Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez D.M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawo jazdy kat. B na okres 3 miesięcy od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] lutego 2020 r.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
W dniu 8 listopada 2019 r. do Starosty wpłynęło zawiadomienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. - o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) od Komendanta Miejskiego Policji, z którego wynikało, iż w dniu [...] listopada 2019 r. w miejscowości [...] D.M. kierując pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Jednocześnie prawo jazdy kat. B wyżej wymienionego zostało również zatrzymane na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm. dalej p.r.d.) i przekazane Staroście.
W związku z powyższym Starosta wszczął postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Zawiadomienie w tym przedmiocie zostało prawidłowo doręczone stronie w dniu 14 listopada 2019 r.
W dniu 18 listopada 2019 r. do organu I instancji wpłynął wniosek strony o umorzenie przedmiotowego postępowania lub o jego zawieszenia. Strona wnosiła o umorzenie, gdyż jak wskazuje zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks kamy i niektórych innych ustaw organ, który wyda prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadomi o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Zgodnie ze stanowiskiem strony, jedynie po rozstrzygnięciu winy za wykroczenie w formie orzeczenia sądu lub prawomocnego mandatu starosta ma podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W przedmiotowym przypadku D.M. nie przyjął mandatu związanego z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a) p.r.d. oraz, jak wskazuje we wniosku, nie przekroczył prędkości o 50 km/h w stosunku do dopuszczalnej. Tym samym nie został ukarany w świetle przepisu art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a) p.r.d.
Natomiast w dniu 25 listopada 2019 r. do Starosty wpłynął wniosek D.M. o przeprowadzenie dowodu z materiału wideo zarejestrowanego jako dowód dostępny na Komendzie Miejskiej Policji - Wydział Ruchu Drogowego. W przedmiotowym wniosku strona wniosła w szczególności o sprawdzenie jakości materiału dowodowego posiadanego przez policję, tj. czy długość materiału wideo jest zgodna z wytycznymi pomiaru, czy zachowana została ta sama odległość między pojazdami na początku i na końcu odcinka pomiarowego. Ponadto o uwzględnienie informacji, że użyty rejestrator przez Policję, tj. Videorapid 2A rejestrując domniemane wykroczenie rejestruje prędkość radiowozu policyjnego, a nie jakiegokolwiek innego samochodu. Strona prosiła również o powołanie biegłego, który ustali informacje na temat maksymalnego błędu pomiarowego co do prędkości pojazdu.
Nadto strona zwróciła uwagę, że zmiana opon w radiowozie z letnich na zimowe i odwrotnie ma wpływ na dokładność dokonywanych pomiarów i w każdym takim przypadku należy przeprowadzić kalibrację i legalizację urządzenia rejestrującego.
W dniu [...] listopada 2019 r. Starosta, na podstawie art. 78 § 1 k.p.a. wydał postanowienie o odmowie przeprowadzenia przedmiotowego dowodu. W ocenie organu wskazane przez stronę okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Mogą stanowić znaczenie dla odrębnego postępowania prowadzonego przez właściwy sąd karny, nie zaś w postępowaniu administracyjnym.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2019r. Starosta powołując się na art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1c) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm., dalej jako u.k.p.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł w przedmiocie zatrzymania D.M. prawa jazdy kat. B o nr [...], nr druku [...] wydanego [...] maja 2009r. przez Starostę na okres 3 miesięcy od dnia [...] listopada 2019r. do dnia [...] lutego 2020r.
W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania organ stwierdził, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Podkreślił, że podstawę podjęcia takiej decyzji może stanowić nadesłana przez Policję informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2019r., sygn. akt I OPS 3/18 stwierdził również, że prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowany nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w przedmiocie zatrzymania prawda jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Uchwała ta jest na mocy art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dale jako p.p.s.a.) wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego i kształtuje orzecznictwo organów administracji publicznej.
