Uzasadnienie
Rada Gminy działając na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. 2016. poz.250, dalej jako u.c.p.g.) po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, w dniu 27 września 2016 r. podjęła uchwalę Nr XXII.131.2016 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy.
Pismem z dnia [...] maja 2020 r. Prokurator Rejonowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą uchwałę Rady Gminy z dnia 27 września 2016 r. Nr XXII.131.2016 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy.
Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił istotne naruszenie prawa materialnego poprzez przekroczenie delegacji ustawowej, w szczególności przepisów:
- I. art. 4 u.c.p.g. poprzez nie wskazanie w treści uchwały obowiązków wynikających z poszczególnych przepisów wymagań w zakresie:
- a) utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia (art. 4 ust. 2 pkt 2a)
- b) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego (art. 4 ust. 2 pkt 2a)
- c) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami (art. 4 ust. 2 pkt 5), a przez to naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. O ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (DZ.U. z 2017 r. poz. 1523),
- II. naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na treść uchwały poprzez jej podjęcie w warunkach niedostosowania regulaminu do wojewódzkiego planu gospodarki odpadami w terminie 6 miesięcy od dnia uchwalenia Uchwałą nr XXX/280/12 Sejmiku Województwa z 10 września 2012 r. W sprawie przyjęcia planu gospodarki odpadami Województwa [...] na lata 2020 – 2017 z perspektywą do 2020 roku.
Mając na uwadze powyższe zarzuty Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
Odnosząc się do zarzutów skargi Wójt Gminy uznał skargę za bezzasadną i wniósł o jej oddalenie.
Pismem procesowym z dnia [...] września 2020 r. Prokurator Okręgowy zmodyfikował treść wniesionej w tej sprawie skargi w ten sposób, że cofnął zarzuty opisane w pkt I ppkt 2 lit. a) do c) oraz w pkt II i w tej części, na zasadzie art. 161 § 1 p.p.s.a., wniósł o umorzenie postępowania, nadto zaskarżył uchwałę w części dotyczącej § 3 i § 25 i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w tej części.
Skarżący podniósł, że Rada Gminy przekroczyła upoważnienie ustawowe zawarte w art. 4 ust. 2 pkt 1a) u.c.p.g. formułując w § 3 zaskarżonej uchwały obowiązek właścicieli nieruchomości dotyczący selektywnego zbierania jedenastu rodzajów odpadów komunalnych. Z zapisu tego można wywieżć wniosek, że selektywne zbieranie odpadów komunalnych dotyczy wszystkich nieruchomości, na których one powstają. Skarżący wskazał, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 2a u.c.p.g. regulamin może wprowadzić obowiązek selektywnego zbierania odpadów i odbierania odpadów innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1 lit.a). Nie mniej jednak w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, zgodnie z art. 6m u.c.p.g., właściciel nieruchomości był zobowiązany złożyć do wójta (burmistrza, prezydenta miasta) deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami. Ustawa pozwalała na stosowanie korzystniejszej stawki za odpady segregowane w celu promocji segregacji odpadów.
Dopiero zmiana legislacyjna dokonana ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie u.c.p.g. oraz niektórych innych ustaw (DZ.U. z 2019 r. poz. 1579) w art. 1 pkt 6 lit. a tiret drugi w art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. nałożyła wprost na właścicieli wszystkich nieruchomości obowiązek selektywnego zbierania odpadów. Podobnie zmianie uległ art. 6k ust. 3 u.c.p.g. W świetle uregulowań obowiązujący w dacie podjęcia uchwały rada gminy mogła regulować wymagania, zasady, zakres selektywnego zbierania odpadów, o tyle stanowiąc w § 3, że selektywne zbieranie odpadów dotyczy wszystkich nieruchomości, na których powstają, rada przekroczyła delegację ustawową.
W § 25 Rada nałożyła na właścicieli nieruchomości obowiązek uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Zatem w sposób nieuprawniony uregulowano kwestie objęte zapisami ustawy tj. art. 4 ust. 2 pkt 1 lit b) oraz art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. Na właścicielu nieruchomości z mocy ustawy spoczywa obowiązek w zakresie uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości. Ponadto regulując obowiązki właściciela nieruchomości Rada dokonała nieuprawnionej modyfikacji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. poprzez jego rozszerzenie o wszystkie części nieruchomości służące do użytku publicznego. Tymczasem na mocy ustawy wprowadzono obowiązek właścicieli nieruchomości uprzątnięcia wzdłuż chodników błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń jedynie w odniesieniu do chodników stanowiących wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego, położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości i to wyłącznie w sytuacji, gdy na takim chodniku dopuszczony jest płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych.
Uzasadniając cofnięcie skargi Prokurator wskazał, że w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały nie obowiązywał przepis art. 4 ust. 2 ppkt 2a u.p.c.g. w brzmieniu wskazanym w zarzucie, nadto kwestie podniesione w zarzutach uregulowane zostały w § 6 i § 29 uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego.
Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała Rady Gminy Nr XXII.131.2016 z dnia 27 września 2016 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy.
