Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] Prezydent Miasta – działając na podstawie m.in. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 41 pkt 1 w zw. z art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm.; dalej jako u.p.s.) oraz § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. poz. 1296; dalej jako rozporządzenie) – odmówił D.B. zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego wnioskowanych na:
- - opłatę centralnego ogrzewania;
- - opłatę telefonu komórkowego od 50 do 60 zł, wymianę anteny TV i przestrojenie telewizora wraz dojazdem do punktu i powrotem 100 zł, zakup dekodera - koszt 100 zł, zakup nowego telewizora - koszt ponad 3000 zł, posprzątanie mieszkania przez wolontariuszy, przyznanie 500 zł, 1000 zł w związku z inflacją;
- - zamontowanie nowego gazomierza, naprawę instalacji wodno-kanalizacyjnej - koszt 3000 zł, wymianę baterii prysznicowej wraz z głowicą - koszt 300 zł;
- - w związku ze wzrostem cen za gaz, energię elektryczną, paliwa, podatek od nieruchomości, żywność, energię cieplną, wodę, ścieki, wywóz śmieci, czynsz, znaczków pocztowych, bilety autobusowe i pociągi, materiałów budowlanych, leków, rehabilitacji w formie sanatorium w tym za pokój jednoosobowy - koszt od 300 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy, zgodnie z którym D.B. wnioskami z [...] grudnia 2021 r. i [...] grudnia 2021 r. wystąpiła o przyznanie pomocy na sfinansowanie opłat za: centralne ogrzewanie, telefon komórkowy, zamontowanie nowego gazomierza, prac hydraulicznych, wymianę anteny TV i przestrojenie telewizora, posprzątanie mieszkania przez wolontariuszy oraz przyznania 500 zł, 1.000 zł w związku z inflacją. W celu rozpoznania sprawy pracownik socjalny skontaktował się telefonicznie z wnioskodawczynią w dniu [...] grudnia 2021 r. (art. 15o ustawy o COVID-19). Pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. strona ponownie zwróciła się o przyznanie pomocy finansowej w związku ze wzrostem cen za gaz, energię elektryczną, paliwa, podatek od nieruchomości, żywność, energię cieplną, wodę, ścieki, wywóz śmieci, czynsz, znaczków pocztowych, bilety autobusowe i pociągi, materiałów budowlanych, leków, rehabilitacji w formie sanatorium, w tym za pokój jednoosobowy (koszt co najmniej 300 zł). Pismo zakwalifikowano jako rozszerzenie wcześniejszych wniosków.
Z ustaleń organu i dokumentacji wynika, że strona jest osobą samotnie gospodarującą. Zajmuje trzypokojowe własnościowe mieszkanie z kuchnią, łazienką oraz przedpokojem, o pow. 50,20 m2. Strona jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Opłaty mieszkaniowe wynoszą: czynsz 364,23 zł w tym centralne ogrzewanie 83,23 zł, gaz 40 zł; prąd 50 zł. Strona nie ma żadnych zadłużeń z tytułu opłat. Nie otrzymuje dodatku mieszkaniowego ze względu na nadmetraż. Źródłem utrzymania strony jest zasiłek pielęgnacyjny i emerytura - łącznie 1.402,47 zł. Strona objęta jest wsparciem w formie pomocy żywnościowej w ramach programu FEAD.
Organ wskazał, że wnioskodawczyni przekracza o 626,47 zł kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. (które wynosi 776 zł) i związku z tym nie spełnia ustawowych warunków do pobierania świadczeń z pomocy społecznej.
Dalej organ powołał treść art. 3 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 41 pkt 1 u.p.s. i wyjaśnił, iż nie znalazł uzasadnienia do uwzględnienia wniosków strony czy to w formie zasiłku celowego, czy specjalnego zasiłku celowego. Udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ winien bowiem kierować się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Podejmując decyzję wzięto zatem pod uwagę środki, jakie zostały zaplanowane w budżecie na realizację zadań własnych oraz ilość osób i rodzin które zgłaszają się o pomoc. Ograniczona wysokość środków, jakimi organ dysponuje na realizację celów ustawy, powoduje konieczność racjonalnego gospodarowania nimi i uwzględnienia w pierwszej kolejności niezbędnych potrzeb bytowych osób i rodzin, których dochód kształtuje się poniżej kryterium dochodowego.
