Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 marca 2006r. S.A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nr [...] z dnia [...] marca 2006r., w której organ ten stwierdził, iż decyzja własna z dnia [...] września 2000r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wniosku o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego wydana została z naruszeniem prawa oraz odmówił uchylenia tejże decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Ponadto w kierowanym do tutejszego Sądu piśmie S.A. wniósł także skargę na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nr [...] z dnia [...] marca 2006r. stwierdzające uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. wyżej wskazanej decyzji Kierownika Urzędu z dnia [...] września 2000r. nr [...].
W związku z powyższym, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 maja 2006r., wyłączono z akt niniejszej sprawy do odrębnego rozpoznania skargę na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nr [...] z dnia [...] marca 2006r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nr [...] z dnia [...] marca 2006r. podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności należało rozważyć, czy została spełniona podstawowa przesłanka dopuszczalności skargi w postaci wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270) zwanej dalej ppsa, skargą można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargą wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl § 2 tegoż przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W rozpatrywanej sprawie skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów. Zgodnie z treścią przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przy czym podkreślić należy, iż pod pojęciem ministra należy również rozumieć kierowników centralnych urzędów administracji rządowej, w tym także Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (art. 5 § 2 pkt 4 kpa).
S.A. pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W związku z powyższym należało więc uznać, że w sprawie nie został spełniony obowiązek wyczerpania drogi odwoławczej przed organami administracji.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę jeżeli - z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5 ppsa - wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przykładem niedopuszczalności skargi jest właśnie sytuacja występująca w niniejszej sprawie, tzn. gdy skarga została wniesiona do sądu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.