Uzasadnienie
M.Z., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten utrzymał w całości w mocy decyzję Starosty z dnia [...] września 2015 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d w związku z art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 155), w sprawie cofnięcia M.Z. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, C+E.
Pełnomocnik skarżącego wniósł w skardze m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186).
Przede wszystkim w aktach administracyjnych sprawy znajduje się już dokument prawa jazdy z dnia [...] lutego 2007 r., wystawiony M.Z.. Oznacza to, że wydana wobec skarżącego decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami została już wykonana.
W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który podziela również Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że możliwe jest wstrzymanie wykonania takiego aktu, który nie został jeszcze wykonany. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania należy uznać za bezprzedmiotowy (postanowienie NSA z 16 kwietnia 2004 r., OZ 26/04, przytoczone w Komentarzu J. P. Tarno do art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis 2011, jak też np. postanowienia NSA 29 kwietnia 2015 r. I OZ 374/15 i z 8 lutego 2014 r. II FZ 1039/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutki już wykonanej decyzji mogą zostać zniwelowane jedynie przez pozytywne dla skarżącego orzeczenie Sądu uwzględniające jego skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Stanowisko takie wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt I OZ 1377/15.
Wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy może zostać spełniony cel, jaki instytucja wstrzymania ma spełniać, a wykonanie decyzji przesądza o bezprzedmiotowości wstrzymania jej wykonania (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. I FSK 675/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tej sytuacji należy stwierdzić, że skoro decyzja została już wykonana, to brak jest możliwości wstrzymania jej wykonania, a wniosek w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowy.
Niezależnie od tego należy zwrócić uwagę, iż do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę, ewentualnie poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy. Wykazanie przemawiających za tym argumentów obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie wykazał ani nawet nie uzasadnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie zaistnienia którejś z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanką taką nie jest przekonanie strony o wadliwości decyzji polegającej na wydaniu jej z naruszeniem prawa. Okoliczność ta będzie podlegać ocenie w toku merytorycznego rozpoznania sprawy. W tej sytuacji brak jest podstaw do udzielenia stronie tymczasowej ochrony prawnej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Co oczywiste, odmowa uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o kierunku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w toku której zostanie poddana kontroli prawidłowość i zgodność z prawem tego aktu administracyjnego.
W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.