Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Zarząd Województwa – Zarząd Dróg Wojewódzkich działając na podstawie art. 43, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm., dalej jako u.d.p.), art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199) oraz uchwały nr 266/3196/2014 upoważniającej Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich, do działania w imieniu Zarządu Województwa po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego na działce nr ewid. [...], w odniesieniu do pasa drogi wojewódzkiej nr [...].
Na skutek zażalenia wniesionego od powyższego postanowienia przez M sp. z o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało, iż w świetle u.d.p. zadaniem organu uzgadniającego było rozważenia czy inwestycja o ustalonych parametrach i we wskazanych liniach zabudowy może być wybudowana w zgodzie z przepisami u.d.p. jak i przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w tym dokonanie oceny czy proponowana zmiana zagospodarowania terenu wpłynie na wymagany poziom bezpieczeństwa ruchu w tym odcinku drogi wojewódzkiej i czy jest do pogodzenia z istniejącym układem komunikacyjnym, tymczasem jak zauważyło SKO organ I instancji nie zajął stanowiska w w/w zakresie.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł Zarząd Województwa – Zarząd Dróg Wojewódzkich domagając się jego uchylenia i oddalenia zażalenia M sp. z o.o. względnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu organowi skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 35 § 3 u.d.p. poprzez przyjęcie, iż skarżący nie zajął stanowiska w przedmiotowej sprawie w zakresie o jakim mowa w u.d.p.
W ocenie skarżącego Kolegium błędnie zastosowało art. 106 § 1 kpa poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż umowa zawarta pomiędzy Województwem a prywatnym inwestorem w sprawie określenia zasad realizacji i współfinansowania wykonania dokumentacji projektowej oraz robót budowlanych nie może stanowić przesłanki do zajęcia stanowiska przez skarżącego w przedmiotowej sprawie.
Dodatkowo skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odpowiadając na skargę, wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na wniesienie jej przez organ, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji, a zatem który nie posiada legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 p.p.s.a.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Kolegium odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie w tym względzie podlega między innymi czy skarga wniesiona została przez podmiot do tego uprawniony, czyli posiadający legitymację skargową.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).
Treść tego przepisu wskazuje, że prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego mają dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią te, którym przedmiotowe uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Oznacza to, że akt, czynność, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (materialnego, procesowego). Ze skargą może zatem wystąpić, co do zasady, podmiot który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
Natomiast druga kategoria uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie ze względu na konieczność obrony również obiektywnego porządku prawnego.
Mając na uwadze treść cytowanego przepisu Sąd uznał, iż na gruncie przedmiotowej sprawy Zarządowi Województwa nie przysługuje legitymacja skargowa do kwestionowania wydanego przez SKO postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r. uchylającego postanowienie Zarządu Województwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji j i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy Zarząd Województwa wydał jako organ I instancji postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji. Fakt ten zdaniem Sądu wyklucza legitymację skargową Zarządu Województwa w tej sprawie. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie wskazuje się ponadto, że organ, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie (postanowienie, decyzję) nie jest uprawniony do wniesienia w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego, chociażby sprawa dotyczyła jego interesu prawnego lub reprezentowanego przez niego podmiotu. Podkreśla się również, że w jednym postępowaniu nie może mieć miejsce łączenie funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania (por. wyroki NSA sygn. akt I OSK 386/05 i I OSK 931/07, postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r. sygn. akt IV SA 802/19995 ONSA 1997/4/179, uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/03 ONSA 2003//4/15).).
W tej sytuacji w ocenie Sądu rola skarżącego jako podmiotu wydającego postanowienie w postępowaniu skończyła się z chwilą wydania przez ten podmiot zindywidualizowanego aktu prawnego (w niniejszej sprawie postanowienia) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 p.p.s.a., skargę Zarządu Województwa, jako organu pierwszej instancji, należało odrzucić z uwagi na brak legitymacji skargowej w przedmiotowym postępowaniu sądowym.