Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.z 12 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Go 251/11

Uzasadnienie

Pismem dnia [...] kwietnia 2011 r. W.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem Prokuratora Rejonowego ukaranie Prokuratora Rejonowego Z.C. za naruszenie powagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz nieznanie ich wyroków, nakazanie anulowania decyzji i wszczęcie postępowania zgodnie z wyrokiem sądowym oraz prawem własności, a także o pokrycie kosztów i strat spowodowanych nieuznaniem wyroku sądowego i brakiem interwencji.

W uzasadnieniu skarżący podał, iż wyrokiem z dnia 10 listopada 2005 r. WSA w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzje organów administracji obydwu instancji, a wyrok ten został podtrzymany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 292/06 pomimo tego zostało złamane prawo poprzez bezprawne wykonanie decyzji uchylonej. Skarżący, opierając się na wywodach Sądu oraz swych konstytucyjnych prawach zwrócił się do prokuratury o ściganie złamania prawa, w szczególności prawa własności. Do skargi W.K. dołączył kserokopie:

1. - sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Go 362/05, którym uchylono zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz poprzedzającą ja decyzję Burmistrza z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...],
2. - postanowienia Sądu Rejonowego Wydział Karny z dnia [...] grudnia 2010 r. sygn. akt II Kp 567/10, o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie 2 Ds. 56/10 o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o czyn z art. 90 ustawy Prawo budowlane i inne na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 465 § 1 i 2 kpk.,
3. - postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r. o odmowie wszczęcia śledztwa po rozpoznaniu zawiadomienia W.K. z dnia [...] stycznia 2010 r. dotyczącego popełnienia szeregu przestępstw przez pracowników Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej, w tym wykonywania robót budowlanych bez wymaganych pozwoleń oraz składania fałszywych zeznań przed sądem.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, iż nie prowadził w przedmiotowej sprawie postępowania administracyjnego, ani też nie był zobowiązany do jego prowadzenia. Stwierdził również, że W.K. domaga się anulowania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego oraz ukarania prokuratora, który je zatwierdził. Ponadto organ podkreślił, iż zaskarżone postanowienie zostało poddane kontroli sądu powszechnego na podstawie art. 437 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm. - dalej jako k.p.k.) w zw. z art. 465 § 1 i 2 k.p.k. Podnoszone przez skarżącego kwestie nie leżą w zakresie kognicji sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę należało odrzucić.

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W przedmiotowej sprawie W.K. domaga się między innymi anulowania postanowienia Prokuratora Rejonowego, którym odmówiono wszczęcia śledztwa w sprawach o czyn z art. 233 k.k. i inne. Wskazać należy, iż postępowanie w przypadku złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa regulują przepisy ustawy Kodeks postępowania karnego, nie jest to postępowanie administracyjne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.). W.K. w kwestionowanym w niniejszej skardze postanowieniu (które nazywa "decyzją" prokuratora) został prawidłowo pouczony o trybie i możliwości jego zaskarżenia, z którego skorzystał wnosząc zażalenie do Sądu Rejonowego. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. sygn. akt II Kp 567/10 utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa.

Zgodnie z przepisem art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Oznacza to, iż istnieje domniemanie właściwości sądów powszechnych, a jedynie w sprawach przekazanych przez ustawodawcę sądom szczególnym posiadają one kompetencję do sprawowania w tym zakresie wymiaru sprawiedliwości. Naruszenie powyższych przepisów poprzez rozpoznanie przez sąd administracyjny sprawy należącej do właściwości sądu powszechnego skutkowałoby nieważnością zapadłego orzeczenia. Sądy administracyjne są sądami szczególnymi i zgodnie z przepisem art. 184 ustawy zasadniczej sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie jest powołany do kontrolowania działań organów, które podejmowane są w ramach prowadzonego przez nie postępowania karnego. Jest uprawniony jedynie do kontroli działalności administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Kwestionowane w skardze postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa nie stanowi aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a., w szczególności nie jest to żadne z postanowień określonych w pkt 2 i 3.

Ponadto przedmiotowej skargi nie można także, wbrew oczekiwaniu skarżącego, zakwalifikować jako skargi w przedmiocie bezczynności organu po wyroku uchylającym akt, w rozumieniu art. 154 § 1 P.p.s.a., bowiem podkreślenia wymaga, iż organem zobowiązanym do ponownego rozpoznania i załatwienia sprawy administracyjnej na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Go 362/05, którym uchylono zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] był Burmistrz. Prokurator Rejonowy nie był strona przedmiotowego postępowania, nie prowadził też sprawy administracyjnej w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji.

Na marginesie należy wskazać, co zdaje się pomijać skarżący, iż powyższy wyrok rozstrzygał w przedmiocie legalności decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, ani też Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 kwietnia 2007 r. oddalającego skargę kasacyjną (sygn. akt II OSK 292/06) nie wypowiadały się w przedmiocie legalności kwestionowanych robót budowlanych wykonywanych na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Wobec powyższego niezrozumiałe jest stanowisko skarżącego w zakresie zarzutu naruszenia powagi sądu.

W związku z powyższym, przedmiotowa sprawa dotycząca odmowy wszczęcia śledztwa w sprawie w trybie przepisów kodeksu postępowania karnego nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych powodów skargę W.K., na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało odrzucić.