W związku z powyższym organ uznał, iż wniosek strony z dnia [...] listopada 2019 r. o umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. nie może zostać uwzględniony.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył D.M. wnosząc o jej uchylenie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem na okres trzech miesięcy, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczy dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Zgodnie natomiast z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541), podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a) p.r.d. Decyzje wydawane przez starostę na podstawie ww. przepisu mają charakter tzw. decyzji związanych, co oznacza, że po otrzymaniu zawiadomienia Policji o popełnieniu wykroczenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, starosta ma obowiązek wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy i nie ma możliwości orzeczenia w inny sposób.
Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi zatem własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, a z mocy woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu przez Policję informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a) p.r.d. Stwierdzenie przez właściwy organ Policji przekroczenia prędkości na obszarze zabudowanym o ponad 50km/h zobowiązuje organ pierwszej instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy stosownie do treści przywołanego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Przepis ten jednoznacznie przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wyżej wymieniona informacja. W dalszej części rozważań Kolegium za organem I instancji powołało się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2019r.
I OPS 3/18 (w składzie 7 sędziów), w której wskazano, iż podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Przemawia za tym nie tylko literalne brzmienie art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o zmianie k.k., ale także wykładnia celowościowa i funkcjonalna przepisów u.k.p. Zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli później zostanie ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, albowiem wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję.
Prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, nie stanowi również zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Zatrzymanie prawa jazdy w przypadku naruszenia zakazu administracyjnego ograniczającego prędkość poruszania się pojazdem mechanicznym na obszarze zabudowanym realizuje cel prewencyjno-ochronny i zabezpieczający. Instytucja zatrzymania prawa jazdy jest instrumentem, który w założeniu ustawodawcy ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przez to przyczyniać się do ochrony życia i zdrowia jego uczestników.
W ocenie Kolegium podniesione przez stronę w odwołaniu zarzuty należy w całości uznać za bezzasadne. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z kodeksu postępowania administracyjnego. Organ nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, bowiem organ I instancji dysponując zawiadomieniem policji zobowiązany był wydać sporne orzeczenie.
Skargę na powyższą decyzję złożył D.M. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W szczególności organy prowadząc postępowanie wyjaśniające w sprawie oparły się tylko na informacji udzielonej przez Policję, w której stwierdzono, że skarżący w dniu [...] listopada 2019 r. przekroczył dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym o 50 km/h. Skarżący kwestionował powyższy pomiar prędkości, który jego zdaniem został wykonany video rejestratorem nie posiadającym aktualnej legalizacji. Nie uwzględniono, że po dokonaniu wymiany opon nie wykonano wymaganej ponownej kalibracji urządzenia co miało niewątpliwie wpływ na prawidłowość wykonanych pomiarów prędkości. Tym samym dokument w oparciu, o który organ wydał zaskarżoną decyzję, zawierał w sobie wady prawne, albowiem opiera się o pomiar urządzenia nie posiadającego wymaganej legalizacji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istotę sprawy stanowi kwestia, czy w podjętych rozstrzygnięciach organy w sposób zgodny z prawem orzekły o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy z uwagi na przekroczenie prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
W sprawie poza sporem pozostaje, że w dniu 8 listopada 2019 r. do Starosty wpłynęła informacja z Komendy Miejskiej Policji z dnia [...] listopada 2019 r. o zatrzymaniu skarżącemu na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit.a) p.r.d. prawa jazdy z powodu przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
Okoliczność ta, zdaniem Sądu, zobowiązywała Starostę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy oraz do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. stanowi bowiem, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy, określa art. 102 ust. 1c u.k.p., stanowiąc, że decyzję w powyższym przedmiocie wydaje się na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 p.r.d. Przy czym w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem.
Podstawą wydania decyzji w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3 (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw). Wskazać też należy, że przepis art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a p.r.d. stanowi, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Nie dotyczy to jedynie sytuacji, gdy ww. czyn został popełniony w sytuacji działania w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, o której mowa w art. 135 ust. 1aa p.r.d.
