Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. II SA/Go 659/13 oddalił skargę G.D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Od wyroku tego nie została wywiedziona skarga kasacyjna, w konsekwencji czego powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 23 stycznia 2014 roku.
G.D. w piśmie, złożonym w placówce pocztowej w dniu 14 stycznia 2015 roku, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 4 grudnia 2013 roku w sprawie II SA/Go 659/13. Skarżący wskazał, że o podstawach wznowienia dowiedział się w dniu 7 i 8 listopada 2014 roku.
Jako podstawę uzasadniającą wznowienie postępowania skarżący wskazał przepis art. 273 § 1 pkt 1 oraz 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.). Jako podstawę faktyczną skargi G.D. wskazał błędne określenie w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 roku nr [...], adresu skarżącego jako [...], podczas gdy faktycznie zamieszkiwał przy ul. [...]. Skutkiem tego powyższa decyzja nie została doręczona stronie.
Skarżący zarzucił organom I i II instancji, zatem Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, wprowadzenie w błąd Sądu orzekającego w wyżej wymienionej sprawie albowiem decyzja organu pierwszej instancji nie została doręczona G.D. jako stronie, lecz jako pełnomocnikowi M.S.H., tym samym naruszony został przepis art. 109 § 1 k.p.a. Tymczasem skarżący nie był faktycznie pełnomocnikiem w rozumieniu art. 33 k.p.a., ponieważ nie zostało jemu udzielone pełnomocnictwo do działania w imieniu M.S.H. w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w sprawie zakończonej decyzją nr [...]. Zdaniem skarżącego fakt wadliwego (braku) doręczenia dla G.D. i M.H. implikował sytuację, że decyzja nr [...] nie stała się ostateczna i jeśliby doszło do prawidłowego jej doręczenia możliwe byłoby skuteczne odwołanie od niej.
Niezależnie od tego skarżący podniósł, że przepisy kpa nie przewidują zbiorowego doręczania decyzji, bowiem doręczenie jest skuteczne, tylko gdy decyzję doręcza się każdej stronie postępowania indywidualnie, na poparcie czego przywołał wyrok sądu administracyjnego.
Nadto skarżący zarzucił, że wymieniona wyżej decyzja nie została jemu doręczona indywidualnie, lecz jedynie jako pełnomocnikowi M.H..
Powyższą skargę G.D. uzupełnił pismami z dnia [...] stycznia, [...] stycznia, [...] lutego, [...] lutego, [...] marca 2015 roku. W szczególności wskazał, że o nowych faktach, będących podstawą skargi o wznowienie postępowania, dowiedział się w dniu [...] listopada 2014 roku po oględzinach akt w PINB oraz po dokładnej analizie wszystkich posiadanych dokumentów w tej sprawie w dniu [...] grudnia 2014 roku. Podniósł, że pełnomocnictwo od M.H. otrzymał dopiero dnia 5 grudnia 2012 roku. Nadto wskazał, że w aktach dotyczących postępowania administracyjnego brak dokumentów dotyczących skutecznych doręczeń dla G.D., M.H. oraz Z.D.. Skarżacy stwierdził, iż skuteczne doręczenie decyzji nr [...] zostało dokonane dopiero w dniu 20 maja 2013 roku.
W piśmie z dnia [...] lutego 2015 roku skarżący powołując się na przepis art.156 § 1 pkt 4 k.p.a. domagał się nie tylko, po wznowieniu postępowania w sprawie II SA 659/13, zmiany wyroku, ale również unieważnienia decyzji PINB nr [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 roku skarżący zawarł wniosek o zawieszenie postępowania sądowego, zaś jeżeli Sąd nie przychyli się do zawieszenia postępowania, w takim przypadku oświadczył, że cofa wniosek o wznowienie sprawy.
Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 roku Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Odnosząc się do złożonego przez skarżącego oświadczenia o cofnięciu skargi podnieść na wstępie należy, że zgodnie z dyspozycją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, zaś cofnięcie skargi wiąże sąd. W piśmiennictwie podkreśla się, iż przywołany przepis statuuje zasadę dyspozycyjności, która przejawia za przyznaniem stronom postępowania sądowego uprawnienia do rozporządzania przedmiotem tego postępowania oraz rozporządzania uprawnieniami procesowymi. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi, skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej (zob. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009,s. 372-373).
Należy przy tym zaznaczyć, że zgodnie ze zdaniem trzecim przepisu art. 60 p.p.s.a., sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wówczas to, w sposób nie budzący wątpliwości, winny zostać przez sąd wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania w tej kwestii stanowiskiem skarżącego i w konsekwencji rozpoznania skargi wbrew jego woli, wyrażonej w złożonym oświadczeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2007 roku, sygn.. akt l OSK 3/07) Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały okoliczności, które wyłączałyby skuteczność cofnięcia skargi w świetle art. 60 zd. 3 p.p.s.a., jako że w sprawie nie istnieje niebezpieczeństwo, iż cofnięcie skargi służyć ma obejściu prawa, zaś wola skarżącego - jako dysponenta skargi - pozostaje dla Sądu wiążąca.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, cofnięcie przez G.D. skargi o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Go 31/15 Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. należy uznać za skuteczne, co zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi obligatoryjną przesłankę umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych racji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o umorzeniu postępowania.
O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..