Uzasadnienie
Dnia 18 stycznia 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo D.B., w którym zwróciła się o udzielenie jej pomocy w zakresie zabezpieczenia jej potrzeb bytowych, wskazując między innymi na orzeczenie Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego.
Pismem z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na w/w wniosek wyjaśniło, że strona wniosła od wskazanej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] odwołanie, co do którego Kolegium orzekło decyzją ostateczną. Natomiast o czynnościach procesowych podejmowanych w toku postępowania strona była na bieżąco informowana. Organ stwierdził, że tak długo, jak długo orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie w tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe.
Na powyższe pismo D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że nie mieści się ono w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zakres ich właściwości rzeczowej został uregulowany w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Pismo skarżącej, wniesione do Kolegium dnia 18 stycznia 2017 r. stanowi w istocie skargę, o której mowa w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej jako k.p.a.). Zgodnie z przywołanym przepisem "przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw". Skarżąca w swoim podaniu niewątpliwie pisze o nieprawidłowym działaniu Prezydenta Miasta, wyraża swoje niezadowolenie ze sposobu załatwiania jej sprawy, kwestionując jego poprawność i nieuwzględnienie jej słusznego interesu. Zaskarżonym pismem Kolegium – czyniąc zadość art. 238 § 1 k.p.a. - zawiadomił skarżącą o sposobie załatwienia skargi, wyjaśniając jakie podjął czynności i w ich wyniku jakie poczynił ustalenia.
Ponadto wskazał, że postępowanie, w którym zapadła przywołana przez skarżącą decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], zostało zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem i tym samym kolejne postępowanie w tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe.
W konsekwencji wskazać należy, że przepisy regulujące kwestię wnoszenia skarg w trybie art. 227 k.p.a. nie przewidują możliwości wydania w tym zakresie aktu, który mieściłby się w zakresie kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg w rozumieniu Działu VIII k.p.a., ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wnioski, o których mowa w Dziale VIII k.p.a. nie zostały wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. Oczywistym jest, że informacja o załatwieniu (wyjaśnienie) złożonego przez stronę pisma (skargi) nie jest żadnym z aktów wymienionych w przywołanym wcześniej art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Nie odnosi się do praw i obowiązków strony w taki sposób, że może kształtować jej sytuację prawą.
Skargi określone w art. 221 k.p.a. nie mogą mieć bezpośredniej skuteczności procesowej w zakresie władczego rozstrzygania przez organ o prawach i obowiązkach stron postępowania. Oznacza to, że nie mieści się ona w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych.
W świetle powyższych okoliczności skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.