Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 25 sierpnia 2005r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
w składzie następującym:
Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz
Protokolant Agnieszka Lasecka po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2005r.
na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.W.
na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie bezczynności organu administracji
postanawia:
skargę odrzucić
Skarżąca E.W. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę zarzucając organowi administracyjnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej bezczynność w przedmiocie ustalenia jej uprawnień do zasiłku rodzinnego za 1998/1999 na córkę K.. Jako podstawę swojej skargi wskazała przepis art. 227 kpa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...].VII.2004r. aktem prawnym nienazwanym nr [...] uznało skargę za nieuzasadnioną. Swoje orzeczenie wydało na mocy art. 39 ust. 5 ustawy z 8.III.1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. l i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001r., nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 63 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kpa (tj. z 2000r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
Jako merytoryczną podstawę rozstrzygnięcia wskazano odmowę złożenia wniosku przez skarżącą.
Na to orzeczenie E.W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła bezczynność i stronniczość organowi. Wezwana do sprecyzowania czy przedmiotem skargi jest decyzja SKO z [...].VII.2004r. czy też bezczynność tego kolegium i określenie przedmiotu tej bezczynności -pod rygorem odrzucenia skargi - w piśmie z [...].VIlI.2004r. podała, że jej skarga skierowana do Sądu stanowi skargę na decyzję SKO, której zarzuca błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i oparcie się na fikcyjnych dowodach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
E.W. złożyła skargę w trybie art. 227 kpa na bezczynność organu I instancji, którą zgodnie z treścią art. 237 § 4 kpa i art. 37 § l SKO winno traktować jako zażalenie i rozstrzygnąć je bądź w formie postanowienia bądź decyzji (rozbieżność wynika z niejednolitości orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego):
- - wyrok NSA z 12.IV.2001r. IV SA 1866/00 ONSA 2002 nr 4 poz. 144, w którym przyjęto, że..stanowisku organu wyższego stopnia, wydanemu w trybie art. 37 kpa, należy nadać formę postanowienia",
- - odmiennie wyrok NSA z 7.X.1983r. SA/Lu 172/03 OSPiKA 1985 nr 7-8 poz. 125, w którym stwierdzono, że odpowiedź organu administracji państwowej wyższego stopnia, udzielona stronie na jej zażalenie złożone w sposób przewidziany w art. 37 § l kpa, stwierdzająca niesłuszność merytoryczną jej żądania, jest decyzją administracyjną.
Stanowisko organu wyższego stopnia ma charakter wpadkowy (incydentalny), na które stronie nie przysługuje zażalenie lub skarga.
Bowiem niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § l kpa.
Zobowiązana do sprecyzowania czy skarga skierowana do Sądu stanowi skargę na bezczynność organu czy skargę na decyzję SKO - skarżąca wskazała tę drugą i dlatego na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy z dnia 30.VIlI.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało ją odrzucić.
Skargę bowiem można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli one przysługują skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § l wyżej cytowanej ustawy).
Te zatem okoliczności zadecydowały o odrzuceniu skargi,