd 595/22).
# 2