Uzasadnienie
W dniu 18 stycznia 2017 r. D.B. (Skarżąca) wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (w skrócie: "SKO") z pismem, w którym zwróciła się o spowodowanie załatwienia jej wniosku o udzielenie pomocy w zakresie zaspokojenia potrzeb bytowych. W piśmie wskazała między innymi na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...].
Pismem z dnia [...] marca 2017r. nr [...] SKO wyjaśniło Skarżącej, że jako strona wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], co do którego Kolegium orzekło decyzją ostateczną, a o poszczególnych czynnościach w toku postępowania Skarżąca była informowana. W ocenie SKO powoływanie się na wskazaną wcześniej decyzję jest nieuzasadnione, ponieważ zostało w tym zakresie wydane rozstrzygnięcie ostateczne, a do czasu jego wyeliminowania z obrotu wydawanie kolejnych rozstrzygnięć w tym samym zakresie jest bezprzedmiotowe.
Na powyższe pismo Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Badanie merytoryczne sprawy należało poprzedzić analizą, czy jej rozpoznanie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zakres ich właściwości rzeczowej został uregulowany w art. 3 § 2 p.p.s.a.
W związku z tym konieczne było dokonanie prawnej kwalifikacji żądania Skarżącej skierowanego do SKO, ponieważ to ono wyznaczało tryb postępowania organu.
Skarżąca w piśmie do SKO wniesionym w dniu 18 stycznia 2017r. skarżyła się na nieprawidłowe - jej zdaniem - działania Prezydenta Miasta, wyrażając swoje niezadowolenie ze sposobu załatwiania jej sprawy.
W ocenie Sądu zatem ww. pismo skarżącej stanowi w istocie skargę, o której mowa w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej jako k.p.a.). Zgodnie z przywołanym przepisem "przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw".
Zaskarżonym pismem natomiast - czyniąc zadość art. 238 § 1 k.p.a. - SKO zawiadomiło Skarżącą o sposobie załatwienia skargi, podjętych czynnościach i poczynionych ustaleniach. Ponadto wskazało, że postępowanie, w którym zapadła przywołana przez skarżącą decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], zostało zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem, a tym samym brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w tym samym zakresie.
W konsekwencji opisanej powyżej prawnej kwalifikacji wystąpienia skarżącej oraz zaskarżonego przez nią pisma SKO należało uznać, że skarga podlegała odrzuceniu.
Trzeba bowiem stwierdzić, że przepisy regulujące kwestię wnoszenia skarg w trybie art. 227 k.p.a. nie przewidują możliwości wydania w tym zakresie aktu, który mieściłby się w zakresie kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (zob. np. post. NSA: z dnia 25 lutego 2009 r. II OSK 241/09, z dnia 20 listopada 2013 r. II OSK 2783/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny nie jest właściwy ani do rozpoznawania skarg w rozumieniu Działu VIII k.p.a., ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wnioski, o których mowa w Dziale VIII k.p.a. nie zostały wymienione w art. 3 § 2 tej ustawy. Oczywistym jest, że informacja o załatwieniu (wyjaśnienie) złożonego przez stronę pisma (skargi) nie jest żadnym z aktów wymienionych w przywołanym wcześniej art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Nie odnosi się bowiem do praw i obowiązków strony, w taki sposób, że może kształtować jej sytuację prawą.
Skargi określone w art. 221 k.p.a. nie mogą mieć bezpośredniej skuteczności procesowej w zakresie władczego rozstrzygania przez organ o prawach i obowiązkach stron postępowania. Oznacza to, że sprawa niniejsza nie mieści się w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych.
W tym stanie rzeczy, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przy czym zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.