Uzasadnienie
J.F., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], którą nałożono na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T J.F. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za niewykonanie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przewozu towarów w zakresie danych przewoźnika i jednocześnie odstąpiono od nałożenia kary w kwocie 10.000 zł za niewywiązywanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towarów aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji organu skarżący zostanie narażony na brak płynności finansowej, która w świetle już prowadzonej egzekucji zmusi podmiot do likwidacji. Jednocześnie wskazał, że stosowne dokumenty świadczące o trudnej sytuacji finansowej stanowią dowody z dokumentów załączone w toku postepowania przez pełnomocnika strony i w związku z powyższym nie ma potrzeby ich powielania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na stronie skarżącej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, publ. CBOSA).
W niniejszej sprawie wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej została objęta decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], którą nałożono na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T J.F. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za niewykonanie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przewozu towarów w zakresie danych przewoźnika i jednocześnie odstąpiono od nałożenia kary w kwocie 10.000 zł za niewywiązywanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towarów aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem.
Należy wskazać, że warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący, ani tym bardziej pełnomocnik nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona we wniosku, wskazująca na możliwość utraty płynności finansowej, która w świetle już prowadzonej egzekucji zmusi skarżącego do likwidacji firmy.
Jak wskazuje się w utrwalonym orzecznictwie, aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja kary pieniężnej może wyrządzić stronie skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do jej sytuacji majątkowej. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i majątku, jakim dysponuje skarżący), nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia strony skarżącej, że w jego przypadku zapłata wspomnianej kwoty może rzeczywiście doprowadzić do znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA:
z 13 maja 2021 r., II GZ 143/21; z 13 listopada 2020 r., II GZ 324/20; z 9 lipca 2020 r., II GZ 169/20, z 15 marca 2022 r., II GZ 39/22). Ogólnikowe twierdzenia pełnomocnika skarżącego świadczące o trudnej sytuacji finansowej skarżącego i mające swoje potwierdzenie w dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, bez konieczności, jak to stwierdził pełnomocnik skarżącego, jej powielania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, są niewystarczające, albowiem dokumenty te pochodzą z lat 2021-2022 i nie stanowią zobrazowania aktualnej sytuacji skarżącego.
Tym samym skarżący nie wykazał, jaki konkretnie wpływ na jego sytuację majątkową może mieć wyegzekwowanie przedmiotowej kary. Bez przedłożenia przez skarżącego stosownych aktualnych dokumentów źródłowych, nie jest w istocie możliwe zweryfikowanie zarówno wysokości uzyskiwanego przez niego dochodu, regularności tegoż dochodu, wartości środków majątkowych należących do skarżącego. Informacji tych Sąd I instancji nie mógł również powziąć na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji nie można przyjąć, że dokumenty złożone w toku postępowania administracyjnego mogły stanowić wystarczający materiał, który mógł być z powodzeniem wykorzystany w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wiedzy Sądu w zakresie rzeczywistej (dającej się zweryfikować) sytuacji majątkowej skarżącego nie pozwalał na ocenę spełnienia w tej sprawie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie ma bowiem obowiązku uwzględnienia innych okoliczności uzasadniających spełnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji niż te, które zostały wskazane (uprawdopodobnione) przez skarżącego w znajdującym się w aktach sprawy wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (tak I. Makaruk, Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zagadnienia wybrane, ZNSA 2016/3, s. 77–88). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji.
Jednocześnie zauważyć trzeba, że konieczność uiszczenia kary pieniężnej jest zwykłym skutkiem jej nałożenia i nie oznacza automatycznie, że jej zapłata spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., II GSK 1562/11, CBOSA).
Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.