Uzasadnienie
I.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2015 r., znak [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami do tego zasiłku.
Do skargi I.N. załączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Podał w nim, iż decyzję SKO otrzymał dnia 9 lutego 2016 r. W okresie od 7 marca do 17 marca 2016 r. chorował na ostre zapalenie oskrzeli połączone z wysoką temperaturą i ogólnym osłabieniem organizmu. W miejscowości w której mieszka tzn. w [...] nie ma poczty. Małżonka skarżącego nie posiada prawa jazdy i nie miała możliwości dojechania do urzędu pocztowego z uwagi na konieczność zapewnienia opieki pięciorgu dzieciom, które wychowują. W związku z opisaną sytuacją skarżący nie miał bez swojej winy możliwości wniesienia skargi w terminie. Do wniosku skarżący załączył zaświadczenie lekarskie (bez daty) z którego wynika, iż dnia 7 marca 2016 r. zgłosił się do poradni lekarskiej, przy czym leczenie zakończono dnia 17 marca 2016 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2016 r. skarżący został wezwany do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi poprzez nadesłanie zaświadczenia lekarskiego, z którego wynikałoby rozpoznanie choroby oraz dokładne zalecenia lekarskie w jej okresie (7-17 marca 2016 r.) tzn. czy skarżący miał bezwzględne zalecenie przebywania w domu – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał dnia 16 maja 2016 r. kolejne zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, iż w okresie od 7 do 17 marca 2016 r. chorował na zapalenie płuc i miał zalecenie leżenia w łóżku.
Z akt administracyjnych sprawy wynika nadto, iż skarżący wraz z małżonką wychowują dwoje własnych biologicznych dzieci oraz troje dzieci w ramach rodziny zastępczej niezawodowej, dla których skarżący został ustanowiony opiekunem, przy czym jedno z dzieci posiada orzeczenie o niepełnosprawności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie ppsa) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 zdanie pierwsze ppsa). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ppsa), przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ppsa). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa).
Stosownie do treści art. 53 § 1 ppsa zasadą jest, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpatrywanej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...] została doręczona I.N. dnia 9 lutego 2016r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem swój bieg od dnia 10 lutego 2016 r. i upłynął z dniem 10 marca 2016 r. Uchybienie terminu do wniesienia skargi było wynikiem choroby w postaci zapalenia płuc, którą skarżący przebył w okresie od 7 do 17 marca 2016 r.
Opisana wyżej przyczyna uchybienia terminu ustała – jak wynika z zaświadczenia lekarskiego – w dniu 17 marca 2016 r., natomiast skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została złożona drogą pocztową dnia 22 marca 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 9 akt sądowych). Należy zatem przyjąć, że skarżący uczynił zadość wymogom z art. 87 § 1 oraz § 4 ppsa.
Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu należy zwrócić uwagę, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego czy zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in. przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, czy też mylne poinformowanie strony o terminie i trybie dokonania określonej czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2008, s. 381 oraz przywołane tam orzecznictwo sądowe).
W rozpatrywanej sprawie skarżący poprzez złożone do akt sprawy w dniu 16 maja 2016 r. zaświadczenie lekarskie wykazał, iż w okresie od 7 do 17 marca 2016 r. chorował na zapalenie płuc, przy czym miał zalecenie lekarskie leżenia w łóżku. Tego rodzaju chorobę niewątpliwie należy uznać za okoliczność obiektywną, niezależną od skarżącego. Dodatkowo jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący wraz z małżonką wychowują pięcioro małoletnich dzieci, z których jedno jest niepełnosprawne, co uprawdopodabnia fakt, iż skarżący nie mógł wyręczyć się małżonką w nadaniu skargi, zwłaszcza, że jak podaje, w miejscowości będącej ich miejscem zamieszkania nie ma placówki pocztowej, zaś małżonka nie posiada prawa jazdy. Brak jest podstaw do zakwestionowania wiarygodności tych twierdzeń.
W świetle powyższych okoliczności uznać należało, iż skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w stopniu wystarczającym do jego przywrócenia.
W konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 ppsa orzeczono jak na wstępie.