Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. J.S. zwrócił się do Wojewody o uchylenie w rozstrzygnięciu nadzorczym uchwały Rady Miasta z dnia 11 stycznia 2017r. Nr XXVI/2/11 w sprawie powołania Przewodniczącego Rady Miasta.
Wojewoda zakwalifikował pismo strony jako skargę na działanie Rady Miejskiej i uznał skargę jako bezzasadną. Swoje stanowisko zawarł w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r., znak [...].
Na powyższe pismo J.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. nie zgadzając się z treścią zaskarżonego pisma.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że nie mieści się ono w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zakres ich właściwości rzeczowej został uregulowany w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2017r., wniesione do Wojewody stanowi w istocie skargę, o której mowa w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej jako k.p.a.). Zgodnie z przywołanym przepisem "przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw". Skarżący w swoim podaniu niewątpliwie pisze o nieprawidłowym działaniu Rady Miasta. Zaskarżonym pismem Wojewoda – czyniąc zadość art. 238 § 1 k.p.a. - zawiadomił skarżącego o sposobie załatwienia skargi, wyjaśniając jakie podjął czynności i w ich wyniku jakie poczynił ustalenia.
Ponadto wskazał, że skarga została uznana za bezzasadną stosownie do treści art. 239 § 1 k.p.a., natomiast w przypadku ponowienia przez stronę skargi bez wskazania nowych okoliczności, organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy – bez zawiadamiania skarżącego.
W konsekwencji wskazać należy, że przepisy regulujące kwestię wnoszenia skarg w trybie art. 227 k.p.a. nie przewidują możliwości wydania w tym zakresie aktu, który mieściłby się w zakresie kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg w rozumieniu Działu VIII k.p.a., ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wnioski, o których mowa w Dziale VIII k.p.a. nie zostały wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. Oczywistym jest, że informacja o załatwieniu (wyjaśnienie) złożonego przez stronę pisma (skargi) nie jest żadnym z aktów wymienionych w przywołanym wcześniej art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Nie odnosi się do praw i obowiązków strony w taki sposób, że może kształtować jej sytuację prawą.
Skargi określone w art. 221 k.p.a. nie mogą mieć bezpośredniej skuteczności procesowej w zakresie władczego rozstrzygania przez organ o prawach i obowiązkach stron postępowania. Oznacza to, że nie mieści się ona w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych.
W świetle powyższych okoliczności skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.