Uzasadnienie
Decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2003r. nr [...] Spółka Akcyjna P została obciążona karą pieniężną w wysokości 720 zł na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 71 poz. 838 z późn. zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98 poz. 602 z późn. zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32 poz. 262) za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia.
Jak wynikało z protokołu nr [...] z dnia [...] września 2003r. przedmiotem kontroli Urzędu Celnego objęty został pojazd członowy typu [...] nr rej. [...] posiadający 2 osie wraz z naczepą typu [...] nr rej. [...] posiadającej 3 osie. Przewoźnikiem był P Spółka Akcyjna.
Kierującym pojazdem był M.Z.. który organowi okazał wypis z licencji nr [...] z dnia [...] listopada 2002r. wydanej przez Ministra Infrastruktury dla P Spółki Akcyjnej. Licencja opatrzona jest także numerem [...] i zaznaczeniem, iż ważna jest wyłącznie z wypisem z wykazu numerów rejestracyjnych. Taki wypis nr [...] z dnia [...] listopada 2002r. organowi kontrolującemu okazał wraz z dowodami rejestracyjnymi tych pojazdów.
Przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu [...] września 2003r. Spółce Akcyjnej P. Odwołanie od decyzji wniósł pełnomocnik Spółki. Wniósł o uchylenie decyzji o wymierzeniu kary w całości oraz umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu swego odwołania podniósł, iż organ przy wydawaniu decyzji naruszył przepis art. 61 § 4 oraz art. 79 kpa bowiem nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, terminie i miejscu przeprowadzenia kontroli pojazdu co pozbawiło stronę praw przewidzianych przepisem art. 10 kpa i miało wpływ na wynik sprawy. W efekcie w protokole niezgodnie z prawdą wpisana została Spółka Akcyjna P jako przewoźnik, gdy tymczasem kierowca M.Z. nie jest pracownikiem tej spółki.
Nadto zarzucił, że uzasadnienie decyzji nie spełnia warunków przewidzianych art. 107 kpa. Przy czym tego zarzutu nie uzasadnił.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji ponownie zbadał sposób przeprowadzenia ważenia pojazdu z powołaniem się na legalizację wagi i posiadane ważne świadectwa tej legalizacji oraz przedstawienie wyników pomiarów kierowcy pojazdu, który nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do sposobu przeprowadzenia badania.
Za bezzasadne organ uznał zarzuty odwołującej się strony o pozbawieniu jej prawa udziału w sprawie.
W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że datą wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu jest data pierwszej czynności dokonanej przez organ, a w niniejszej sprawie było to przeprowadzenie kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto w okolicznościach wyżej wymienionych trudno zapewnić stronie udział w czynnościach, których istota zasadza się na przejeździe pojazdu przez pomost wagi i mechaniczno-elektronicznym przetworzeniem danych przez urządzenie wagowe. Sama decyzja wraz z protokołem ważenia w ciągu 7 dni została spółce doręczona.
Natomiast okoliczność, iż kierowca nie był pracownikiem spółki i że w związku z tym spółka nie była przewoźnikiem, a tym samym i stroną tego postępowania organ przywołał treść art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, który mówi o zakazie odstępowania osobom trzecim uprawnień wynikających z licencji.
Za niezasadny także organ uznał zarzut naruszenia treści art. 107 § 1 kpa odnośnie warunków, którym powinna odpowiadać decyzja administracyjna, bowiem załączony do decyzji protokół z kontroli pojazdu stanowi jej integralną część.
Spółka Akcyjna P wniosła skargę do Sądu w której zarzuciła naruszenie przepisu art. 7 kpa, bowiem organ 11 instancji nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Bowiem w odwołaniu strona podniosła okoliczność, że nie była przewoźnikiem kontrolowanej przesyłki.
Organ natomiast poprzestał na stwierdzeniu, że spółka była właścicielem kontrolowanego pojazdu i posiadaczem licencji to jednocześnie była przewoźnikiem.
Natomiast dokumentem stwierdzającym kto jest przewoźnikiem pozostaje list przewozowy CMR, który jest dostępny organom celnym.
Powołując się na te okoliczności wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu swego stanowiska powołał się na dotychczasowe argumenty szeroko przytoczone w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, a nadto dodał, że konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego CMR, na którą powołuje się skarżący jest dowodem zawarcia umowy przewozu, a nie wskazania przewoźnika, bowiem ten wynika z licencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Trafnie wywodzi organ, iż zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 poz.1371) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, której udziela się na określony czas i określonemu podmiotowi.
Jest zatem decyzją właściwego organu administracji dla indywidualnie oznaczonej osoby -przedsiębiorcy jak określa ustawa, który musi spełniać określone ustawa warunki. W art. 13 tej ustawy zapisany został zakaz odstępowania licencji osobom trzecim oraz przenoszenia uprawnień z niej wynikających na rzecz osób trzecich. W § 2 tego artykułu ustawodawca dał możliwość jedynie organowi, który udzielił licencji przeniesienia w drodze decyzji administracyjnej uprawnień z licencji wynikających, ale tylko w ściśle określonych i to bardzo nielicznych przypadkach.
Skoro zatem skarżący wbrew zapisom ustawy o transporcie drogowym odstąpił licencję osobie trzeciej, to tym samym zgodnie z przepisami on pozostaje przewoźnikiem i on odpowiada za przejazd jego pojazdem na podstawie jego licencji o nacisku na oś przekraczającym dopuszczalne normy. Nie może zatem czynić organowi zarzutu, iż to jego uznał za stronę postępowania.
Sąd podzielił stanowisko organu co do niezasadności zarzutu o nieuczestniczeniu w postępowaniu administracyjnym strony.
Charakter sprawy, odbywającej się na przejściu granicznym w ruchu pojazdów tam znajdujących się uzasadnia szybkość postępowania, tym bardziej, iż w tych sprawach organ nie posiada swobody uznania, ponieważ zarówno wysokość kar, jak i normy dopuszczalne wynikają z przepisów ustawy.
Nadto należy zauważyć, iż spółka w przeciągu 7 dni otrzymała przedmiotową decyzję. Mogła więc wnieść odwołanie i to uczyniła, a zatem nie uszczuplono w żaden sposób jej praw, a kierowca kierujący jej pojazdem nie wnosił żadnych zastrzeżeń ani do sposobu przeprowadzenia kontroli ani jej wyników, co również miało odzwierciedlenie w protokole, który razem z decyzją stanowi całość orzeczenia w niniejszej sprawie
W ocenie Sądu nie zostały naruszone w niniejszej sprawie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik niniejszej sprawy, a tym samym brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wobec upoważnienia kognicyjnego sądów administracyjnych.
O powyższym orzeczono na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270).