Wprowadzając sankcję nieważności uchwały jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które skutkują stwierdzeniem nieważności tego rodzaju aktu prawnego. Przyjmuje się, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 18 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875, dalej jako u.s.g.), zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminy obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały rady gminy.
Do nich należy naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje oraz podstawę prawną podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – przez wadliwą ich wykładnię, oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97). Rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie podkreśla się, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowiło przepis powszechnie obowiązujący. W sytuacji, gdy w jednym akcie prawnym następuje pomieszanie materii ustawowej i tej, którą winien normować regulamin w granicach ustanowionego upoważnienia ustawowego, dochodzi do obniżenia rangi przepisów ustawowych do rangi przepisów prawa miejscowego.
Ponadto porządek prawny jest naruszony poprzez modyfikację przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por. wyrok NSA II GSK 2114/11).
Powszechnie uznawane zasady postępowania legislacyjnego zawarte zostały w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w rozporządzeniu będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować jako naruszenie prawa istotne. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (dalej: "TK") mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np. postanowienie TK z 27 kwietnia 2004 r., P 16/03; OTK-A 2004/4/36), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51).
Jednym ze wspomnianych "rudymentarnych kanonów" tworzenia prawa jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 115 w zw. z § 143 rozporządzenia, w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Podobnie zakotwiczona w art. 94 Konstytucji jest dyrektywa wynikająca z art. 118 w zw. z § 143 rozporządzenia, w świetle której w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2010, s. 633). Takie powtórzenie jest, co do zasady, zabiegiem niedopuszczalnym, traktowanym w dominującym nurcie orzecznictwa sądów administracyjnych i TK jako rażące naruszenie prawa (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 431/11, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl w skrócie: CBOSA).
Jedynie w drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, za dopuszczalne można uznać powtarzanie w aktach praw miejscowego, takich zwłaszcza jak statuty czy regulaminy, innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska (w:) S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 35 i 241).
W orzecznictwie przyjmuje się, że naruszenie zasad techniki prawodawczej jednoznaczne z istotnym naruszeniem prawa występuje m.in. wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami) ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego (por. wyr. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z 27 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 688/09, CBOSA).
Kontrola legalności zaskarżonego aktu wykazała że skarga, zmodyfikowana pismem procesowym skarżącego z dnia [...] września 2020 r., jest zasada albowiem zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza prawo.
Delegację ustawową dla podjęcia zaskarżonej uchwały stanowi art. 4 ust. 1 u.c.p.g. Przepis ten upoważnia radę gminy do uchwalenia, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 powołanej ustawy.
Przyznane radzie gminy kompetencje do uchwalenia przedmiotowego regulaminu ograniczone zostały do ustalenia w tymże regulaminie jedynie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy i w zakresie ściśle określonym w ustawie. Jeżeli katalog spraw, w zakresie których ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia szczegółowych zasad postępowania, jest zamknięty, to organ ten może dokonywać regulacji prawnych tylko w takim zakresie, w jakim został do tego upoważniony. Elementy wskazane w wymienionym przepisie art. 4 ust. 2u.c.p.g., mają charakter wyczerpujący, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., II OSK 2012/12). Przepis art. 4 ust. 2 ustawy nie daje radzie gminy prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, jak również nie pozwala na podejmowanie regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej.
Poza tym należy mieć na uwadze, że wymienione w art. 4 ust. 2 ustawy elementy regulaminu utrzymania czystości i porządku mają charakter obligatoryjny. Uchwalając regulamin rada gminy winna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie zagadnień. Określając zakres owych zagadnień ustawodawca nie posłużył się bowiem sformułowaniem "w szczególności", "może określić", lecz użył pojęcia "regulamin określa" co należy rozumieć w ten sposób, że z jednej strony wyliczenie zamieszczone w art. 4 ust. 2 ma charakter wyczerpujący, co oznacza, że w uchwale radzie gminy nie wolno zamieszczać postanowień, które wykraczałyby poza treść art. 4 ust. 2, a z drugiej strony w uchwale muszą znaleźć się postanowienia odnoszące do wszystkich punktów art. 4 ust. 2 (wyrok NSA z dnia 9 września 2014 r., II OSK 654/14; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., II OSK 2012/12; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 lipca 2014 r., II SA/Gl 465/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2013 r., IV/SA/Po 748/13; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2013 r., II SA/Sz 238/13, Wojciech Radecki, Komentarz do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku gminy).
Zasadny okazał się zarzut dotyczący regulacji zawartej w § 3 uchwały, zgodnie z którym właściciel nieruchomości, na której powstają odpady komunalne obowiązany jest do selektywnego zbierania wymienionych frakcji odpadów komunalnych. Rację ma Prokurator podnosząc, że z zapisu tego można wywieść wniosek o tym, iż selektywne zbieranie odpadów komunalnych dotyczy wszystkich nieruchomości (a tym samym ich właścicieli), na których one powstają. Należy zauważyć, że z dniem [...] lutego 2015 r. zmieniono treść art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., który otrzymał brzmienie: "Właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie i przepisach wydanych na podstawie art. 4a". W art. 4a zawarto delegację do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów oraz kiedy wymóg selektywnego zbierania uważa się za spełniony, a także odpadów komunalnych podlegających obowiązkowi selektywnego zbierania spośród wskazanych w art. 3b ust. 1 i art. 3c ust.
