Uzasadnienie
Dnia 30 listopada 2022 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynął wniosek M.P. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem przez wnioskodawczynię osobistej opieki nad siostrą A.G., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W toku wszczętego postępowania administracyjnego ustalono, iż znaczny stopień niepełnosprawności A.G. datuje się od 12 roku życia. Wnioskodawczyni nie ma ustalonego prawa do żadnego świadczenia opiekuńczego w związku z opieką nad siostrą, nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, żaden członek rodziny nie ma ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego lub świadczenia pielęgnacyjnego. Rodzice osoby wymagającej opieki żyją, jednak ojciec A.G. posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, natomiast matka D.G. legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jednak z uwagi na stan zdrowia nie jest w stanie opiekować się córką, co potwierdza zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2022 r. A.G. jest panną, posiada dziecko – M.G., do której ma ograniczoną władzę rodzicielską, co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 2001 r., sygn. akt [...].
Z przeprowadzonego przez pracownika socjalnego wywiadu środowiskowego oraz ze zgromadzonych dokumentów, w tym oświadczeń wynika, iż opiekę nad niepełnosprawną w stopniu znacznym A.G. sprawuje od września 2021 r. siostra M.P., która od tego czasu była zmuszona do zawieszenia działalności gospodarczej, a następnie wykreślenia jej z rejestru dnia [...] października 2022 r., ze względu na stan zdrowia siostry i zakres wymaganej opieki. A.G. ze względu na stan zdrowia wymaga stałego nadzoru osoby drugiej i bez wsparcia i całodobowej opieki siostry nie mogłaby funkcjonować w swoim środowisku.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] Burmistrz odmówił M.P. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką nad A.G.. W ocenie organu I instancji strona nie spełnia warunków ustawowych do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, tzn. warunku określonego art. 17 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 615 ze zm., dalej u.ś.r.).
Od powyższej M.P. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego podnosząc, iż jest jedynym opiekunem siostry A.G.. Siostra po opuszczeniu szpitala była bardzo zaniedbana, zawszawiona, z rozległą raną odleżynową, otwartą nieoczyszczoną, z której wychodziła martwa tkanka i której leczenie wymaga ogromnego zaangażowania, częstych wizyt w poradni chirurgicznej, codziennej pielęgnacji i zmiany opatrunków. Siostra ponadto choruje na cukrzycę typu 2, zdekompresowaną, nietrzymanie moczu, ma uszkodzony staw biodrowy w wyniku operacji przeprowadzonych w dzieciństwie. Ma o kilka cm krótszą prawą nogę, co utrudnia jej poruszanie się. Najbardziej dokuczliwą i trudną jest choroba psychiczna, na którą choruje od 12 roku życia. Siostra ogólnie jest nieprzystosowana do życia i bez opieki nie byłaby w stanie samodzielnie funkcjonować. Żaden inny członek rodziny nie jest zainteresowany w najmniejszym stopniu opieką nad nią, również rodzice, którzy są schorowani.
Ojciec A.G. ma orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, mama posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności, mimo to jest bardzo schorowana. Oprócz takich chorób jak otyłość, cukrzyca typu 2, astma oskrzelowa, przepuklina pępkowa, migotanie przedsionków przetrwałe, kardiomopatia tachyarytmiczna oraz niewydolność serca, podobnie jak siostra choruje psychicznie, również na schizofrenię, która objawia się bardzo agresywnie. Jest bardzo znerwicowana. Nieumiejętne postępowanie mamy pogłębiło stan siostry, która wymagała i nadal wymaga daleko idącej wyrozumiałości, delikatności, systematyczności w postępowaniu, a przede wszystkim spokoju, czego nie miała mieszkając z rodzicami.
Ponadto była skrajnie zaniedbana. Nie ma możliwości by siostra mogła wrócić pod opiekę psychicznie chorej mamy, która sama wymaga opieki, co też w miarę możliwości czynią, choć jest to bardzo trudne ze względu na agresywne, wulgarne i nie dające nadziei na poprawę zachowania mamy. Strona ze względu na opiekę nad siostrą była zmuszona zawiesić działalność gospodarczą, ponieważ zakres opieki i zaangażowanie jakiego wymaga, uniemożliwiał wykonywanie pracy.