Na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...] – działając na podstawie m.in. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 4, art. 8 pkt 1 art. 39 ust. 1 i 2, art. 41 pkt 1, art. 106 ust. 4 u.p.s. oraz § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium uznało, iż w ustalonym stanie faktycznym sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Z art. 3 ust. 1 u.p.s. wynika, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a z kolei w art. 39 ust. 2 u.p.s. ustawodawca mówi o możliwości przyznania pomocy na zabezpieczenie potrzeby uznanej za niezbędną w części lub w całości. W ocenie Kolegium żądań D.B. nie można zakwalifikować jako niezbędne potrzeby bytowe. Także wniosek o przyznanie rehabilitacji w formie sanatorium w Dąbkach nie zasługuje na uwzględnieniem bowiem istnieje możliwość rehabilitacji w miejscu zamieszkania. Strona jest objęta powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym, refundowanym przez NFZ i na podstawie skierowania lekarskiego może korzystać z zabiegów rehabilitacyjnych w placówkach rehabilitacji w miejscu zamieszkania bez ponoszenia kosztów.
Pismem z dnia [...] maja 2022 r. D.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, domagając się przyznania wnioskowanej pomocy pomimo przekroczenia kryterium dochodowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, a skarżąca nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy.
Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
W ocenie Sądu skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...], którą organ odmówił przyznania D.B. zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na: opłatę centralnego ogrzewania, opłatę telefon komórkowy od 50 do 60 zł, wymianę anteny TV i przestrojenie telewizora wraz z dojazdem do punktu i powrotem, zakup dekodera 100 zł, zakup nowego telewizora koszt ponad 3000 zł, posprzątanie mieszkania przez wolontariuszy, przyznanie 500 zł, 1000 zł w związku z inflacją, na zamontowanie nowego gazomierza, naprawę instalacji wodno-kanalizacyjnej koszt 3000zł, wymianę baterii prysznicowej wraz z głowicą koszt 300 zł, 2 związku ze wzrostem cen za gaz, energię elektryczną, paliwa, podatek od nieruchomości, żywność, energię cieplną, wodę, ścieki, wywóz śmieci, czynsz, znaczki pocztowe, bilety autobusowe i pociągi, materiałów budowlanych, leków, rehabilitacji w formie sanatorium w tym za pokój jednoosobowy koszt od 300 zł.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.p.s., której art. 2 ust. 1 przewiduje, iż pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s). Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 2 u.p.s.). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.). Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.).
W myśl art. 39 ust. 1 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Może on zostać przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym, którego przyznanie jest uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego. To kryterium dochodowe określa art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. Zgodnie z jego treścią prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie przekraczał kwoty 776 zł (wysokość kwoty na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej; Dz. U. z 2021 r., poz. 1296), o ile jednocześnie spełnia jedną z przesłanek zawartych w art. 7 u.p.s. lub wystąpią inne okoliczności uzasadniające udzielenie pomocy.
Z akt sprawy wynika, iż osiągany przez skarżącą - będącą osobą samotnie gospodarującą - dochód miesięcznie wynosi łącznie 1402,47 zł (1186,63 zł to emerytura i 215,84zł to zasiłek pielęgnacyjny). Powyższa okoliczność nie była przez skarżącą kwestionowała w toku postępowania przed organem ani przed sądem. W tej sytuacji zdaniem Sądu organy słusznie uznały, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej w zakresie przyznania zasiłku celowego, gdyż nie spełnia ona wymaganego kryterium dochodowego, przekraczając je o kwotę 626,47 zł. Powyższe jak słusznie uznały organy, uniemożliwiało przyznanie skarżącej zasiłku celowego.
W związku z brakiem spełnienia przez skarżącą przesłanek do przyznania zasiłku celowego, zdaniem Sądu słusznie dokonano rozważenia w postępowaniu administracyjnym czy w stosunku do skarżącej zastosowanie znajduje art. 41 pkt 1 u.p.s. Zgodnie z tym przepisem, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Jak wynika z przytoczonego przepisu przyznanie specjalnego zasiłku celowego jest zatem niezależne od osiąganego przez wnioskodawcę dochodu, ale za to jego przyznanie jest zastrzeżone do sytuacji wyjątkowych.
