Uzasadnienie
Ł.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...] w sprawie nakazania Ł.S. przywrócenia do stanu poprzedniego pasa drogowego drogi gminnej nr [...].
Wobec wskazania w nagłówku skargi dr E.P. jako pełnomocnika skarżącego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 stycznia 2020 r. ww. pełnomocnik został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia przez: podanie numeru PESEL skarżącego (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz podpisanie skargi i nadesłanie oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi (w szczególności do wniesienia skargi) pod rygorem uznania, że Ł.S. występuje w niniejszym postępowaniu osobiście.
Jednocześnie wezwano E.P. do wykazania, że należy do kręgu osób wskazanych w art. 35 § 1 p.p.s.a. uprawnionych do działania w postępowaniu przed sądem w charakterze pełnomocnika pod rygorem uznania, że nie należy do tego kręgu i tym samym nie może być w sprawie pełnomocnikiem Ł.S.
Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. E.P. podała PESEL skarżącego, dołączyła pełnomocnictwo z oświadczeniem, że sprawuje zarząd nad majątkiem i wszystkimi sprawami skarżącego i podpisaną przez siebie skargę z dnia [...] grudnia 2019 r.
Wobec braku wykazania, że E.P. należy do kręgu osób wskazanych w art. 35 § 1 p.p.s.a. i uprawnionych do działania w imieniu skarżącego w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym, zarządzeniem z dnia 4 marca 2020 r. Ł.S. został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez jej własnoręczne podpisanie i nadesłanie do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Nadto Sąd zobowiązał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Sąd jednocześnie pouczył, że niewykonanie zobowiązania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi.
Wezwania zostały wysłane na adres znajdujący się w aktach sprawy. Mimo dwukrotnego awizowania skarżący nie odebrał korespondencji sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie (wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego), jednak powinna również czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone w art. 46 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje między innymi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi. Stosownie zaś do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Ponadto jednym z wymogów dotyczących każdego pisma w postępowaniu sądowym jest niewątpliwie podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.) oraz konieczność wskazania w nim numeru PESEL strony wnoszącej pismo (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jeżeli pismo strony (skarga) nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wobec treści powyższych przepisów, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 stycznia 2020 r. wezwano E.P. do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL skarżącego (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz podpisanie skargi i nadesłanie oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi (w szczególności do wniesienia skargi) pod rygorem uznania, że Ł.S. występuje w niniejszym postępowaniu osobiście. Jednocześnie wezwano E.P. do wykazania, że należy do kręgu osób wskazanych w art. 35 § 1 p.p.s.a. uprawnionych do działania w postępowaniu przed sądem w charakterze pełnomocnika pod rygorem uznania, że nie należy do tego kręgu i tym samym nie może być w sprawie pełnomocnikiem Ł.S.
W odpowiedzi na wezwanie, E.P. podała PESEL skarżącego, dołączyła pełnomocnictwo z oświadczeniem, że sprawuje zarząd nad majątkiem i wszystkimi sprawami skarżącego i podpisaną przez siebie skargę z dnia [...] grudnia 2019 r.
Wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do treści art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Jak stanowi z kolei art. 35 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Przepisami szczególnymi, o których mowa w powołanym uregulowaniu, są przepisy ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. z 2020 r., poz. 823 ze zm.), ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. w Dz. U. z 2020 r., poz. 130 ze zm.) oraz ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (t. j. w Dz. U. z 2019 r., poz. 1861 ze zm.).
Wyliczenie zawarte w przepisie art. 35 § 1 p.p.s.a. ma charakter wyczerpujący w tym sensie, że osoba niespełniająca wymagań w nim oznaczonych nie może działać jako pełnomocnik procesowy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, choćby nawet udzielone jej zostało pełnomocnictwo do działania za mocodawcę na mocy Kodeksu cywilnego (podobnie postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt I OZ 872/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W konsekwencji Sąd uznał, że E.P. nie wykazała, że należy do kręgu osób wskazanych w art. 35 § 1 p.p.s.a. i uprawnionych do działania w imieniu skarżącego w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Wobec powyższego zasadnym było wezwanie skarżącego Ł.S. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) przez złożenie skargi własnoręcznie podpisanej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatą sądową jest wpis sądowy od skargi. W sytuacji, gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego, strona wnosząca skargę powinna na wezwanie Sądu w terminie 7 dni uiścić wskazaną przez Sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a.
Wezwania wysłano na adres znajdujący się w aktach sprawy. Mimo dwukrotnego awizowania skarżący nie odebrał wezwania. Stosownie do treści art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.).
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo), o jakim mowa w art. 73 § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego przyjąć należało, że przedmiotowa przesyłka została skutecznie doręczona, po dwukrotnym awizowaniu, dnia 23 marca 2020 r., tj. licząc 14 dni od pozostawienia pod adresem wskazanym w skardze pierwszego awizo w dniu 9 marca 2020 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwań Sądu upłynął zatem bezskutecznie z dniem 30 marca 2020 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.