Decyzją z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na treść przepisów u.ś.r., w tym art. 17 ust. 1a pkt 1 tej ustawy, a także uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2022 r., I OPS 2/22, w myśl której warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, jest legitymowanie się przez rodziców osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.); warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r,, z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.).
Stopień orzeczonej niepełnosprawności osoby uprawnionej do świadczenia w pierwszej kolejności, jako kryterium "przesunięcia" uprawnienia do świadczenia na osoby uprawnione w kolejności dalszej, stanowi kryterium zobiektywizowane, a jednocześnie w sposób rzeczowy związane z możliwością sprawowania osobistej opieki nad osobą tego wymagającą. Zastosowanie takiego zobiektywizowanego kryterium, a nie zależnego od ocen stanu faktycznego dokonywanych każdorazowo przez organ, nie narusza w oczywisty sposób wartości wiązanych z państwem prawnym, takich jak pewność prawa i przewidywalność rozstrzygnięć władzy publicznej w stosunku do obywatela. W konsekwencji NSA uznał, że brak możliwości sprawowania opieki przez osoby uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego w pierwszej kolejności powinien być potwierdzony w sposób sformalizowany – orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W konsekwencji Kolegium stwierdziło, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1a u.ś.r., gdyż matka osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Na powyższą decyzję SKO M.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., kwestionując jej zasadność i zgodność z prawem. Zarzuciła nie uwzględnienie i nie zbadanie wszystkich okoliczności mających wpływ na wyjaśnienie sprawy oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi obszernie i szczegółowo opisała sytuację swojej rodziny, w tym trudną sytuację zdrowotną swojej mamy i siostry. Podniosła m.in., że organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę stanu psychicznego mamy skarżącej oraz A.G., która stanowi zagrożenie zarówno dla siebie samej jak i męża (a ojca skarżącej oraz A.G.) A.G., nad którym znęca się fizycznie oraz psychicznie. Rodzina skarżącej znajduje się w trudnej sytuacji finansowej od czasu zajęcia się A.G., gdyż na skutek tego skarżąca musiała zrezygnować z zatrudnienia. Jej siostra, cierpiąca od dzieciństwa na schizofrenię, nie potrafi myśleć racjonalnie, zadbać o siebie, jest całkowicie niesamodzielna i wymaga stałej opieki innej osoby. Skarżąca jest jedyna osobą, która może zająć się siostrą, bowiem pozostawienie jej pod opieką mamy pogarszało jej stan.
Jednocześnie rodziny skarżącej nie stać, aby opłacić jej siostrze pobyt w domu pomocy społecznej. Córka siostry M., którą rodzina skarżącej wychowała, jest jeszcze studentką, jednak skarżąca nie chce obarczać jej ciężarem opłacania pobytu jej mamy w domu pomocy społecznej tym bardziej, że ze względu na chorobę siostra nie ma żadnych więzi z córką. Mama skarżącej D.G. nie posiada znacznego stopnia niepełnosprawności, jednakże pomimo tego stan jej zdrowia jest bardzo ciężki. Skarżąca musi się mierzyć z tymi wszystkimi problemami, a dodatkowo jeszcze zajmować się swoimi dziećmi.
Skarżąca zwróciła się również – w razie gdyby jej argumentacja okazała się niewystarczająca – o powołanie biegłego lekarza psychiatry celem zbadania stanu psychicznego mamy, a także zasięgnięcie opinii Ośrodka Pomocy Społecznej, którego pracownicy mają świadomość, co dzieje się w domu rodziców.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.). W myśl cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w powyższym trybie złożył organ, natomiast skarżąca w terminie 14 dni od daty zawiadomienia o tym fakcie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie wynika, iż A.G. jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającą stałej opieki innej osoby, którą sprawuje siostra M.P., nie podejmująca z tej przyczyny zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej. Ojciec skarżącej oraz jej siostry – A.G. posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, natomiast matka D.G. takiego orzeczenia nie posiada, jednak mimo tego jest chora m.in. na schizofrenię, jej stan wyklucza możliwość zajęcia się zarówno niepełnosprawną córką A. jak i mężem A., co zostało szczegółowo opisane w skardze. Z akt sprawy wynika, iż A.G. ma również córkę M., która nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności i obecnie studiuje. Jednakże z argumentacji podniesionej w skardze wynika, iż jedyną osobą, która jest w stanie zająć się niepełnosprawną A.G. (podobnie zresztą jak rodzicami), jest skarżąca M.P..