Specjalny zasiłek celowy ma niewątpliwie charakter pomocy o szczególnym charakterze, przyznawanej incydentalnie, w szczególnych przypadkach. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż "szczególnie uzasadniony przypadek" oznacza przypadek wyrazisty, odbiegający od sytuacji osób spełniających kryteria dochodowe (wyrok WSA w Gliwicach z 15.04.2008 r., IV SA/Gl 155/07, LEX nr 509368). Przypadek ten musi być na tyle wyrazisty i odbiegający od sytuacji innych osób znajdujących się w trudnym położeniu, że uzasadnia przyznanie pomocy z uwagi na okazjonalność, nadzwyczajność występującego zdarzenia, które jest na tyle dotkliwe w skutkach, że dana osoba nie jest w stanie sobie z nim poradzić, nawet przy uwzględnieniu możliwości ludzkiej zapobiegliwości (wyrok WSA w Krakowie z 25.01.2012 r., III SA/Kr 401/11, LEX nr 1114175). Zdaniem NSA "szczególnie uzasadniony przypadek" to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani do zdarzeń nadzwyczajnych (wyrok NSA z 12.05.2011 r., I OSK 164/11, LEX nr 1080954).
Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, czy wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 202, podobnie I. Sierpowska [w:] Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. VI, LEX/el. 2021, art. 41).
O tym, czy w sprawie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek" każdorazowo rozstrzyga organ orzekający w sprawie, po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w oparciu o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1077/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega wątpliwości, iż decyzja w sprawie specjalnego zasiłku celowego ma charakter aktu uznaniowego, co oznacza, iż nawet przy spełnieniu przesłanek z art. 41 pkt 1 u.p.s. podjęcie rozstrzygnięcia pozytywnego w tym zakresie nie jest obowiązkiem organu. Przyjęcie przez ustawodawcę konstrukcji uznania administracyjnego oznacza wyposażenie organu administracji w kompetencję do ukształtowania w danej sprawie i w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach pewnej swobody zakreślonej przepisem prawa materialnego oraz w ramach obowiązujących reguł procesowych.
Kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma więc ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. W takich przypadkach kontrola sądowa obejmuje proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu czy wszechstronność oceny faktów. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja uznaniowa winna być oparta o wszechstronne ustalenie wszystkich okoliczności sprawy w zakresie sytuacji materialnej i dochodowej oraz potrzeb wnioskodawcy oraz o analizę tej sytuacji w odniesieniu do możliwości finansowych organu udzielającego pomocy (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 4/22).
W przedmiotowej sprawie organ I instancji, po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, nie znalazł uzasadnienia do przyznania skarżącej pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego w związku ze zgłoszonymi przez nią potrzebami. Wskazując na sposób rozumienia pojęcia,,szczególnie uzasadnionego przypadku" jako sytuacji zupełnie wyjątkowej, zdarzeń nadzwyczajnych i nagłych, nie zaś typowych trudności życia codziennego, organ I instancji za nieuzasadnione uznał uwzględnienie wniosku skarżącej.
Odnośnie centralnego ogrzewania organ zwrócił uwagę, iż opłata miesięczna skarżącej wynosi w tym zakresie 83,23 zł i że inie ma ona zaległości w jej opłacaniu. Co do opłaty telefon komórkowy, wymiany anteny, przestrojenia telewizora, dekodera, zakupu nowego telewizora, posprzątania mieszkania przez wolontariuszy, przyznanie 500 zł, 1000 zł w związku z inflacją, organ wyjaśnił, iż zadaniem pomocy społecznej jest wsparcie w zakresie zabezpieczenia niezbędnych potrzeb, natomiast te zgłoszone przez stronę powinny zostać dostosowane do możliwości finansowych. W kwestii wymiany gazomierza, naprawy instalacji wodno-kanalizacyjnej i innych prac remontowych organ wskazał zaś, iż tak szeroki zakres prac i ich koszt przekracza możliwości finansowe organu. Co do potrzeb wynikających z rosnącej inflacji organ wyjaśnił, iż przekazany został według właściwości wniosek strony o przyznanie dodatku osłonowego.
Dodano też, że strona jest objęta pomocą żywnościową w ramach FEAD. Za niezbędną nie uznał także organ potrzebę wyjazdu do sanatorium wskazując, iż strona może korzystać z zabiegów rehabilitacyjnych na miejscu.
