Uzasadnienie
Dnia 27 marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek J.W. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. J.W. oświadczył, że wraz z małżonką wychowuje czwórkę dzieci. Skarżący podał, że z tytułu pracy dorywczej osiąga dochód w wysokości 1.200 zł. Nadto na dochód rodziny składają się alimenty i świadczenia rodzinne w łącznej wysokości 1.750 zł. J.W. podał, że w zamian za zwolnienie z obowiązku opłacania czynszu za zajmowane mieszkanie komunalne przeprowadza jego remont.
Wniosek jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
W rozpoznawanej sprawie nie może budzić wątpliwości, że J.W. znajduje się w trudnej sytuacji materialnej.
Zważyć bowiem trzeba, że skarżący osiąga niewielki dochód (1.200 zł) z tytułu pracy dorywczej, a jego żona nie pracuje. Skarżący posiada czwórkę dzieci. Na dochód rodziny skarżącego składają się również alimenty oraz świadczenia rodzinne w łącznej wysokości 1.750 zł.
Z treści formularza PPF wynika, że skarżący nie posiada oszczędności ani majątku. Nie można również pominąć, że z akt administracyjnych wynika, że J.W. posiada liczne zobowiązania wobec Skarbu Państwa z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Skarżący oświadczył, że nie posiada oszczędności ani majątku.
W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest wniosek, że posiadane przez skarżącego środki pieniężne pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych jego rodziny.
Konstatując należy stwierdzić, że wniosek J.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego na podstawie w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.