Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 20 maja 2009 r. odrzucił skargę A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Dnia 22 czerwca 2009 r. do sądu wpłynął wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. A.S. podał, że do dnia [...] maja 2009 r. otrzymywał rentę, a obecnie jako pracownik gospodarczy uzyskuje dochód w wysokości 319 zł. Skarżący wskazał, że posiada na utrzymaniu dwójkę dzieci, która nie pracuje. Nadto oświadczył, że nie posiada oszczędności ani wartościowych rzeczy ruchomych.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Należy podnieść, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
Analiza sytuacji materialnej A.S. prowadzi do wniosku, że poniesienie kosztów sądowych przekracza jego możliwości majątkowe. Należy wskazać, iż skarżący osiąga bardzo niewielki dochód (319 zł), posiada na utrzymaniu dwójkę dzieci. Skarżący nie posiada oszczędności ani wartościowych rzeczy ruchomych. Nie występują w sprawie okoliczności mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącego w powyższym zakresie. Reasumując należy stwierdzić, iż A.S. wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.