Stosownie do art. 136 ust. 1 p.r.d. zatrzymane prawo jazdy, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. c), Policja przekazuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni, według właściwości, sądowi uprawnionemu do rozpoznania sprawy o wykroczenie, prokuratorowi lub staroście.
Z treści powołanych wyżej przepisów wynika po pierwsze, że to organ administracji (starosta) wszczyna, prowadzi postępowanie administracyjne i wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, która ma charakter obligatoryjny i związany, po drugie że przesłanką do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy przez organ administracji jest przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a po trzecie, że podstawą jej wydania jest informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. lub prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie.
Biorąc pod uwagę przedmiot zarzutów skarżącego, należy podkreślić, że ustawodawca jasno sprecyzował w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości na terenie zabudowanym o 50 km/h. Wśród tych źródeł wskazał obok prawomocnego rozstrzygnięcia za naruszenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, także informację o ujawnieniu popełnienia tego naruszenia udzieloną przez podmiot, który ujawnił naruszenie.
Tym samym, z woli ustawodawcy wyrażonej wprost i jednoznacznie w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, jedyną i wyłączną podstawę, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy może stanowić wymieniona informacja, także w sytuacji gdy kierujący pojazdem kwestionuje, że dopuścił się popełnienia przypisanego mu naruszenia prawa. Zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest sankcją administracyjną o charakterze prewencyjnym, ochronnym i zabezpieczającym. Instytucja zatrzymania prawa jazdy jest instrumentem, który w założeniu ustawodawcy ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przez to przyczyniać się do ochrony życia i zdrowia jego uczestników. Skuteczność realizowania celu prewencyjno-ochronnego sankcji administracyjnej w postaci czasowego zatrzymania prawa jazdy ustawodawca zapewnił poprzez obligatoryjność i natychmiastowość jej zastosowania, aby oddziaływać odstraszająco na kierujących pojazdami i zniechęcić ich do nadmiernego przekraczania prędkości na obszarze zabudowanym.
Realizacji powyższego celu służy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Wniosek zatem, że podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu przedmiotowego naruszenia, można wyprowadzić nie tylko z literalnego brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, ale także w oparciu o uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. I OPS 3/18, z której wynika, że "podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zmieniającej może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym".
W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał również, że "decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest decyzją związaną. Rozstrzygnięcie to oraz jego zakres nie zostały pozostawione uznaniu organu. Zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest sankcją administracyjną o charakterze prewencyjnym (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., K 24/15, OTK-A 2016/77)".
Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA.
Stanowisko wynikające z przytoczonej uchwały, rozstrzygającej dotychczasowe rozbieżności w orzecznictwie, pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że w rozpatrywanym przypadku wystarczającą podstawą wydania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, była informacja Policji o zaistniałym naruszeniu, polegającym na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a organy nie były zobligowane do prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego - jak podnosił to skarżący.
W konsekwencji powyższego, wskazać należy, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h, ale z mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a p.r.d. Tym samym organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
Dlatego też za bezskuteczne i bezzasadne należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące okoliczności niewyjaśnienia podnoszonych w odwołaniu przez stronę zastrzeżeń co do prawidłowości zapisów rejestratora.
Podobnie należało ocenić podnoszony przez skarżącego w toku postępowania przed organami zarzut niezbadania, czy jego zachowanie tj. przekroczenie prędkości na terenie zabudowanym o 50 km/h mogło być uznane za działanie w stanie wyższej konieczności.
Rację ma organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie nie wykazano w żaden sposób istnienia stanu wyższej konieczności. Niewystarczające jest gołosłowne powoływanie się na ten stan, bez jakiegokolwiek wykazania, że stan taki rzeczywiście zaistniał. Bez wątpliwości należy zatem stwierdzić, iż doszło do ujawnienia czynu polegającego na przekroczeniu prędkości w obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h.
Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje organów obu instancji naruszają przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.