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych – w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji).
W myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Z kolei stosownie do treści art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W odniesieniu do przytoczonej wyżej regulacji wskazać należy, na co zwróciło już uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, iż dnia 14 listopada 2022 r., w sprawie o sygn. akt I OPS 2/22 Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, w myśl której warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 z późn. zm., dalej: u.ś.r.) osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, jest legitymowanie się przez rodziców osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.).
Należy przy tym mieć na uwadze, iż orzekając w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany cytowaną uchwałą. W myśl bowiem art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej izby albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, iż dokonana w uchwale składu poszerzonego wykładnia przepisów prawa administracyjnego jest wiążąca zarówno dla zwykłych jak i rozszerzonych składów orzekających. Jest ona wiążąca w tym sensie, że składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Jeżeli sąd w toku rozpoznania sprawy nie podzieli stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie powstałe zagadnienie prawne przedstawić do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi poszerzonemu.
Uchwała traci moc tylko na skutek podjęcia na podstawie art. 269 p.p.s.a. nowej uchwały, odmiennie rozstrzygającej problem, którego dotyczyła wcześniejsza uchwała. Dopóki bowiem nie nastąpi zmiana stanowiska wyrażonego w uchwale, dopóty sądy administracyjne obowiązane są je respektować, (por. A. Skoczylas, Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004, s. 234-235; M. Romańska, Skuteczność orzeczeń sądów administracyjnych, Warszawa 2010, s. 230).
Treść tej uchwały pociąga za sobą taki skutek w realiach niniejszej sprawy, iż w sytuacji, gdy matka A.G. – jako osoba spokrewniona z nią w pierwszym stopniu – nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie ma prawnej możliwości przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobie spokrewnionej z nią w stopniu dalszym, w tym przypadku skarżącej, która spokrewniona jest z A.G. w drugim stopniu linii bocznej. Nie został bowiem spełniony wynikający z art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r. warunek nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przez skarżącą, będącą siostrą A.G.. Powyższa uchwała NSA, w sposób wskazany w przytoczonej wyżej sentencji, rozstrzygnęła wcześniejsze rozbieżności w orzecznictwie co do interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 17 ust. 1a u.ś.r., w tym m.in. w zakresie kolejności ubiegania się przez osoby, na których spoczywa obowiązek alimentacyjny względem niepełnosprawnego wymagającego opieki (art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.), a więc między innymi rodzeństwo jako krewnych w stopniu drugim linii bocznej (art. 128 oraz 132 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego) o prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy rodzice czy inne osoby spokrewnione z osobą niepełnosprawną w pierwszym stopniu nie posiadają orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W tej sytuacji zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego należało uznać za zgodną z prawem, podobnie jak argumentację zawartą w uzasadnieniu tej decyzji, iż okoliczności innego rodzaju, niepoparte treścią przepisów ustawy, nie mogą być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Rozstrzygając tego rodzaju sprawy organ ograniczony jest ściśle ustalonymi kryteriami ustawowymi i nie działa w ramach uznania administracyjnego. Nie może zatem kierować się zasadami współżycia społecznego, słuszności, nawet w przypadkach trudnych sytuacji życiowych, w jakiej niewątpliwie znajduje się rodzina skarżącej. Wpływu na rozstrzygnięcie nie mogło mieć również to, że skarżąca sprawuje faktyczną opiekę nad siostrą. Z okoliczności sprawy wynika zaś w sposób jednoznaczny, nie został spełniony w szczególności wymóg określony w art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r.
