Uzasadnienie
W dniu 12 kwietnia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga T.T. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 kwietnia 2010r. T.T. został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braku wniesionej skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Kolejnym zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2010r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, również pod rygorem odrzucenia skargi.
Oba powyższe wezwania doręczono skarżącemu – w trybie doręczenia zastępczego – w dniu 23 kwietnia 2010r.
Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu skarżący nie uiścił wymaganego wpisu ani nie usunął braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych oraz zawierać dodatkowe elementy wskazane w powyższym przepisie, które są charakterystyczne wyłącznie dla skargi. Jednym z wymogów dotyczącym wszystkich pism procesowych, przewidzianym przez art. 47 § 1, jest konieczność dołączania do pisma jego odpisów i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom.
Zgodnie z treścią art. 32 p.p.s.a. stronami w postępowaniu sądowoadministracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Przepis art. 33 stanowi natomiast, że uczestnikiem postępowania na prawach strony jest osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik sprawy dotyczy jej interesu prawnego.
Mając na względzie powyższe przepisy Sąd przyjął na podstawie akt, że stronami w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie, oprócz skarżącego oraz Wojewody są także A.T. i J.O..
W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 kwietnia 2010r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego złożonej skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, poprzez nadesłanie dwóch jej odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, pod rygorem odrzucenia skargi. Nieuzupełnienie tego braku formalnego uniemożliwiło nadanie skardze dalszego biegu i musiało skutkować jej odrzuceniem (wyrok NSA z dnia 30 października 2008r., sygn. akt II OSK 1563/08, Lex nr 515355).
Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Stosując się do wskazanych przepisów zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2010r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Oba wezwania – do usunięcia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego – odebrał w dniu 23 kwietnia 2010r. J.F., który zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, jest wujkiem adresata.
Wobec powyższego, w świetle art. 72 p.p.s.a., według którego jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma, doręczenie w dniu 23 kwietnia 2010r. przesyłki zawierającej wezwania należy uznać za skuteczne. Zatem ostatnim dniem, w którym skarżący powinien wywiązać się z nałożonych obowiązków był dzień 30 kwietnia 2010r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że pomimo upływu zakreślonego 7-dniowego terminu, skarżący nie uiścił należnego wpisu, ani nie nadesłał odpisów skargi.
W konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.