1. W art. 4 ustawy dodano także ust. 2a, zgodnie z którym regulamin może wprowadzić obowiązek selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1 lit. a. Niemniej jednak, według stanu prawnego obowiązującego w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały, właściciel nieruchomości był zobowiązany złożyć do wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ustawy). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy, selektywne zbieranie odpadów komunalnych ustanawiają gminy, co oznacza, że to na gminach spoczywa obowiązek zorganizowania takiego selektywnego zbierania i stworzenia niezbędnych do tego warunków. Jednak o tym, czy odpady będą zbierane w sposób selektywny czy też nie, decydował na zasadzie dobrowolności właściciel nieruchomości, który z racji takiego wyboru nie mógł ponosić negatywnych konsekwencji. Przekładało się to na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bowiem stawki opłat w przypadku, gdy odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny, były niższe (art. 6k ust. 3 ustawy). Ustawa pozwalała na stosowanie korzystniejszej, niższej stawki za odpady segregowane w celu promowania segregacji. Nie można jednak z tych zapisów ustawowych, dotyczących różnicowania stawki opłat, wnioskować, że na mieszkańców nakładało się obowiązek tylko i wyłącznie segregowania odpadów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 czerwca 2019 r., II SA/Bd 1433/18, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2018 r., VIII SA/Wa 705/18). Świadczy o tym także fakt zmiany legislacyjnej dokonanej ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1579), mocą której w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy nałożono wprost na właścicieli nieruchomości obowiązek selektywnego zbierania odpadów. Podobnie zmianie uległ art. 6k ust. 3 ustawy, w którym mowa jest obecnie o niewypełnianiu przez właściciela obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny (do czasu zmiany przedmiotowy fragment przepisu brzmiał: "(...) jeżeli odpady komunalne nie są w sposób selektywny zbierane i odbierane (...)"). O ile zatem w świetle uregulowań obowiązujących na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały rada gminy mogła uregulować wymagania, zasady i zakres selektywnego zbierania odpadów, o tyle stanowiąc o tym, że selektywne zbieranie odpadów dotyczy wszystkich nieruchomości, na których powstają, przekroczyła delegację ustawową.
Sąd uwzględnił także zarzut skargi dotyczący § 25 uchwały, który nakłada na właściciela nieruchomości obowiązek uprzątnięcia wzdłuż chodników błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały upoważnił bowiem radę gminy jedynie do określenia wymagań w zakresie utrzymania porządku i czystości na terenie nieruchomości obejmujących uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego.
Należy przychylić się do stanowiska Prokuratora, że w tym kontekście nałożenie przewidzianych w § 25 zaskarżonej uchwały obowiązków wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego. Trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości; właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych. W odróżnieniu od przepisu art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., delegacja zawarta w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy dotyczy jedynie nieruchomości danego właściciela (w części służącej do użytku publicznego), a już nie położonego wzdłuż takiej nieruchomości chodnika.
W kwestii zaś usuwania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych "wzdłuż nieruchomości" wypowiada się art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy, a nie art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy nie reguluje więc kwestii powierzonych do uregulowania przez ustawodawcę radzie gminy, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b, tj. zachowania czystości i porządku na terenie nieruchomości danego właściciela, ale dotyczy obowiązków właściciela nieruchomości odnośnie terenu leżącego poza jego nieruchomością, tj. chodnika położonego wzdłuż nieruchomości, co oznacza, że w zakresie tego obowiązku brak jest podstaw do jego powtarzania w regulaminie (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 sierpnia 2019 r., IV SA/Po 365/19, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 września 2019 r., II SA/Bd 506/19, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2019 r., II SA/Gd/80/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2016 r., IV SA/Po 1060/15).
Zapis § 25 zaskarżonej uchwały może świadczyć o tym, że uchwałodawca lokalny wkroczył w materię uregulowaną w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy, dodatkowo przy pominięciu zapisu, że za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości, oraz że właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych. Ponadto przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy zezwala radzie gminy na szczegółowe określenie zasad uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego i nie wprowadza wymogu aby ta nieruchomość położona była wzdłuż chodnika (por. też wyrok WSA w Kielcach z dnia 27 lipca 2015 r., II SA/Ke 572/15). Zapisy tego paragrafu świadczą, że uchwałodawca wkroczył w materię uregulowaną w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy.
Mówiąc o obowiązku uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego nie określił natomiast zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy wymagań w tym zakresie. Zaskarżona uchwała nie zawiera więc w tym zakresie obligatoryjnych uregulowań.
W pozostałym zakresie pismem z dnia [...] września 2020 r. skarżący cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl art. 161 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Sąd uznał, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne, bowiem nie zmierza ono do obejścia prawa i spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności przepisów § 3 i § 25 zaskarżonej uchwały oraz na podstawie art. 161 §1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe w pozostałym zakresie.