Dodatkowo wskazać należy, iż jak wynika z uzasadnienia przywołanej wyżej uchwały NSA z dnia 14 listopada 2022 r., I OPS 2/22, limitowanie dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o kryterium zobiektywizowane nie może zostać uznane za rażące naruszenie zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Kryterium to zapewnia dostęp do świadczenia wszystkim osobom będącym w takiej samej sytuacji faktycznej, nie ma ono także charakteru dyskryminującego i nie jest niemożliwe do spełnienia, udzielanie świadczenia nie jest oparte w konsekwencji o uznanie organu. Regulując kryteria przyznawania świadczenia pieniężnego ze środków publicznych w trybie administracyjnym ustawodawca był przy tym uprawniony do takiego skonstruowania przesłanek, które zapewniają ich konkretność i ograniczają sferę uznaniowości organu, co sprzyja zachowaniu równości i transparentności w udzielaniu świadczeń ze środków publicznych.
Stopień orzeczonej niepełnosprawności osoby uprawnionej do świadczenia w pierwszej kolejności, jako kryterium "przesunięcia" uprawnienia do świadczenia na osoby uprawnione w kolejności dalszej, stanowi kryterium zobiektywizowane, a jednocześnie w sposób rzeczowy związane z możliwością sprawowania osobistej opieki nad osobą tego wymagającą. Taka regulacja nie jest sprzeczna z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa, jak też z wyrażoną w art. 2 zasadą sprawiedliwości społecznej. Sprawiedliwość społeczna oznacza nakaz równego traktowania podmiotów należących do takiej samej kategorii istotnej. Wyróżnienie tej kategorii nastąpiło za pomocą kryterium sformalizowanego związanego z orzeczeniem o niepełnosprawności, które pozostaje w rzeczowym związku z celami świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest zatem kryterium przyjętym arbitralnie. Zastosowanie takiego kryterium zobiektywizowanego, niezależnego od ocen stanu faktycznego dokonywanych każdorazowo przez organ, nie narusza w oczywisty sposób wartości wiązanych z państwem prawnym, takich jak pewność prawa i przewidywalność rozstrzygnięć władzy publicznej w stosunku do obywatela.
Podobnie nie kwestionowana w sprawie okoliczność, że skarżąca sprawuje nad siostrą faktyczną opiekę, jak również trudna sytuacja zdrowotna siostry oraz matki skarżącej, nie stanowiły wystarczającej przesłanki do uwzględnienia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. O uprawnieniu do omawianego świadczenia decydują bowiem wyłącznie przesłanki normatywne, ściśle określone w ustawie i niespełnienie chociażby jednej z nich uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Ponadto należy mieć na uwadze, iż siostra skarżącej ma dorosłą córkę M.G., która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i co do której na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 2001 r., [...] miała ograniczoną władzę rodzicielską. Nie jest to jednakże okoliczność wyłączająca obowiązek alimentacyjny córki względem matki A.G., a co za tym idzie, uprawnienie do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Tym samym, nawet w sytuacji, gdyby matka osoby wymagającej opieki – tzn. D.G. uzyskała orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, osobą uprawnioną do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad A.G. (oczywiście przy spełnieniu wszystkich warunków ustawowych) przed skarżącą będzie jej córka M.G. jako spokrewniona w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki (art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 17 ust. 1a pkt 2 u.ś.r.).
Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o ewentualne powołanie biegłego lekarza psychiatry celem zbadania stanu psychicznego mamy skarżącej, a także zasięgnięcie opinii Ośrodka Pomocy Społecznej wskazać należy, iż sąd administracyjny, rozpoznając skargę na decyzję organu administracji publicznej nie ma uprawnień do przeprowadzania tego rodzaju dowodów, lecz jedynie (jak już wcześniej wskazano) kontroluje zgodność z prawem decyzji organów obydwu instancji, których wydanie było poprzedzone stosownym postępowaniem dowodowym. Z uwagi na przedstawione wyżej okoliczności, w tym treść art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 17 ust. 1a pkt 1 i 2 u.ś.r., ewentualne przeprowadzenie takiego dowodu z opinii biegłego w toku postępowania administracyjnego nie przyniosłoby oczekiwanego przez skarżącą skutku. Z kolei Ośrodek Pomocy Społecznej swoje stanowisko w sprawie przedstawił w wydanej w imieniu Burmistrza jako organu I instancji decyzji z dnia [...] stycznia 2023 r.
Wobec powyższych okoliczności sprawy organy orzekające w sprawie nie mogły zadośćuczynić wnioskowi skarżącej, gdyż zobowiązane są działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
W konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.