Uzasadnienie
II SA/Go 251/14
Wojewoda - działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U z 2013 r. poz. 594 ze zm.) - zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej z dnia 21 sierpnia 2014 r. nr XLIX/324/14 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w obrębie [...] – gmina [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, iż organ gminy mimo posiadanej wiedzy o udokumentowanym złożu kruszywa naturalnego "K" oraz pomimo przyjęcia wniosku zainteresowanego wydobyciem kruszywa inwestora o zmianę przeznaczenia terenu rolniczego na teren eksploatacji złoża nie dokonał zmiany przeznaczenia terenów rolnych na cele eksploatacyjne, lecz jedynie w części tekstowej określił fakt występowania złoża, a w części graficznej granice złoża. Podobnej treści uwagi skarżący podniósł w odniesieniu do udokumentowanych złóż gazu ziemnego "D". W ocenie Wojewody poprzez brak odpowiednich odniesień związanych z faktem występowania złóż w części ogólnej i szczegółowej planu oraz wskazań, które złoża przeznaczone są na eksploatację organ naruszył art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 125 ustawy Prawo o ochronie środowiska, art. 95 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, art. 15 ust. 2 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2015 r., poz. 199 – określanej dalej jako u.p.z.p.)
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Podobne zarzuty jak w skardze na uchwałę w przedmiocie zmiany planu miejscowego podniesione zostały w sprawie ze skargi tego samego skarżącego na uchwałę Rady Miejskiej nr XLVIII/314/13 z dnia 26 czerwca 2014 r. – w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy. Skarga ta zarejestrowana została pod sygnaturą II SA/Go 250/15 i podlegała rozpoznania bezpośrednio po zakończeniu rozprawy w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego.
W rozumieniu powołanego przepisu rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli orzeczenie jakie zapadnie w tym drugim postępowaniu będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna). Chodzi zatem o sytuację w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy zatem rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy sądowoadministracyjnej, na tle której wystąpiło.
Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Związanie to obliguje organ uchwałodawczy gminy – w myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p. – do przeprowadzenia oceny, czy procedowane rozwiązania planistyczne nie naruszają obowiązującego studium. Z powyższego wynika, że postanowienia planu miejscowego mają swoje oparcie w treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W kontekście powołanych przepisów istotne pozostaje, że zadaniem sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego jest kontrola legalności postanowień tego planu, a więc jego zgodności z prawem oraz aktami planistycznymi wiążącymi gminę sporządzającą plan, w tym z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Skoro więc jednym z kryteriów kontroli prawidłowości zaskarżonego planu miejscowego są postanowienia studium, to niewątpliwie wynik kontroli legalności przedmiotowego studium, a co za tym idzie rozstrzygnięcie w kwestii jego zgodności z prawem, niewątpliwie będzie oddziaływać na wynik dokonywanej przez sąd oceny legalności planu miejscowego.
W ocenie Sądu orzekającego opisana sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Spowodowana jest ona tym, że byt prawny kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sądowadministracyjnym uchwały Rady Gminy z dnia 21 sierpnia 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzależniony jest co do zasady od legalności uchwały z dnia 26 września 2014 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy.
W zaistniałej sytuacji uznać zatem należało, iż zaszły podstawy do zawieszenia niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie pod sygnaturą II SA/Go 250/15, dotyczącego skargi na uchwałę w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy.
W związku z powyższym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.