Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Decyzją z dnia [...] marca 2006r. nr [...] Kierownik Działu Pomocy Środowiskowej Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił przyznania W.S. pomocy społecznej w formie mieszkania chronionego, opracowania indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności i zawarcia kontraktu socjalnego. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 3 ust. 4, art. 7 pkt 4, art. 8, art. 39 ust. 1- 2, art. 11 ust. 2, art. 53 ust.1., art. 106 ust. 1 i 3 i art. 107 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (DZ.U. Nr 64 poz. 593 z póż. zm.), zwaną dalej ustawą. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2006r. W.S. odmówił pracownikowi socjalnemu udzielenia informacji do wywiadu środowiskowego, przy czym zdarzenie takie miało miejsce po raz kolejny.
Dalej organ podał, że w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, do strony skierowanych zostało kolejno dziesięciu pracowników socjalnych, jednakże strona zgłaszając zastrzeżenia dotyczące pracowników socjalnych, konsekwentnie odmawiała udzielenia informacji.
Od decyzji organu I instancji W.S. wniósł odwołanie. W odwołaniu strona stwierdziła, że pracownik socjalny nie chce przeprowadzić z nim wywiadu środowiskowego, nie odnotowuje udzielanych mu informacji, nie uwzględnia przedkładanych mu na piśmie wyjaśnień i żądań, jak również nie przeprowadza postępowania dowodowego. Z tych względów – jak podaje odwołujący się - wnosi o zmianę pracownika socjalnego.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów strony organ II instancji stwierdził, że organowi odwoławczemu znana jest z urzędu sytuacja i postawa strony i dlatego odmowę przyznania świadczeń, jak i zawarcia kontraktu socjalnego uznaje za zasadną.
Str. 1.
Od decyzji organu II instancji W.S. wniósł skargę. W skardze skarżący przytoczył argumentację i zarzuty, które były podstawą odwołania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie, powołując się na treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwaną dalej p.p.s.a., należy stwierdzić, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż zarzuty skargi.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2006r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie pomocy społecznej w formie mieszkania chronionego, opracowania indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności oraz zawarcia kontraktu socjalnego. Decyzją z dnia [...] marca 2006r. organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanej pomocy. Odmowę przyznania wsparcia organ uzasadnił brakiem współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Organ administracyjny stwierdził, że skarżący dziesięciokrotnie domagał się zmiany pracowników socjalnych, jednakże do każdego z kolejnych pracowników socjalnych zgłaszał zastrzeżenia i żadnemu z pracowników nie udzielił wywiadu środowiskowego.
W odwołaniu od decyzji organu I Instancji, skarżący zakwestionował ustalenia organu I instancji, które były podstawą odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Organ odwoławczy, powołując się na znaną mu z urzędu sytuację oraz postawę skarżącego stwierdził, że odmowa przyznania świadczeń oraz zawarcia kontraktu socjalnego jest zasadna.
Str.2.
Decyzja organu II instancji wydana została z naruszeniem przepisów art. 7, 77 i 80 i 107 § 3 k.p.a.
Organ administracyjny rozpatrując sprawę ma obowiązek stać na straży praworządności oraz podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a).
Organ administracyjny II instancji, na skutek wniesionego przez stronę odwołania, ma obowiązek merytorycznego rozpatrzenia sprawy według stanu faktycznego i prawnego aktualnego na datę rozstrzygania prze ten organ. Organ odwoławczy nie tylko bada prawidłowość decyzji organu I instancji, lecz również ponownie rozstrzyga sprawę. Decyzja wydana przez organ II instancji winna spełniać wymogi formalne decyzji administracyjnej wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.
W zaskarżonej decyzji - powołując się na znane organowi z urzędu okoliczności, organ odwoławczy nie wskazał konkretnie jakie okoliczności faktyczne - dotyczące sytuacji i postawy skarżącego - legły u podstaw rozstrzygnięcia. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawiera uzasadnienia faktycznego sprawy, a przez to nosi cechy dowolności. Należy zwrócić uwagę, że również zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, aby zachodziły okoliczności na które powołuje się organ II instancji, tj. aby sytuacja i postawa skarżącego, uzasadniały wydanie rozstrzygnięcia tej treści. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji stwierdził, że skarżący formułuje bezpodstawne zarzuty w stosunku do pracowników socjalnych, w wyniku czego - w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego - do skarżącego skierowanych zostało dziesięciu pracowników socjalnych, jednakże okoliczności te nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.
W aktach sprawy znajduje się jedynie protokół z dnia [...] lutego 2006r., z którego wynika że skarżący odmówił przeprowadzenia z nim wywiadu, jednocześnie w protokole tym znajduje się zapis skarżącego, w którym zaprzecza on stwierdzeniom pracownika socjalnego i podaje, że domaga się przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Materiał dowodowy w tym kształcie i w takim zakresie stał się podstawą odmowy przyznania pomocy na podstawie art. Str. 3.
Sygn. akt II SA/Go 292/06 11 ust 2 ustawy o pomocy społecznej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest kompletny. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji organ odwoławczy winien ustalić, czy organ administracyjny pierwszej instancji zgromadził całokształt materiału dowodowego i właściwie ocenił zebrane w sprawie dowodowy. Dlatego, w rozpatrywanej sprawie, organ II instancji winien rozważyć czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające uzupełnienie materiału dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a., a w wypadku stwierdzenia że uzupełnienie materiału dowodowego będzie wymagało przeprowadzenia postępowania w szerszym zakresie winien uchylić decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przesłanki rozstrzygnięcia winny zawsze znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
Zaskarżona decyzja powyższych wymogów nie spełnia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1"c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił decyzję organu II instancji. W ocenie Sądu stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, 205 oraz § 14 ust.2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Str.4