Organ podkreślił przy tym, iż sytuacja skarżącej ulegała poprawie w związku z nabyciem przez nią prawa do emerytury w kwocie 1186,63 zł, zamiast pobieranego dotąd zasiłku stałego w kwocie 481 zł. Organ wskazał także na ograniczone środki finansowe jakimi dysponuje i rozmiar przyznanej pomocy, podając dokładne wyliczenia za lata 2021 i 2022.
Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższe, brak podstaw do stwierdzenia naruszenia granic uznania administracyjnego. W ocenie Sądu prawidłowo uznano, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały podstawy do przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego. Brak jest bowiem przesłanek wskazujących na wystąpienie w przypadku skarżącej szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s., w rozumieniu opisanym powyżej. Sąd pragnie podkreślić, że nie kwestionuje, iż sytuacja finansowa i życiowa skarżącej może być uznana za niezadowalającą, a w przekonaniu skarżącej nawet trudną. Jednak nie sposób zakwalifikować ją do odbiegającej od sytuacji innych osób znajdujących się w trudnym położeniu, nadzwyczajnej, naprawdę szczególnej, jak stanowi art. 41 pkt 1 u.p.s. Jak wskazał bowiem organ skarżąca posiada stabilne i stałe źródło dochodu w postaci emerytury i zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 1402,47 zł, ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, korzysta z pomocy żywnościowej udzielanej z Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym. Odnośnie zgłoszonych przez skarżącą potrzeb, w opisanej sytuacji, nie sposób zakwalifikować jako tak szczególnego przypadku, o którym mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s.
Dodać należy, iż organy pomocy społecznej są obowiązane wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.), jednak obowiązek ten nie oznacza, że organy są obowiązane utrzymywać osoby potrzebujące w pełnym zakresie i finansować wszelkie zgłaszane przez nie potrzeby.
Odnosząc się do argumentacji organu, który wskazał na ograniczone środki finansowe jakimi dysponuje (biorąc pod uwagę podaną przez organ liczbą beneficjentów w 2021 r. i 2022 r.) stwierdzić należy, iż uznanie administracyjne w ramach którego przyznawane są zasiłki celowe i specjalne zasiłki celowe obejmuje prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy rozpoznać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nie żądań. Środki na pomoc społeczną bowiem muszą zabezpieczyć potrzeby związane z całym rokiem i uwzględniać potrzeby wszystkich podopiecznych. W tym zakresie dokonaną przez organ ocenę uznać należy za prawidłową.
Zdaniem Sądu kontrolowane decyzje nie naruszały ani przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy. Brak podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przeprowadzone zostało postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia rzeczywistej sytuacji skarżącej, a także możliwości przyznania jej wnioskowanej pomocy. Odzwierciedlenie tych ustaleń znalazło swoje odbicie w uzasadnieniu ich decyzji i załączonych do akt sprawy dokumentów (aktualizacja wywiadu i protokoły z rozmów telefonicznych ze skarżącą). Pewne zastrzeżenia budzi co prawda uzasadnienie decyzji organu II instancji z uwagi na lakoniczność wyrażonego stanowiska. Jednak powyższe Sąd uznał, iż nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania, biorąc pod uwagę, iż SKO prawidłowo wskazało na podstawę prawną rozstrzygnięcia (w podstawie prawnej decyzji), przepisy prawa materialnego i postępowania administracyjnego.
Ponadto utrzymując w mocy decyzję organu I instancji (opisaną szczegółowo w stanie faktycznym decyzji SKO), uznając ją za prawidłową i nie kwestionując wyrażonego przez organ I instancji stanowiska i argumentacji, SKO w istocie podzieliło je.
Na tle powyższych rozważań za nieuzasadnione uznał Sąd zarzuty skargi, odnoszące się przede wszystkim do niesłusznej zdaniem skarżącej – biorąc pod uwagę jej sytuację – odmowy przyznania wnioskowanej pomocy. Subiektywne przekonanie skarżącej o jej bardzo złej sytuacji, jak podała skarżąca nawet tragicznej, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie i okolicznościach sprawy. Natomiast podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące jakość obsługi i odnoszące się do pracowników nie mogą zaś stanowić przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniesionej skargi.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd skargę jako niezasadną oddalił (art. 151 p.p.s.a.).
# 2