Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r. oddalił skargę J.Ś. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia składek na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego.
3 lipca 2013 r. do tut. sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubentem, którego miesięczny dochód wynosi 300,46 zł. Skarżąca wskazała, że posiada liczne zobowiązania publicznoprawne i prywatnoprawne.
W uzupełnieniu złożonego wniosku J.Ś. przedstawiła opłaty związane z użytkowaniem wynajmowanego lokalu (czynsz – 400 zł, abonament za telewizję i internet – 1197 zł, gaz-65 zł) oraz przedłożyła dokumenty potwierdzające zobowiązania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., Nr 270 – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Należy zauważyć, że skarżąca z mocy ustawy jest zwolniona od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.).
Przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 p.p.s.a.).
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
Analiza sytuacji materialnej J.Ś. uzasadnia wniosek, że została spełniona ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Zważyć bowiem trzeba, że z wynagrodzenia skarżącej prowadzona jest egzekucja i po potraceniu wynosi 1.006,19 zł (netto). Z przedłożonych dokumentów wynika również, że skarżąca posiada liczne zobowiązania z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (11.465 zł) a także wobec BANK [...] (61.635,56 zł – stan na dzień [...] maja 2013 r.). J.Ś. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubentem, który posiada niewielki dochód (300,46 zł miesięcznie). Z treści formularza PPF wynika, że skarżąca nie posiada oszczędności.
Powyższe okoliczności uzasadniają tezę, że skarżąca nie posiada możliwości poczynienia wydatków nie służących bieżącemu – koniecznemu utrzymaniu.
Z powyższych względów uznano, że wniosek J.Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego na podstawie art. art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a został on uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.