Uzasadnienie
S.K. i A.K. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr LVI.864.2022 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] w [...].
Skarżący podnieśli, że są właścicielami nieruchomości położonych w [...]. Złożyli wnioski o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego, nie więcej niż dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o pow. zabudowy do 70 m2 na części działki nr [...] przy ul. [...]. Jednakże na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały prowadzone postępowanie administracyjne zostało zawieszone. Skarżący stwierdzili, że zaskarżona uchwała narusza ich prawa, uniemożliwia bowiem uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy na ich tereny. Narusza to ich prawo własności oraz ogranicza swobodne korzystanie z terenu.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W ocenie organu skarżący nie wykazali, że zaskarżona uchwała godzi w sposób bezpośredni w ich interes prawny lub uprawnienie, powodując, że ich sfera prawna będzie skutkiem przedmiotowej uchwały ograniczona, ze wskazaniem konkretnej normy prawa materialnego, z której uprawnienie to lub interes prawny jest wywodzone. Organ stwierdził, że z takim naruszeniem nie mamy do czynienia w związku z zawieszeniem postępowań o ustalenie warunków zabudowy, o które wystąpili skarżący w odniesieniu do nieruchomości, które znajdują się w granicach objętych uchwałą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 559), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ww. ustawy powinien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten powinien polegać na tym, że uchwała narusza, pozbawia lub ogranicza tak rozumiany interes lub uprawnienie wnoszącego skargę jako indywidualnego podmiotu albo członka określonej wspólnoty samorządowej. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 2105/12, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 1/22, wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu skarżący nie wykazali, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny. Skarżący są wprawdzie właścicielami działki objętej postanowieniami zaskarżonej uchwały i ubiegają się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na tej nieruchomości jednakże zasadnicze znaczenie w sprawie ma charakter prawny uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy (art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503)
Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem wewnętrznym gminy o charakterze formalnym, wszczyna jedynie procedurę uchwalenia planu, jest skierowana wyłącznie do organu wykonawczego gminy. Uchwała taka nie kształtuje praw i obowiązków żadnych innych podmiotów. Okoliczność, że pośrednio, "refleksowo", uchwała o wewnętrznym charakterze może oddziaływać na sytuację prawną skarżących nie oznacza, że naruszenie interesu prawnego następuje bezpośrednio poprzez postanowienia tej uchwały (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2442/12). Dopiero plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, w przyszłości może kształtować sposób wykonywania prawa własności, użytkowania wieczystego, czy ograniczonych praw rzeczowych.
Ponadto rada gminy, posiadająca w granicach prawa samodzielność i swobodę decydowania o losach wszczętej procedury planistycznej, może w toku prac planistycznych, w miarę potrzeby, dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem a nawet, gdy uzna to za konieczne, przerwać procedurę sporządzenia planu i wycofać się z inicjatywy planistycznej. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego ma zatem jedynie wewnętrzny (wiążący tylko organ wykonawczy gminy), intencyjny i porządkowy charakter. Z tego względu nie można nadać jej charakteru normatywnego, kształtującego sytuację materialnoprawną zainteresowanych podmiotów. To zaś wyklucza co do zasady możliwość naruszenia jej postanowieniami czyjegokolwiek interesu prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 2712/21, postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 13/18, wyrok NSA z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II OSK 7/15).
Sąd podziela stanowisko organu, że o naruszeniu przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego skarżących nie świadczy fakt zawieszenia postępowań o ustalenie warunków zabudowy, o które wystąpili skarżący w odniesieniu do nieruchomości, które znajdują się w granicach objętych uchwałą. Nie wpływa to bowiem na ich sytuację materialnoprawną, lecz wyłącznie na sytuację procesową i to tylko na okres wynikający z przepisów ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 720/16, postanowienie NSA z dnia 19 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2641/18, postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 13/18). Postanowienia w tym przedmiocie mogą być przedmiotem kontroli sądowej w odrębnych postępowaniach.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.