Uzasadnienie
Uchwałą Nr XVIII/137/2004 z dnia [...] lutego 2004 r. Rada Miejska ustaliła zasady odpłatności za pobyt dziecka w przedszkolu. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Na powyższą uchwałę Rady Miejskiej K.W. i R.W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
Zarządzeniem z dnia 28 maja 2009 r. skarżący zostali wezwani do wykazania, że wykonanie zaskarżonej uchwały spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o przesłanki w nim wskazane.
Po wyznaczeniu w niniejszej sprawie terminu rozprawy, w związku z uchyleniem przez Radę Miejską w dniu [...] czerwca 2009 r. zaskarżonej uchwały, skarżący zostali wezwani przez Sąd do podania aktualnego stanowiska w sprawie oraz co do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
Na wezwanie Sądu skarżący podali, że szkoda spowodowana wykonaniem uchwały od 2004 roku polega na pobieraniu stałej – abonamentowej opłaty za przedszkole. Każdy rodzic dziecka uczęszczającego do przedszkola zmuszony był, pod rygorem usunięcia dziecka z przedszkola, do płacenia za oświatę przedszkolną, która w myśl przepisów ustawowych realizowana jest bezpłatnie. Syn skarżącego jako pierwsze dziecko w Polsce (według informacji Rzecznika Praw Dziecka) został skreślony z listy wychowanków przedszkola w miesiącu lutym z powodu niepłacenia opłaty stałej za okres 2 miesięcy. W okresie, w jakim uchwała obowiązuje, szkoda wyrządzona w stosunku do rodziców dzieci uczęszczających do przedszkoli może wynieść ok. 6 mln zł.
Zdaniem skarżącego trudną do wyliczenia jest również szkoda moralna. Stosowanie bowiem praktyki pobierania opłaty za oświatę odbiera uboższej warstwie społeczeństwa możliwość korzystania z przedszkoli. Dla wielu dzieci z biednych rodzin barierą może okazać się zapłata czesnego za przedszkole.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Po jej przekazaniu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu może on – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Z cytowanego wyżej przepisu wynika zatem, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie dotyczy przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Uchwała w sprawie odpłatności za pobyt dziecka w przedszkolu jest aktem prawa miejscowego, który wszedł w życie na skutek publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2004 r. Nr 10, poz. 175. Sąd nie posiada zatem kompetencji do wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonania tej uchwały.
Istotnym jest również fakt, iż Rada Miejska uchwałą Nr XLIX z dnia [...] czerwca 2009 r. uchyliła już zaskarżoną uchwałę. Zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego po opublikowaniu uchwały z dnia [...] czerwca 2009 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa.
Nawet gdyby istniała możliwość orzeczenia o wstrzymaniu wykonania aktu prawa miejscowego, który wszedł w życie, to i tak okoliczności podane przez skarżącego nie mogłyby stanowić podstawy uwzględnienia jego wniosku, bowiem celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest co do zasady zapobieganie możliwym przyszłym znacznym szkodom lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie niwelowanie ewentualnych szkód i negatywnych skutków już zaistniałych w przeszłości.
Nadto należy podkreślić, iż zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. ewentualne orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie termin rozprawy został już wyznaczony na dzień 30 lipca 2009 r.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.