Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na czasowe zajęcie części nieruchomości gruntowej położonej w [...], oznaczonej obecnie numerami ewidencyjnymi działek: [...] o pow. 4.582 m2, stanowiącej własność D. i W.B..
Powyższa decyzja wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego doręczona została W.B. w dniu 7 lutego 2012 r. W tym samym dniu W.B. odebrał również przedmiotową decyzję za swoją żonę – D.B. jako dorosły domownik.
W dniu 12 marca 2012r. (data przyjęcia do organu) D.B. i W.B. wnieśli za pośrednictwem Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na wskazaną we wstępie decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 kwietnia 2012 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, poprzez podpisanie skargi przez D.B. bądź też przesłanie pełnomocnictwa udzielonego przez D.B. – W.B. do występowania w jej imieniu w niniejszym postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi
Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącym w dniu 8 i 14 maja 2012 r. (k. 13 i 15 akt sprawy). W dniu 15 maja 2012 r. do Sądu wpłynęła podpisana przez oboje skarżących przedmiotowa skarga z dnia [...] marca 2012 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi Sąd jest zobowiązany do sprawdzenia wszystkich jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi.
W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest zatem dochowanie przez wnoszącego skargę trzydziestodniowego terminu, liczonego od dnia odbioru kwestionowanego aktu administracyjnego (decyzji lub postanowienia). Termin ten jest terminem ustawowym, który nie może być wydłużany, ani skracany. W myśl art. 85 p.p.s.a czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę (w tym przypadku wniesienie skargi) po upływie terminu jest bezskuteczna, chyba że na skutek złożonego przez stronę wniosku, który uznany zostanie za zasadny, Sąd orzeknie o przywróceniu terminu do wniesienia skargi.
Z ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie wynika, iż W.B. zaskarżoną decyzję odebrał osobiście w dniu 7 lutego 2012 r. W tym samym dniu jako dorosły domownik odebrał również decyzję adresowaną do jego żony D.B.. Zgodnie z art. 43 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Należy więc przyjąć, że decyzja organu II instancji została skutecznie doręczona skarżącym w dniu 7 lutego 2012 r., zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał skarżącym w dniu 8 marca 2012 r. Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 12 marca 2012 r., a więc z uchybieniem terminu ustawowego i jako taka podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.